EEN WEEKJE TURKIJE
Alanya: 19-26 april 2006


kleur

Bij het reisbureau van d-reizen zeggen ze:
"Wacht maar af, je hebt vast een leuke vakantie".
Eigenlijk boek ik het weekje Alanya alleen maar om de Nederlandse kou even te ontvluchten. Ik verwacht een soort Salou-toerisme; mensen die alleen maar geïnteresseerd zijn in bakken in de zon en gesprekjes over dingen waarvoor ik geen belangstelling heb. Ik zal dat dan maar op de koop toe nemen.
Het pakt allemaal veel positiever uit.
woensdag 19 april
Het is de eerste keer dat ik vlieg vanaf Eelde. Het is een kleine overzichtelijke luchthaven, gemakkelijk te bereiken.
Omdat het een last minute is, moet ik de ticket bij de balie van het reisbureau afhalen. Het is half acht, een half uur te vroeg. We kunnen wel in de hal, maar verder is alles nog dicht. Een aardige medewerkster zegt dat ik maar gewoon in de rij voor de incheckbalie moet gaan staan. De tickets worden straks wel door een Turkse mevrouw gebracht.

vanuit de vertrekhal

onderweg
Zo krijg ik bij het inchecken de tickets en vouchers en ook nog een mooie plaats vooraan in het vliegtuig.
Wanneer ik door de controle ben en in de kleine vertrekhal kom, zie ik het vliegtuig al staan. Heerlijk, we kunnen er gewoon naar toe lopen, geen slurfgedoe.
Na een kleine vier uur landen we in Antalya en taxiën door naar een de eigen aankomst- en vertrekhal van SKY airlines/DTI. De ontvangst en transfer is werkelijk erg goed georganiseerd. We worden netjes afgevinkt en gesorteerd. We moeten nog wel zo'n twee uur in de bus zitten. Halverwege een plasstop. Een bezinepomp, ministraatje met winkels, stapWC zonder papier. Rondom dit keurig ogende centrumpje een gribus. Drinken betaal je gewoon met Euro's.
Ik houd het nog even bij mijn Hollandse water.
In elk hotel verblijven een paar gasten. Zo duurt het wel even voordat de bus leeg is. Wanneer ik bij mijn hotel aankom, hebben we al een stuk of zeven keer mensen afgezet.
Hollands krenterig, heb ik geen kamer met zeezicht geboekt. Dat blijkt achteraf niet zo slim. Ik kijk uit op de drukke doorgaande weg. Erg lawaaiig. De receptionist zegt dat ik de volgende dag wel een kamer aan de andere kant kan krijgen. Ik moet natuurlijk wel (4 Euro per dag) bij betalen.
Al met al is het toch een uur of zes voordat ik aan het water zit. Even naar Manuel bellen dat alles naar wens is en een stukje wandelen. Voorlopig bevalt het me.

hondenhok bij plasstop

oude muur

Het diner, een lopend buffet is overweldigend. Een enorme keuze, veel verse groenten, fruit, vlees en visgerechten. Dan nog een hele tafel met toetjes: allerlei soorten pudding en gebak is bepaald niet te versmaden.
Veel Duitse zenders op de TV en ook BVNederland; kan ik toch de politieke soaps bijhouden.
Er zijn veel (Turkse) zakenlui die een (paar) nacht(en) doorbrengen in dit hotel, de andere helft van de mensen is toerist. Ik hoor veel Duits en Nederlands en wat Engels.

