Madeira

reisorganisatie: Arke
pakketreis
2 personen, 14 dagen
totaal € 1195,40
vliegmaatschappij: Transavia
accomodatie: Avenueparkappartementen
autohuur: www.rent-a-car-madeira.com, tel:291 776 726
3 dagen x € 25

Dag 1
Om kwart voor vier 's ochtends staan we op Schiphol. Gelukkig zijn de incheckbalies open. Manuel "piept" en wordt grondig gefouilleerd; hij moet zelfs zijn schoenen uittrekken. Na de douane vermaken we ons prima. Manuel begint aan zijn boek en Marineke verlekkert zich aan digitale fotocamera's en laat zich voorlichten over nieuwe snufjes op mobiele telefoons. De verkoopster verveelt zich anders ook maar. Op de valreep proberen we de "visitekaartjes machine" uit. Het vliegtuig vertrekt super op tijd en we zijn al om negen uur op Madeira; om half tien bij ons appartementencomplex. We moeten even wachten tot het appartement schoongemaakt is.

gezellig klein vliegveld

ananasbanaan???
We lopen de stad in en vinden een gezellig café. De koffie smaakt weer als vanouds in zuidelijke landen, ontzettend lekker en goedkoop; zo wip je nog eens even een café binnen. Op de markt laten we ons verleiden tot de koop van een "nieuwe" vrucht, een ananasbanaan. Ach de eerste dag doe je altijd wel iets doms.
We wandelen langs de boulevard terug (Avenida do mar e das Comunidades) en vervolgens door het park (Parque de Santa Catarina) aan de overkant van ons hotel.
De temperatuur is heerlijk, maar we worden af en toe overvallen door een regenbui van een paar minuten. Zo kunnen we meteen kennismaken met de beroemde regenbogen van Madeira. Om een uur of één zijn we terug in ons hotel en bekijken ons appartement. Dat ziet er goed uit. Het ligt alleen aan de straatkant ( Avenida do Infante) en de straat is heel erg druk….
Het appartement bevat een royale (open) keuken, woonkamer met eettafel, slaapbank, extra bed, ruime badkamer met bad en een slaapkamer met tweepersoonsbed en bureautje. We zijn wel wat gaar van de reis, daarom knapt Manuel een uiltje en Marineke suft wat op het balkon. In de vroege avond doen we boodschappen in de supermarkt om de hoek.

regenboog
(de prijzen liggen hier iets hoger dan in Nederland).
"Thuis" drinken we een biertje (waarom smaakt het ergens anders altijd veel lekkerder?). De maaltijd met vruchtensalade, pasta en tomatensaus met vis en groenten is snel gemaakt en smaakt prima.
Dag 2

ontbijt met vruchten
Na lekker slapen komt een goed ontbijt. We beginnen met onze bekende vruchtensalade. Daarna gaat Manuel over op heerlijk brood en Marineke op pap. Ze geniet altijd van de ongelooflijk ruime keuze in Zuidelijke landen. Een kopje koffie en even kijken of de hostess van Arke ons nog iets interessants te vertellen heeft. We wisselen wat uit over vroegere (eiland)ervaringen en besluiten dat we zelfstandig allerlei activiteiten zullen ondernemen. Als er echt iets is, of als we iets georganiseerd willen hebben, kunnen we haar bellen. Ze wil nog wel voor ons informeren naar een appartement op een wat rustiger plek (het Lido), trouwens daar kunnen we zelf ook gaan kijken. We lopen naar het busstation en kopen een weekkaart van 15 Euro voor de stadsbussen.
Met de kabelbaan gaan we naar de Monte. Funchal ligt in een kom en de Monte ligt op een van de uitlopers van de omringende bergen. Er staan veel oude deftige quinta's (grote villa's) met mooie tuinen. De tocht met de kabelbaan zo boven de stad en over een groen begroeide kloof, waar vele wegen doorheen kronkelen, is natuurlijk heel erg leuk.We zijn genieten zo dat we zelfs een foto kopen die beneden van ons gemaakt is en boven al uitgeprint voor ons klaar ligt. Niet echt onze gewoonte om zoiets te kopen, maar per dag mogen we ons geld aan één (klein) ding verspillen vindt Marineke bij deze.

koopfoto

super collectie stenen
We bezoeken de Monte Palace Tropical Garden. Het is een prachtige tuin met allerlei soorten bomen, planten en vijvers. De tuin kent grote hoogteverschillen en is aangelegd in allerlei (vroeger modieuze) stijlen. Het meest verrassend is het museum met verschillende tentoonstellingen. Er is een prachtige verzameling moderne Afrikaanse beeldhouwkunst.De beelden van hout en steen zijn fraai opgesteld (Paixão Africana). In een ander paviljoen treffen we een uiterst bijzondere collectie (half)edelstenen aan (Mother Nature's Secrets). Deze zijn ook weer prachtig tentoongesteld. We hebben echt nog nooit zoiets indrukwekkends bij elkaar gezien.
De stenen komen uit grotten in Brazilië en ze zijn geëxposeerd alsof ze er zo uitkomen. Ook de afmetingen van de stenen zijn formidabel, soms menshoge amethisten en andere kristallen. Meer hierover lezen op www.montepalace.com, even kijken is echt de moeite waard. We brengen uren door in dit park.
Vol goede moed besluiten we terug te lopen naar beneden. Dat valt niet mee: we zijn eigenlijk al best moe. Halverwege nemen we toch maar de bus. Wat racen die buschauffeurs, daarbij manoeuvreren ze handig door de smalle straatjes. In het centrum nemen we een andere bus naar het Lido om eens naar de andere apartementen te kijken.
Daar zien we een soort Salou-gebeuren. Zo'n gigantisch hotelcomplex is helemaal onze smaak niet. Nee, we blijven op onze stek, dan maar druk verkeer langs de deur. Terug moeten we eindeloos op de bus wachten. Het is spitsuur, de bussen zijn overvol en rijden ons (met vele andere wachtenden) voorbij.
In de binnenstad worden we verrast door de kerstverlichting. Sfeervol, mooi en apart. We eten in het cafeetje van gisteren een lekker broodje hamburger met friet en lessen onze dorst met bier en limonade; alles voor minder dan tien euro. Toch een goedkope en gemakkelijke dag vandaag.

reuzenvaas
Dag 3
druivenvelden Marineke heeft wat last gehad van het verkeer. We gaan later op zoek naar nieuwe oorwatjes. De buslijnen van Madeira zijn ondergebracht bij verschillende maatschappijen. Daarom zijn er verschillende bus(eind)stations. De meeste bussen gaan over de boulevard en daar vinden we ook een kiosk voor de bussen die naar de westkant van het eiland gaan. Een zeer vriendelijke man (we ontdekken dat iedereen heel erg beleefd, vriendelijk en behulpzaam is) geeft ons de kaartjes, legt uit waar we moeten opstappen en houdt zelfs in de gaten of we de goede bus wel nemen: naar Estreito de Cãmara de Lobos. De bus neemt de "oude" bochtige weg. Madeira is een vulkaaneiland, dus zijn er veel kloven. Overigens is inmiddels half Madeira ondergraven met tunnels waardoor er rechtere tweebaans- en vierbaanswegen (rond Funchal) het eiland doorkruisen.
Boven in het belangrijke wijndorp worden we netjes afgezet door de buschauffeur, pal naast de Levada de Norte. Er is ook nog een groepje Duitsers uitgestapt die dezelfde tocht willen lopen. Dat is gemakkelijk, hoeven we niet te zoeken, denkt Marineke. Maar dat komt anders uit want een van de vrouwen heeft hoogtevrees en na een tijdje gaan we hen toch maar voorbij. Overigens is het verder een gemakkelijke tocht, Want levada's zijn irrigatiekanalen, vaak overdekt met betonplaten waarop je goed kunt lopen. Deze kanalen hebben maar een heel klein verval, waardoor je het gevoel hebt de hele tijd horizontaal te lopen. Onder wijnranken gaan we langs de huizen van het dorpje en daarna de het vrije veld in.
boek verloren

dakversiering
Af en toe zijn er enkele moeilijkere stukken waar het smaller is en je je bijvoorbeeld aan rotsen vast moet houden. Op een zo'n plek valt het boekje met de beschrijving van de route. Het is van de bibliotheek. Dus Marineke heeft er wat klauterwerk voor over om het weer te pakken. We genieten van het afwisselende landschap, wijngaarden, bossen weitjes, bloemen af en toe huizen. Het is prima wandelweer, niet te warm. Onderweg stoppen we natuurlijk af en toe om eens echt rond te kijken en foto's te maken. Op de hoeken van de daken staan vaak leuke stukjes keramiek. Na een paar uur drinken we koffie in een kleine bar en besluiten de bus terug te pakken.
Een andere keer zullen we deze route vervolgen.

We halen nog wat spulletjes uit de supermarkt en zien dat er nog meer kerstverlichting is gekomen.
Nu zijn ook de stalletjes in het stadspark open. Kennelijk staat er iets te gebeuren in het kleine openlucht theatertje. Van de restjes van eergisteren maakt Manuel een lekkere soep, samen met brood en salade weer een goede maaltijd. … met een glaasje Madeira uiteraard

Dag 4
Vandaag is het zondag.
Dan gaan er minder bussen.
Daarom blijven we in Funchal en bezoeken de Botanische tuin, die op weer een andere helling ligt. De bus is vol tuinbezoekers, we moeten zelfs staan. De buschauffeur scheurt naar boven; hij lijkt er van uit te gaan dat er op zondagochtend verder niemand door de smalle straatjes gaat.
De tuin is een verademing.
Mooi aangelegd, leuke paadjes, heel educatief en heeft verschillende afdelingen.
Manuel waant zich in een van zijn recente schilderijen: hij schilderde net zo'n patroon.

als Manuels schilderij

!ananasbanaan!

In de tuin vind je de grootste collectie palmen in Europa, alle planten en struiken (van Madeira) waarvan de vruchten gebruikt worden, alle vetplanten van Madeira, alle struiken die geschoren kunnen worden, een arboretum en…. een vogelpark.
We ontdekken dat de "ananasbanaan" die we de eerste dag veel te duur op de markt kochten, in feiten de vrucht is van de gatenplant; helemaal niets nieuws dus.
Het vogelpark (heel veel papegaaien en parkieten) kan ook op onze onverdeelde aandacht rekenen. Met sommige vogels is het echt communiceren, ofwel aandacht vragen. Een papegaai laat uitgebreid zijn koppie krauwen.Tot slot is er een natuurhistorisch museum in de oorspronkelijke villa.