Alle kamers zijn hetzelfde, met 2 éénperssoonsbedden, een zitje, kaptafel, wac, bad, toilet en een behoorlijk balkon.

donderdag 20 april
Prima ontbijtbuffet. Voor 10 uur ben ik al van kamer verwisseld. Mijn nieuwe stek bevalt me prima. Hoog en droog, met zon vanaf een uur of elf.
De reisleider (mannelijke hostess) van DTI heeft eigenlijk alleen wat te vertellen over excursies. Later hoor ik dat een hostess van een andere reisorganisatie heel veel praktische tips gegeven heeft, die ik nu zelf (overigens met plezier) moet uitvinden (zoals het kopen van een telefoonkaart bij het postkantoortje en dan lekker op je hotelkamer met behulp van die kraskaart bellen; gerieflijk en goedkoop. Een andere tip betreft het pinnen van Euro's).

uitzicht op oude stad


haventje

De geboekte excursie kost natuurlijk geld. In de grote straat kan ik pinnen. Wanneer ik merk dat het alleen Turkse Lira's zijn, doe ik navraag bij de bank en dan hoor ik dat alleen de Fortisbank automaten heeft waar je zowel Euro's, dollars als lira's kan pinnen.
Nu ik eenmaal onderweg ben, kan ik net zo goed meteen doorlopen naar het haventje. Ali biedt me een kop thee aan en weet me meteen te strikken voor een 1-uurs excursie met een boot langs de rode toren, grot door de berg, vissen voeren en het Cleopatra -strand (dat is het strand waaraan ik zit). Natuurlijk is het een spel. Ik was allang van plan zo'n klein boottochtje te maken.

rode toren

grotingang

boottocht
De boulevard ligt vol met boten die zo'n tochtje aanbieden.
Ik ga lekker in het zonnetje op het bovendek zitten. Het duurt nog even voor we vertrekken, er moeten nog meer mensen geworven worden, maar dat geeft niet. Ook de andere gasten, allemaal Duitsers vinden het heerlijk vanaf het scheepje de haven in te kijken.
Ali doet zijn best: hij schreeuwt over het dek het verhaal van de rode toren, vertelt dat een vrijwilliger (afgesproken werk) in het water springt, naar en door de "liefdesgrot" klautert en straks aan de andere kant van de rots weer tevoorschijn zal komen (applaus en even wat drinkgeld verzamelen).
Dan volgt nog een verhaal over het zuivere water.

vestingmuur oude stad

toren burcht
Het heeft een keurmerk en dat kun je zien aan de blauwe vlag.
Er zwemmen hier inderdaad heel veel vissen, ze zijn erg lui want vanuit elke boot die hier langs komt, worden de vissen gevoerd.

Verder maakt Ali een beetje reclame voor een bezoek aan de oude stad, de vesting en de voor de burcht die op de rotsen staat.
Dat wordt mijn wandeling morgen.
In ieder geval sta ik na een prettig en educatief zonnebad na een dik uur weer op de boulevard.
In het hotel blijkt dat het veel vroeger is dan ik had gedacht.
Daarom ga ik nog lekker even met een boek naar het strand om de zachte stralen van de namiddagzon op te vangen.

Bij het avondeten tref ik weer dezelfde aardige mensen aan, waarmee het echt heel goed praten is. Vooral met een ouder echtpaar.

boot en zicht op Cleopatrastrand
vrijdag 21 april.
Bij het ontbijt zie ik ze weer, gezellig. Nog even een kopje koffie bij het zwembad. We wisselen onze ervaringen uit. Zij zijn net als ik van plan de burcht op de rots te bezoeken. Vanavond zullen we onze bevindingen aan elkaar vertellen.
Ik loop manmoedig langs een taxi want zo'n klim moet ik toch aankunnen. Na de eerste bocht zie ik hoe een jong echtpaar met een kinderwagen de berg af gaat: leuk gezicht. Iets hoger maak ik mijn eerste panoramafoto.
Dan wordt ik aangesproken of ik misschien een kortere weg omhoog wil lopen.
Mij best. De oudere man sukkelt omhoog en moet net zoveel rusten als ik foto's wil maken. Mooie uitzichten, bloemen doorkijkjes. Op een gegeven moment haakt hij af. Hij wil de asfaltweg naar beneden nemen, ik kan dezelfde asfaltweg verder omhoog volgen… uh.. natuurlijk graag een beetje geld.
De klim naar boven is alles bij elkaar behoorlijk pittig.
Onderweg maak ik veel stops om te rusten, rond te kijken en en te fotograferen.
Wanneer ik bezig ben bij kleurige kleden biedt een aardige Duitse jongen mij aan om mij maar eens op de foto te zetten.
De Romeinse burcht is maar heel gedeeltelijk gerenoveerd. Geeft allemaal niet, ik heb er al zoveel gezien en de uitzichten en plantjes zijn boeiend genoeg.