Het betreft een verzameling (van rond 1900) opgeprikte vlinders en andere insecten, allemaal verschillende nestjes met eieren, mottige opgezette vogels en haaien, fossielen, stopflessen met beesten op sterk water. Kortom een echt rariteitenkabinet. Heerlijk. We zitten nog even lekker met onze snoet in het zonnetje en laten daarvoor de bus lopen. Een uurtje later kan ook. De supermarkt is op zondag open. Ze hebben hier een bar waar je allerlei kant en klaar eten kan kopen. We zoeken een paar heerlijke moten vis uit (degenvis en een soort kabeljauw) en rijst met allerlei groeten erin. Dit warmen we thuis op in de magnetron en eten er een salade bij. Het toetje is yoghurt met honing.
lui
Dag 5

toeristeninformatie
Manuel voelt zich niet helemaal lekker, buiten regent het pijpenstelen en Marineke wil ook wel uitslapen en even in het ligbad. Als de regen even wat minder wordt gaan we erop uit. We horen dat er een tropische storm langs zal komen vanmiddag. Natuurlijk zijn er ook internetcafés. Wij de VVV lag een foldertje van een heel aardige, net achter de markt.We kopen bij de VVV kaartjes voor een (Madairees) mandolineconcert. Het internetcafé is gezellig, netjes en goedkoop. Manuel leest krantjes en Marineke bekijkt binnen gekomen post en ziet dat de komende dagen beter weer verwacht wordt. In een cafetaria bij de universiteit krijgen we goed en eenvoudig eten voorgeschoteld. Door de slechte akoestiek is het ontzettend lawaaiig.
Via oude straatjes (o.a. Rua de Santa Maria) lopen we naar het fort São Tiago, waarin het museum voor moderne kunst gehuisvest is. Er is ook een wapenmuseum, maar dat interesseert ons niet. Het fort is prachtig opgeknapt en vrij toegankelijk.
Op mooie dagen is het hier vast goed vertoeven. Het museum voor hedendaagse kunst heeft prachtige zalen; aan de ene kant voel en zie je nog de sfeer van een echt oud fort, anderzijds een inspirerende omgeving voor het het exposeren van moderne kunst en het bouwen van installaties. Op dit moment is er een solo-retrospectief van Gilberto Reis; een foto en videokunstenaar.

museum/fort
We genieten van de video's die associëren op natuurkrachten, soms met geheimzinnige en soms met de meer gewelddadige kanten ervan. Marineke moet denken aan de cycli in de natuur met als tegenhanger het ingrijpen van de mens. Er zijn ook prachtige, meer verstilde foto's, die subliem zijn uitgevoerd. Het ruige, stormachtige weer past geweldig bij deze tentoonstelling en dit fort. Het is een heel aparte belevenis.

kerststal
Door de Zona Velha, oude wijk. Met mooi weer zal het hier wel toeristisch zijn.
Manuel krijgt korting in het Madeira Story Centre. Het terras op de derde etage heeft een mooi uitzicht, maar daar hebben we vandaag niets aan. Op de tweede verdieping is de eigenlijke expositie over de geschiedenis van Madeira. Interactief, al knoppen drukkende leer je van alles over Madeira. Er zijn ook geurdozen (wat er verhandeld werd) en je kunt je eigen label voor een wijnfles maken. We brengen er de rest van de middag door. Via de buurtsuper naar huis en daar een rustige avond doorgebracht.
Dag 6
Dinsdagochtend is het weer opgeknapt. Na een kopje koffie in het internetcafé willen we naar Cabo Girao. Het is maar goed dat we vroeg zijn want de bus vertrekt volgens de kaartjesverkoper 10 minuten eerder dan aangegeven in op de tabel in het boekje en op het hokje. Wanneer we op de uitstappen, negeren we de route van het boekje, we hebben geen zin om de trap met tegen de honderd treden te beklimmen.
richting Funchal

richting Ribera

uitzichtpunt
We nemen gewoon de weg naar de kaap (een van de hoogste ter wereld). Wanneer we bij het uitzichtpunt komen zien we dat het een zeer bekend plekje is om even heen te gaan. Een minipleintje waar toeristen hun foto- en video-opnamen maken. Het is er eigenlijk gezellig druk en meerdere mensen eten, net zoals wij hun broodje op. Natuurlijk is er ook een hond die afwacht of er brood over is. het uitzicht is prachtig en de zee ligt heel diep. Manuel verwondert zich erover dat er geen zeevogels te zien zijn. We lopen daarna terug om het beginpunt te zoeken van de levadawandeling nummer twee.

Vandaar uit kunnen we teruglopen naar het punt waar we de vorige keer zijn geëindigd. In het begin kunnen we het goede pad niet vinden, maar daarna zijn we al snel bij een tunnel waar we doorheen moeten. Oei, de zaklantaarn vergeten… er komen een stel Engelsen uit, sommigen met zaklantaarn en anderen zonder, er schijnen wat uitstekende rotsen te zijn, maar verder gaat het wel. Het blijkt meer tastend schuifelen, maar we komen erdoor. Daarna is het weer een fluitje van een cent. We genieten van het prachtige uitzicht over de terrassen. Om 15.00 nemen we de bus terug en stappen nog even uit in Cãmara de Lobos aan de kust.


terrassen

Sao Sebasitao
In het mooie kerkje van San Sebastian brand ik kaarsjes; ook hier zijn mooie tegels te zien. We drinken koffie en cola op een terrasje.
Wanneer we weer in Funchal zijn, hebben we nog geen zin om naar het appartement te gaan. Terwijl Manuel nog even van de zon geniet en mensen bekijkt, maakt Marineke een wandeling langs de haven om te kijken of er informatie is over de boot naar Porto Santo. Het is een heel eind lopen over het havenhoofd en langs een ander fort (forte de Nossa Senhora de Coceição). Marineke maakt als het donker is nog wat foto's van de versierde straten.
Dag 7
Vandaag pakken we eerst de bus naar Eira do Serrado. Dit is een uitzichtpunt over verschillende kloven en op bergpieken en -kammen. Het is tevens het beginpunt van een leuk wandeling naar het dorpje "Curral das Freiras". De bustocht is mooi en de chauffeur scheurt weer behoorlijk hard door de bochten. Eerst drinken we weer zo'n heerlijk kopje koffie en daarna genieten we op de miradouro van het werkelijk indrukwekkende uitzicht. Het dorpje in de diepte ziet er betoverend uit, het riviertje dat door het dal stroomt is prachtig te volgen. Het wandelpad voort ons eerst over natte kastanjebladeren, Aanvankelijk zijn we wat huiverig voor uitglijden, maar de gladheid valt reuze mee. Het is een mooie tocht, het boekje roemt er niets te weinig over.
diep

picknic
Het pad is goed, en niet zwaar te lopen omdat het voortdurend naar beneden gaat. Op een uitstekende rots picknicken we met brood, kaas en water. Een aardige familie volgt ons voorbeeld. Ouders met (bijna) volwassen kinderen, die we vaker zullen tegenkomen. De tocht is afwisselend; loopt door en langs verschillende soorten bossen, terrassen. Steeds zijn er mooie uitzichten, leuke schuurtjes, interessante planten en bomen.We houden niet op elkaar te vertellen hoe mooi het hier is. In Curral das Freiras drinken we op een dakterras van een restaurant weer koffie, lekker in de zon. Jammer dat we al gegeten hebben; het ziet er hier prima uit. We kijken nog even in de kerk en we zien opnieuw van die prachtig betegelde muren.
Ook de plafondbeschildering is weer mooi. Een kerk waarin je je niet verveelt. Er is nog tijd om een ijsje te eten voordat de bus komt. De bus rijdt eerst nog naar een ander plaatsje en dan pas naar Funchal, toch betalen we minder… nee we snappen dat niet. Bij de receptie van het hotel regelen we een auto voor het weekend. We eten in de stad en gaan vervolgens naar het theater. Het pianorecital is voor vierhanden en daarna voor twee piano's. Het programma is o.k.: Milhaud, Barber, Poulenc, Seymour Bernstein en tot slot Lutoslawski.. De pianist komt uit Joegoslavië en de pianiste uit Ierland.
plafond kerkje

theater

In de pauze spreken we Nederlanders die tegelijk met ons aankwamen. Ze logeren in een ander appartementencomplex: Porto Santa Maria. Een goede tip voor de volgende keer.
Aan het eind van het concert weer zo lekker samen klappen om toegiften. In dit geval wordt het Ravel.
Wanneer we later thuis zitten met een wijntje horen we veel rumoer op straat. Morgen is het een feestdag en de receptioniste heeft ons al verteld dat veel jongeren hun afscheid van het collegejaar vieren, met name in de weekenden voor kerst.

Dit gaat gepaard met het afhuren van een lokaal, lekker eten en natuurlijk ook behoorlijk drinken.
Ach ja Funchal is natuurlijk ook een studentenstad.
In de badkamer komen we een heel apart beestje tegen dat heel snel wegvlucht. Manuel ontdekt 's nachts dat het een minischorpioentje is. Zielig, maar toch maar door de WC.
Dag 8
Vandaag is het een nationale feestdag. In de stad zullen overal muziekcorpsen en dansgroepen optreden. Maar we gaan toch naar "buiten".
In de bus naar de Monte (het vertrekpunt) zit Marineke naast een Nederlandse man wiens vrouw hier in het ziekenhuis opgenomen moest worden. Wat triest. De zorg hier is goed en ook de verzekering regelt veel, maar toch…..
Op het beschaduwde pleintje waar we uitstappen speelt een eenzame accordeonist, Manuel doet z'n dagelijkse goede daad.
We bekijken de kerk de Nossa Senhora do Monte. Het licht valt mooi door de glas inlood ramen naar binnen. We ontdekken een heilige met een varkentje aan zijn voeten, dit intrigeert Manuel omdat hij 'm niet kan plaatsen. Verder zien mooi schilderwerk, beeldhouwwerk en natuurlijk weer de blauwe tegeltableaus.(Varkentje: St. Blasius).
We maken opnieuw een wandeling uit het boekje.Langs de nieuwe kabelbaan lopen we naar beneden op weg naar Curral dos Romeiros. De weg is gemakkelijk te vinden.