kleurige kleden

schaap

haan

haken

bootjes
Ik raak een beetje vermoeid en de weg naar beneden zoek ik kruipdoor sluipdoor paadjes. Allemaal short cuts tussen de bochtige stukken stukken verharde weg.
Bij een leuke uitspanning drink ik een lekker kopje appelthee Ik lees het gastenboek en schrijf er zelf een uitgebreid verhaal in.
Ik heb een blaar als ik weer beneden bij het haventje kom en bij het hotel zijn het er twee.
Wat is het heerkijk om dan lekker op het balkonnetje uit te rusten en de detective uit te lezen.
In mijn nieuwe kamer blijk ik geen BVNederland te kunnen ontvangen, maar wel -tig Duitse zenders.
zaterdag 22 april
Om 8.10 staat de Duits sprekende gids mij al in de hal op te wachten. We moeten nog verder om bij verschillende hotels andere deelnemers aan deze excursie naar Anamur op te halen. We gaan met een kleine bus en voorin hangt een kaart van Turkije. Handig als hij uitlegt waar we precies naar toe gaan. De gids maakt veel grapjes om ons humeur op te vijzelen, want we hebben een behoorlijk lange tocht voor de boeg. De eerste plas- en koffiestop is bij een nogal kaal wegrestaurant. Onderweg zijn er gelegenheden die er veel leuker uitzien, maar daar is vast geen familie of vriendje. Vanuit de bus zien we een mooi landschap aan ons voorbij trekken. We stoppen even op een landspunt.

bloessem

veel bos
Een boom, romantisch in volle bloesem, wordt ongeveer door iedereen gefotografeerd. De gids vertelt veel en staat open voor vragen. Dit gebied is de tuin van Turkije. Veel kassen met allerlei vruchten en groenten. Drie oogsten per jaar. Er zijn ook veel bananenplantages omdat het klimaat mild en vochtig is. Verder graan, katoen, aardbeien, tomaten en natuurlijk citrusvruchten. Eigenlijk van allerlei groenten en vruchten. Een zeer rijk gebied.
Ook al heel lang geciviliseerd en begeerd (vaak veroverd).
De gids hemelt Anatolië helemaal op, alles komt er vandaan of is er uitgevonden.

We rijden langs uitgestrekte bossen (prachtig aan het uitlopen; het is immers voorjaar) en knusse kraampjes die streekproducten verkopen. Nog een tussenstop waar we een huisschaap bewonderen en een landweggetje op en neer kunnen lopen.
Dan komen we aan bij Anamuryum.
We wandelen eerst door de necropolis en vervolgens door de resten van de grote oude Romeinse stad.
In het amfitheater houdt de gids een goed historisch exposé.
Ook bij de hamam, de kerk en een vermoedelijke zuilenrij bij de zee geeft hij veel toelichting.
Ik vind het een prachtexcursie, veel mooie plekjes en lekker buiten wandelen.


college

uitzicht op zee
Dan gaan we eten. Dat valt even tegen na alles wat ik in het hotel gewend ben. Het loopt ook een beetje stroef. Kennelijk zijn ze hier nog niet zo gewend aan verwende toeristen.
Na de lunch bezoeken we een oude middeleeuwse kruisridderburcht "Mamure".
Bij de slotgracht kunnen we schildpadden voeren.
Binnen blijken opnamen gemaakt te worden voor een film. Gelukkig waren ze net van plan te pauzeren zodat ons groepje ze niet echt stoort.