varkentje

naar de waterval
Dan komen we op een tweesprong. Marineke wil eigenlijk omhoog naar de levada dos Tornos, maar het boekje geeft een andere route aan. Er komt een groep Zweden aan met kinderen, die staan ook in dubio. Dan zijn er twee Portugezen, die het ook niet weten, maar die kiezen gewoon de weg omhoog. Het is een gezellig gerommel met boekjes en kaarten. Vervolgens komen er een paar Duitsers, die weten te vertellen dat de weg omhoog veel moeilijker is, maar dat er wel na 80 meter een waterval te zien is. We besluiten dus even omhoog te lopen, daarna weer terug om de gemakkelijke route te nemen.
Nou de waterval is nauwelijks te zien door al het geboomte, maar het was een leuke gezamenlijke excursie.
Het pad naar Romeiros is inderdaad gemakkelijk begaanbaar. Gewoon lekker door bossen lopen, langs de kloof, waardoor we steeds weer mooie uitzichten hebben. In het dal loopt een rivier en op de leuning van het stenen bruggetje ligt een hagedisje lekker te zonnebaden. Grappig, het is vrij tam, maar hij blijft wel met het onderste deel van zijn lijf in een holletje, zodat hij eventueel snel terug kan. Curral dos Romeiros ligt steil tegen de rotsen aan, Van hieruit kun je verder lopen langs levada's, maar we besluiten dat een andere keer te doen. Nu nemen we de bus terug naar Funchal en strijken neer in het zonnetje op het terrasje van een restaurant.
zonnebadende hagedis

kerstmuziek

We doen heel erg lang over onze uitgebreide lunch. Via de boulevard en het park lopen we terug. Onderweg komen we toch nog een harmonieorkestje tegen. In het appartement verkleden we ons en gaan daarna nog even de stad in om te kijken of er weer nieuwe kerstverlichtingen zijn.
Wat heerlijk toch om zo 's avonds buiten te lopen.
In het park zien we zwanen lekker genieten van de zachte druppels van de fontein op hun lijf. Kennelijk een soort massage.

In de supermarkt zamelen ze boodschappen in voor gezinnen die door aids getroffen zijn: een gift in natura. We kopen een pak van die lekkere pap. In een kraampje op de kade kopen we gepofte kastanjes, dat smaakt ons wel.
Dag 9
Het is erg mooi weer en we weten even niet wat we zullen doen: een rust/leesdag in het park, zwemmen bij het Lido of een wandeling?
We gaan naar Santa Quiteria met de bus. Het is even zoeken naar de levada. Maar dan is het opnieuw een leuke tocht. Eerst een stuk over betonen platen, langs mooie huizen, dan is er een schilderachtig roestig bruggetje over een riviertje. Aan de ene kant is er veel riet, het ziet er jungleachtig uit, aan de andere kant stroomt het water diep beneden ons. Het blijkt dat deze levada ook door plaatselijke bewoners veel gebruikt wordt, leuk. Een meisje komt langs joggen en er zijn mannen en vrouwen met boodschappen. We passeren weer huizen en tuintjes. Het ziet er allemaal schilderachtig en ontspannen uit. Daarna wordt het ruiger en eenzamer en is het naast de levada soms heel steil de diepte in.

bruggetje

stijl naast ons
Af en toe is een reling nodig: rode metalen paaltjes met daartussen staalkabel.
We bestuderen schilderachtige bast van Eucalyptusbomen, werkzaamheden (een weg? of een tunnel?) helemaal in de diepte, een geblakerde stam, bloeiende planten, mossen, een waterloop door een rotsspleet, totdat we niet verder kunnen omdat het wat glibberig wordt doordat de levada helemaal bemost is. Op de terugweg eten we een stukje brood terwijl we met onze rug tegen schuin neergezette stukken leisteen zitten. Een zetel boven op de levada.
Wanneer we weer bij ons beginpunt aangekomen zijn, besluiten we nog even door te lopen naar het roemruchte Madeira Shoppingcentrum. Inderdaad, een enorm koopcomplex. Toch hebben we alleen maar belangstelling voor de supermarkt.
We kopen lekkere vijgenjam voor thuis. Daarna gaan we met een boek naar het park. We doen een beetje rustig aan want we gaan vanavond weer naar een concert. Eerst eten we in een bijzonder gezellig restaurant. Een compleet 3 gangen menu en zelfs koffie toe voor 6,50 p.p. Hier snap je niets van. We zitten in een binnentuin. Een enorme kooi met kleine papegaaien en parkieten verlevendigt het uitzicht. Hier komen we beslist terug.
Het concert is in de Engelse kerk.