doorkijkje
De gids heeft zich echt goed voorbereid. Bij de moskee in de burcht (grappig) houdt hij weer een heel verhaal. Ik vind het leuker om bloemetjes en doorkijkjes te fotograferen.
doorkijkje

kraampje

Gelukkig loopt er buiten de burcht nog een man die zegt vrouw en kinderen te moeten onderhouden. Hij doet dat door de verkoop van fraaie folders met de historie en mooie foto's zodat ik thuis alles nog eens kan nalezen en bekijken.
Ik vind het geweldig dat ik op de terugweg helemaal voorin de bus kan zitten. Die zitplaats is in de volle (na)middagzon.
De gids vind het te warm, maar ik vind het heerlijk.
Wanneer ik heel veel belangstelling toon voor de bananenstalletjes onderweg, stoppen we nog even bij een ervan. We kunnen uitkijken over een mooie vallei. De moerbeiboom heeft al vruchten. Ik koop een potje Johannesbroodboompasta en stekelbessengelei. De passiebloemsiroop laat ik toch maar staan.
Moe, maar zeer voldaan ben ik tegen een uur of zeven weer in het hotel. Klaar voor een goed diner en een gezellige babbel met de andere Nederlandse toeristen. We vormen inmiddels een gezellig clubje.
We praten over huis- tuin en keuken dingen, maar ook over politiek, het boerenbedrijf, (ernstige) gebeurtenissen in ons leven.

klaproosknop

nationale feestdag
Zondag 23 april
Na een uitgebreid ontbijt drinken we uitgebreid koffie op het terras.
Vandaag is het een nationale feestdag ter herinnering aan Ataturk, grondlegger van de moderne Turkse staat.
Overal zijn vlaggen opgehangen. Speciale aandacht is er voor de kinderen. De hele week staan ze in het centrum van de belangstelling. Kinderen vanuit de hele wereld zijn uitgenodigd om dit mee te vieren.

nationale feestdag

oud huis tussen nieuwbouw
Aanvankelijk had ik het plan om in het stadion te kijken naar het optreden van groepen kinderen.
Door het uitgebreide ontbijt ben ik wat laat en eigenlijk ben ik ook nog moe van de lange dag gisteren. Daarom ga ik eerst even luieren op het strand. Na een uurtje loop ik terug en zie dat nu in de versierde tuin achter het hotel een groep kinderen volksdansen uitvoeren. Het blijkt een historisch verhaal met een stoute boef die een edele man neerschiet.
Gelukkig heb ik mijn fototoestel bij me.
Ik besluit de wijk aan de voorkant van het hotel maar eens te gaan verkennen. De straten stralen een heerlijke zondagsrust uit. Ineens zie ik midden tussen alle moderne gebouwen een ouder huis en fantaseer meteen over een koppige oude weduwe.
Een internetcafé is open en een meisje wijst me heel vriendelijk een computer toe. Voor bijna niets kan ik een hele tijd mijn diverse mailadressen bekijken en nagaan of het weer de komende dagen net zo aangenaam blijft. Daarna kijk ik of ik het busstation kan vinden en of ik iets snap van hoe het er werkt. Het warenhuis dat ernaast ligt is open en ik ga na of er in de supermarkt speciale Turkse dingen liggen die ik later mee wil nemen naar huis.
calebassen

dam vanuit bus
maandag 24 april.
Ditmaal is de bus te laat. Het is werkelijk heel vervelend te moeten toezien hoe een onzekere chauffeur zeer moeizaam manoeuvreert en vaak in discussie is met de ditmaal Nederlands sprekende gids over hoe hotels te bereiken waar nog mensen afgehaald moeten worden. In het totaal moeten 10 hotels aangedaan worden. We zijn er twee en een half uur mee bezig en dan nog een half uurtje rijden naar de plaats van bestemming. Erg leuk voor de mensen die al vanaf half acht in de bus zitten!
Gelukkig kan ik kletsen en lachen met M die ik al in het vliegtuig ontmoette.
Zij logeert in een hotel dicht bij mij.
Helaas heeft zij niet zulke prettige medegasten als ik.
Onze excursie heet "green paradise". Een boottocht over het stuwmeer "Oymapinar", Iets boven het stadje Manavgat. Waar we later op de dag watervallen en een markt zullen bezoeken.