mandolineorkest
We wisten niet dat er zoveel verschillende mandolines en gitaren waren. In het mandolineconcert van Vivaldi spelen twee solisten: een zeer jonge jongen en een iets ouder meisje de sterren van de hemel. Het verdere programma is licht klassiek: Strauss, Waldteufel, Ketelbey, Pondicelli, Schubert. Het muziekplezier straalt van de gezichten af. Als toegift de Radetskymars. Manuel voelt zich in Wenen
Dag 10

zeezwembaden
We moeten vroeg op want de huurauto komt. In plaats van de bestelde Smart doen we het vandaag met een Peugeot 206, ook goed. We lenen een autokaart van het hotel. Het is even een gezoek om de goede uitvalsweg naar het westen te vinden. Buiten de stad is het rustig. We steken het eiland dwars over, eerst langs de "grote" weg, die overigens ook door mooie gebieden gaat en daarna over de "oude" weg. Ergens op een afslag in de buurt van Encumeda drinken we ons eerste kopje koffie. Vlak voor São Vincente een Zwitserlandgevoel; het licht, de rust, de sfeer. In Seixal, een visserplaatsje, stoppen we nogmaals voor koffie. Dan naar Porto Moniz waar zeezwembaden zijn.
Tussen kliffen zijn betonnen muren gezet waar de zee een beetje overheen kan spoelen, maar waar nu geen verraderlijke stromingen meer zijn. Marineke moet natuurlijk uitvinden of het water lekker is. Wat is er leuker dan in november in de zee zwemmen? Kennelijk mag het niet want als ze uit het water komt is er een lint over de toegangstrap gespannen. Wanneer we de kerk willen bezoeken blijkt dat deze helemaal wordt opgepoetst we kunnen er niet in. We gaan omhoog naar de hoogvlakte. De uitzichten zijn adembenemend. Boomheide, hoge pieken en kloven en prachtige kleuren.
vriendje?

hoogvlakte
Op een gegeven moment passeren we een wildrooster en komen op een vrij vlak stuk. Daar bepalen koeien of je de weg over kunt. Manuel probeert met een ervan vriendjes te worden. Dat lukt toch niet helemaal. We besluiten te picknicken op deze idyllische plek Een Tsjechisch stel vertelt dat het verder op niet zo zonnig is, maar heel mistig en koud. Dat blijkt te kloppen. We rijden door de wolken heen. Eenmaal boven is het weer zonnig. Paul de Serra, de hoogvlakte. Een heel ander landschap ontrolt zich. Droog, weids.
Mooie vervreemdende kleuren; de herfst geeft oranje en paars, daarnaast blauwe weerspiegelingen en hel groene mossen.. In de verte mensenpoppetjes bij wat heuvels, naast ons een windmolenpark. De weg recht voor ons, eindeloos over de hoogvlakte. Even verder op lijkt, bij een afslag de weg afgesloten, half gebarricadeerd in ieder geval. We snappen er niets van en rijden door. Een tijdlang zien we geen enkele auto, toch een beetje eng. We stoppen om te genieten van een bijzonder indrukwekkend uitzicht. Grillige pieken boven de wolken, canyons daaronder.
wolken

kerstversiering
Er komen toch nog andere auto's langs. Aan het eind van de route blijkt er toch een officiële afzetting geweest te zijn. We zijn stout geweest. Ach af en toe zagen we flinke brokken steen op de weg… Later in een barretje in Serra de Agua horen we dat de weg vaker afgesloten is.
We willen Ribera Brava nog even bekijken. Daar vinden we zelfs een stukje Scheveningen of zo. Opgespoten zand, hotels. Ach nou ja, dat moet er ook zijn, al hoeft het van ons niet. Aardig om te weten. Manuel kookt vanavond, Marineke mag uitrusten omdat ze reed: zoete aardappels, wortels met paprika, gebakken chorizo met ui en tomaat. Lekkerrrr.
Natuurlijk lopen we weer even de stad in.
We ontdekken een plek waar iedereen gratis kan internetten. Een glazen loodsje met een tiental computers en een begeleider. Door de overheid neergezet om de ontwikkeling van iedereen te stimuleren. We ontdekken ook een plek met lekker schepijs. Onderweg naar het raadhuisplein waar tradionele bands zullen optreden, horen we op het pleintje voor de kathedraal een steengoede dixielandband. Manuel krijgt heimwee naar zijn vroegere jongens-trompet-jazz-tijd.
dixielandbandje

boven het riviertje

Op het raadhuisplein treedt een grote mandolineband op. We horen traditionele liederen, zien veel mandolines, acrobatische dansers en vendelzwaaiers en dansers.
Het is er gezellig, mensen kletsen, komen en gaan.
Toch blijven we niet lang want
we zijn moe en morgen wacht ons weer een autorit.

Dag 11
Vandaag kunnen we in de Smart rijden.
Marineke krijgt instructie want het is een automaat. Ze moet meteen tanken want de auto is met een lege tank afgeleverd. Het is hier net als op La Palma gebruikelijk dat je de auto net zo aflevert zoals je 'm kreeg, met de zelfde benzinemeterstand. In dit geval niet echt plezierig. Het autootje rijdt goed. Na even oefenen heeft Marineke 'm helemaal onder controle. Bij Ponta del Sol aan de kust eerst even koffie. Heerlijk zon, zee, rust…