Pas om half twaalf dus, zonder plas of drinkstops zijn we bij ons einddoel.
Maar het moet gezegd: het stuwmeer is geweldig en de boottocht door de kloof is bijzonder. Het is genieten.
Alleen moet het allemaal toch een beetje in tempo want in plaats van het beloofde buffet aan boord, moeten we naar een restaurant.
Gelukkig ligt dat aan de oever van het meer en het eten is prima. Ik smul van een gerookte forel.
We lunchen er wel met z'n honderden, maar dat kan de uitbater heel goed aan. Ik vind het knap dat alles zo gesmeerd loopt. Op het tafellaken loopt een grappig insektje dat wel gevoerd wil worden met een stukje brood.


gek insektje

ingang kloof
Na de maaltijd gaan we opnieuw aan boord; eerst naar een kloof waar een uil op zijn vaste stek zit en daarna naar een baai om te zwemmen. Ik sta in dubio. Het water is niet echt warm.
zwemmen

stuwmeer

ingang kloof

oehoe

in kloof
Maar als ik zie hoe weinig mensen van de gelegenheid gebruik maken en ik bedenk dat ik waarschijnlijk nooit weer de kans krijg in dit prachtige meer te zwemmen, plons ik stoer in het water. De kou valt heel erg mee. Ik vind het zalig. M. maakt gelukkig een foto van dit geweldige moment.
Op weg terug komen we langs de watervallen van Manavgat. Natuurlijk is het helemaal vercommercialiseert. Maar zo in de namiddagzon ziet het er zeer rustiek uit. Ik vind het ontzettend jammer dat we zo weinig tijd hebben (maar een kwartiertje, waar dan het bezoek naar het toilet nog af moet).

waterval-foto-gedoe

kleurrijk wasgoed
De markt moet ook nog bezocht worden.
Op verzoek van twee dames zelfs anderhalf uur. Kijk dat vind ik nu helemaal niks. Wat moet ik daar zo'n tijd.
Bovendien blijkt dat de gids de zaak verkeerd heeft ingeschat, ze zijn de markt al aan het afbreken. M en ik lopen te balen en kopen uit baldadigheid een tasje.…. waarvan ik achteraf trouwens heel veel plezier van blijk te hebben.
We denken heel wat afgedongen te hebben, maar M vertelt me in het vliegtuig terug dat ze de volgende dag dezelfde tasjes voor minder geld gewoon in de winkel heeft zien liggen. Ach.. waar gaat het om…

grapppige ramen
We hebben tijd genoeg om nog lekker langs de rivier te slenteren en bij het restaurant waar we weer bij elkaar moeten komen, van een ijsje te snoepen.
Natuurlijk duurt het weer eindeloos lang voordat we iedereen weer bij het hotel hebben afgezet.
Toch kan ik nog dineren. De anderen hebben rustig aan gedaan en er is nog genoeg lekker eten. Omdat het mijn laatste echte avond hier is, vieren we het met een cocktail...zonder alcohol!

happy hour

geel en rood
25 april
Vandaag ga ik bij K achterop de brommer naar de Dimçayi-rivier. Eigenlijk is dit uitje ontstaan na een grappig koppelpartijtje van twee romannetjes lezende dames. Ze dachten een romance te kunnen bewerkstelligen. Maar ja, K heeft een vriendin en ik ben getrouwd. We hadden er veel plezier om en hebben er een leuk dagje van gemaakt. Het brommertje loopt prima en K. is al snel gewend.
Hij rijdt gelukkig rustig en ik voel me goed zo achterop. Eerst een stukje drukke weg en daarna een afslag die gemakkelijk is te vinden. We gaan een mooi natuurgebied in.
Onderweg stoppen we regelmatig. K rookt zijn sigaret en ik maak foto's.
We bestuderen het (toeristische) bord met de plattegrond van dit gebied uitvoering en zijn het direct een over de route.