smart

casa das mudas
Bij Calheta gaan we op zoek naar het museum voor moderne kunst: Casa das Mudas. Het blijkt dat er een omleiding is; we worden eindeloos omhoog geleid en vragen ons af of het wel klopt. Uiteindelijk zien we een uiterst modern gebouw tegen de heuvel aangeplakt en daardoor mooi uitkijkend over de zee.
We blijken de enige bezoekers en dat geeft een heel speciaal gevoel. Jonge vrouwen leiden ons van zaal tot zaal; ze schakelen het licht aan, zorgen dat de gastoevoer open staat waardoor we brandende letters kunnen zien, zetten de videorecorder aan met een interessante film over kunstenaars bezig met Arte Povera enz. Het is werkelijk een subliem gebouw en de tentoonstellingen mogen er wezen. Er is werk van Augusto Alves da Silva (foto's van dansers en een video), Merz, Pistoletto, Penoni, Kounellis e.v.a. (Arte Povera) en Thomas Cooper (foto-opnamen gemaakt op alle extreme plekken aan de kust van de Atlantische oceaan)
casa das mudas

eenvoudige maaltijd
Wanneer we het museum uitkomen is helaas het stralende weer een beetje voorbij, maar om te rijden natuurlijk prima.
We gaan naar Jardim do Mar; een bijzonder plaatsje met leuke huisjes, kleurrijke tuintjes, smalle straatjes en trappetjes. We zien ergens een bordje dat verwijst naar Cecilia. We komen bij een huis waar ze kamers en appartementen verhuren en elke dag de maaltijd van het huis serveren. Het doet idyllisch aan en we komen op het idee dat het misschien best leuk is om eens met een grotere club (familie) naar Madeira te gaan. Op een zonnig terrasje boven op het huis praten we wat verder met een vriendin des huizes. Ze is in Funchal voorlichtster van de premier.
Een drukke baan. Ze bezocht de halve wereld. We wisselen ervaringen uit.
We eten een eenvoudig maal, groente-aardappelsalade met tonijn en fles goede wijn. Na nog even het tegeltableau op het kerkje bekeken te hebben nemen we een weg binnendoor naar Prazeres.
Op een gegeven moment rijden we fout waardoor we op een werkelijk gigantisch terrein met en een klein wegennet terecht komen.Marineke denkt dat het de infrastructuur is voor een of ander bouw projekt.
Bij Prazeres vinden we in de bocht van de weg een ontzettend leuk restaurant, helaas, onze buik is vol. In ieder geval is de koffie lekker.

tegeltableau

voliere in eettuin
Om de haverklap valt het licht uit. Het is hartstikke druk want veel gezinnen uit de buurt komen hier op zondagmiddag gezellig eten.
Dit moeten we echt onthouden voor een volgende keer.
Het restaurant is altijd open.
We gaan via de strandweg terug naar Funchal en komen langs "Calcheta Beach" afgrijselijke uit de grond gestampte badplaats. Goed, we wilden het even bekijken om opnieuw bevestigd te zien wat we niet leuk vinden.
We eten 's avonds weer in "onze" binnentuin: Restaurante Jardim Da Carreira. De serveersters beginnen ons al te kennen.
Dag 12
Via de receptie vragen we of we de auto nog een dagje kunnen huren. de vriendelijke man vertelt ons meteen hoe we moeten rijden. Het is erg druk en de benzinepomp is aan de andere kant van de weg. Hierdoor komen voelen we ons halverwege de tocht toch wat onzeker. Zullen we Santana wel halen zonder te tanken? We slaan af en nemen de weg naar Camacha. Volgens de kaart is daar een pomp. Voor 10 Euro zullen we weer een heel eind komen. In een barretje zitten vrouwen gezellig samen servetjes te vouwen. De koffie smaakt weer goed. Eerst rijden we door de mist en wolken naar Santo de Serra.
De weg moet bij helder weer prachtig zijn.

mooie route
.
Santanahuisje
Al snel op weg naar Portella zien we de zon en de prachtige kleuren van de vele hortensiastruiken die langs de weg staan, knallen ons tegemoet. We stoppen even bij een mirador met uitzicht op Porto da Cruz. Ook hier weer zo'n gezellig café-restaurant in de bocht van de weg; toch rijden we nog even door. In de buurt van Faial stoppen we bij een bar. Met een broodje kaas plus melk en cola kunnen we er weer even tegen. Omdat we willen opschieten nemen we even de grote weg. Via tunnels komen we bij Santana. Natuurlijk bekijken we de beroemde Santanahuisjes. Daarna gaan we naar het "Madeira themapark". (http://www.parquetematicodamadeira.pt) Ook daar is het stil. We mogen tegen een gereduceerde prijs naar binnen.
Er zijn allerlei paviljoens met verschillende thema's.
De geschiedenis van de aarde (van big bang tot nu) wordt ons via filmpjes op beeldschermen en later voor een groot beeldscherm geanimeerd aangeboden. Ook de geschiedenis van Madeira, haar schoonheden, attracties en toekomst wordt ons getoond via foto's, video's een tocht in een bootje in een soort spookhuis. Het spannendste was wel een soort virtuele bioscoop waar je vastgeklemd werd op een stoel, die kan bewegen als een kermisattractie (ik weet niet hoe zo'n ding heet, maar je gaat met z'n allen naar beneden, naar boven). Je ervaart de kick van het deltavliegen: het scheren langs rotsen, het naar beneden glijden in een mandslee, het duiken, enz.
traditionele muts