restaurant
Eerst rechts van de rivier omhoog tot de dam, dan oversteken, bovenaan iets drinken en dan aan de andere kant weer terug.
Het blijkt dat we niet over de dam kunnen, de weg gaat naar beneden, naar een brug.
Daar zien we een geweldig leuk restaurant onder ons. Allemaal zitjes boven het water. K besteld sinaasappelsap en ik kaneelmelk. Tenminste dat denk ik.

restaurant

dam in aanleg
De ober komt vragen of we haast hebben want eigenlijk moet hij naar het landje boven om sinaasappels te halen. Nou een kant en klaar sapje mag ook wel. Mijn kaneelmelk blijkt karnemelk, maar dat ligt aan mijzelf, ik wees naar het drankje dat andere gasten voor zich hadden en had iets anders in mijn herinnering.
Na verloop van tijd hebben we het wel gezien en gaan we op zoek naar het weggetje dat nu echt naar de dam leidt.We willen het stuwmeer nu eindelijk wel eens zien. Wanneer we de weg naar boven gevonden hebben, blijkt de dam nog in aanbouw en is er nog geen sprankje meer te bekennen. Er stopt een jeep met een gids en een paar toeristen.
De gids vertelt dat de dam allang af had moeten zijn, maar dat er een breuk is ontstaan die eerst gerepareerd moet worden. Maar als het over een aantal jaren zover is, zal het hier super zijn. Een enorm recreatie gebied waar je aan de ene kant in de zon kunt luieren en aan de andere kant in de bergen kunt skiën. Wat wil een mens meer? Het is mogelijk om nog veel verder te rijden, maar we hebben geen zin meer. We gaan terug. Onderweg voeren we nog een eendje.
Bij een klein winkeltje kopen we chips en limonade. Een plastic tafeltje en stoeltjes worden voor ons klaargezet. Opeens galmt een luidspreker. We zitten pal naast een kleine moskee. toch wordt er geen gebed gezegd.

vrolijke bedeleend

winkeltje
Het is meer een bericht (het klinkt mij ongeveer in de oren als het oplezen van de kandidaten die voor een examen geslaagd zijn, maar dat klopt natuurlijk niet).
Op de terugweg komen we langs het strand aan de andere kant van de haven. Dit willen we ook wel even bekijken.
Niet al te lang want K krijgt last van zijn ogen en we gaan op zoek naar een zonnebril.
Dan ga ik nog even naar ons eigen strand want ik bedenk dat ik helemaal nog niet in zee gezwommen heb en dat kan natuurlijk niet. Het water blijkt werkelijk verrukkelijk, helemaal niet koud zoals mij gezegd was..
Wat heb ik een spijt dat ik dat niet eerder heb gedaan. K. is zo goed om me nog even naar een grote supermarkt te brengen en ik doe nog wat inkopen voor thuis; verschillende kaasjes, kastanjejam. De Turkse cognac is hier erg duur, dus die sla ik maar over.

Ditmaal blijf ik na het eten niet kletsen want ik moet nog pakken. Om tien over een (in de nacht) zal de transferbus op mij wachten.
Ik maak nog wat foto's van de burcht bij nacht, lees wat en probeer te slapen, maar dat lukt niet erg.


burcht bij avond

bloemen
26 april.
Na de zeer korte rust sta ik om 1 uur 's nachts benden.
De bus is er al. Oei, dat wordt weer verschrikkelijk denk ik. We gaan inderdaad langs hotels bij mij in de buurt, maar niet de van M. Ik maak me zorgen, hoe zit dat? Er komen veel vreemde mensen bij. Later blijkt dat er twee bussen zijn.
Om half drie staan we op het vliegveld. Natuurlijk is de balie nog dicht. We vliegen pas om zes uur. Om kwart over drie kunnen we door. Dan is het rondhangen in de vertrekhal.
In de taxfreeshop is opeens de "Kagnak" wel betaalbaar. Een prettig cadeau voor mezelf.
De vlucht is voorspoedig en we landen op de geplande tijd. Manuel haalt me af en thuis is het lente.......

naar www.tegenbeeld.nl/reisverslagen , naar www.marineke.nl