boomheide
Verder zijn in dit themapark allerlei leuke dingen te doen voor kinderen: rijden in een treintje, wandelen in een doolhof, spelen met water enz. Er zijn restaurants, een openluchttheater. Alle grappige hoofddeksels die hier gedragen worden zijn uitvergroot tot beelden. Na een paar uur moeten we terug. De weg over de berg (die we aanvankelijk op de heenweg wilden nemen) blijkt afgesloten. Tja.. winter met regen en dus steenval). We kunnen wel halverwege een nieuwe route nemen via Poiso. Dat blijkt een succes, we gaan door een prachtig natuurgebied met bossen boomheide, blauwsparren en andere naaldbomen. Wanneer we Funchal naderen is het weer regen, regen. Het blijkt hier de hele dag geregend te hebben. We hebben geod gekozen om naar de ander kant van het eiland te gaan….
Dag 13
Manuel heeft gisterenavond bij het boodschappen doen een verkeerde tas met boodschappen in zijn handen gedrukt gekregen. Omdat we niet zeker weten of het misschien van mensen is die het slechter hebben dan wij, besluiten we de tas terug te brengen naar de supermarkt. Dat is een kleine onderneming omdat we nu geen auto hebben. Toch geeft het ons een goed gevoel. We lopen terug in het centrum van Funchal via Quinta das Cruzas en werken het lijstje af van dingen die we nog willen doen: foto's maken van de enorme stammen van bomen in het stadspark en van de Engelse kerk bij daglicht. Daarna lopen we helemaal omhoog naar het oude fort (Fortaleza do Pico). We picknicken tussen de kantelen.
Quinta das cruzas

tussen kantelen

De kaaskorstjes en kruimels zijn voor de vogels. Het fort is nu nog van de marine, maar de regering wil het overnemen om er een toeristische attractie van te maken.
Daarna gaan we naar het museum voor religieuze kunst. Er is inderdaad een fraaie collectie. Heel knap bewerkte miskelken en ander zilverwerk en heel mooie houten en stenen heiligen beelden. Vooral de beelden die samen het heilig avondmaal vormen (oorspronkelijk voor het altaar in de kathedraal) zijn indrukwekkend. Verder zijn er de Vlaamse meesters die betaald werden met de opbrengsten van de suikerhandel. Vandaar gaan we naar het museum Municipal. De verzameling opgezette dieren is uitgebreider en veel mooier dan het natuurhistorisch museum in de botanische tuin.

Er is ook een aardig aquarium. Er zijn nauwelijks waterplanten in de bakken, maar wel veel interessante vissen en andere waterdieren. Overigens is het gebouw zelf ook de moeite waard, vooral het trappenhuis is indrukwekkend.
's Avonds verwennen we onszelf in ons "stamrestaurant", inmiddels worden we als vaste klanten begroet, met een glas aquardente.
Op weg naar ons appartement komen we langs de kathedraal waar nu een mandolineorkest zit te spelen. Er zijn al weer meer kerstversieringen en er word een begin gemaakt met een kolossale kerststal op het midden van de straat voor de kathedraal.

boomstronk
Dag 14

kerststal in wording
We doen rustig aan omdat het regent. Eerst een naar appartementen die je langer kunt huren bijvoorbeeld voor een overwintering. Vlak bij ons is zo'n complex. Op zich niet erg mooi of aantrekkelijk, maar wel goed gebouwd. Aan de kerstkitsch wordt stug doorgewerkt. Speelhuisjes voor kinderen waarbij witgeschilderde purschuim sneeuw moet lijken. Er zijn schommels een rendierslee. Verderop is de kerststal nu voorzien van levensgrote schapen.
Er is een grote witte tent bijgekomen waar een soort boekenbeurs zal plaats vinden. Misschien is het iets anders want we zien ook (moderne) keramiek.
In ons allereerste cafeetje "A Indiana" nuttigen we koffie met een taartje en we gaan voor de laatste maal de kathedraal in. Daar zijn veel biddende mensen en een priester neemt de biecht af.
Op een bankje in het park genieten we een tijdlang van de zon.
zonnebadende hagedisjes

kerststal in wording

theater

Voor de laatste maal de stad in, eten in "de tuin" en naar het theater voor een laatste concert. Het is een recital voor piano en zang. O.a. Mozart, Donizetti, Barber en Lloyd Webber staan op het programma. De strapless jurk van de zangeres zakt net niet af. Waarom doet iemand zo'n onding aan?
Buiten het theater worden we opeens omhelst door de vrouw die we in Jardim do Mar leerden kennen. Ze is een avondje uit met haar vriend. Dan moeten we terug om onze spullen in te pakken. tja…

De vakantie zit er bijna op.

Dag 15
Opstaan, ontbijten, ophaaltaxi, ruim op tijd bij het vliegveld, inchecken,mooie plaatsen want er zijn maar weinig passagiers op deze vlucht. We praten met een Nederlander die al 20 jaar op Madeire komt. De laatste tijd zo'n drie maal per jaar. Hij is bezig hier een huis te kopen, in het mooie plaatsje Santo da Serra (met al die hortensia's langs de weg). Het vliegtuig vertrekt voor de geplande tijd en we zijn een half uur eerder op Schiphol. De bagage komt zo vlug dat we van verbazing de parapluie vergeten. De trein is loeivol, maar we vinden een plaatsje, ook als we moeten overstappen.
Het is al weer donker als we in Assen aankomen.

vliegveld