EEN RONDREIS IN OOST-CANADA


homewood-inn
maandag 2 september.
De verzorging aan het vliegtuig van Air Transat is sober maar toereikend.
De 7½ uur vliegen gaan sneller om dan gedacht en de afhandeling op het vliegveld in Toronto is vlot.
Het is vreemd dat het nog steeds vroeg in de ochtend is.
De dikke chauffeur van de speciale shuttlebus heeft een plezierig nonchalante uitstraling. Vanaf het eindpunt nog even met de taxi naar ons Bed-and-Breakfast-adres ook in het centrum. Grappig, het ligt in een oud straatje met 19e eeuwse huizen, temidden van wolkenkrabbers. Het "hotelletje" doet eerder denken aan het Franse platteland. Oud, rommelig, donker en op een prettige manier truttig. De jonge half-Aziatische eigenaresse is vriendelijk en haar moeder ronduit schattig. We krijgen veel nuttige informatie.

Nadat we even gerust hebben en ons opgefrist, gaan we de stad in.
Bij het metrostation kopen we een "familiepas". Daarmee kunnen we de hele dag en avond met de tram, bus en metro. De trams rijden af en aan en we gaan maar meteen naar Chinatown; een gigantische Chinese wijk. In een simpel eethuisje eten we heerlijke noedelsoep. De kommen zijn erg groot. Vanaf nu zullen we voortdurend constateren dat vrijwel alles in Canada groter, ruimer, rustiger en schoner is.
De vrolijke kordate vrouw runt het restaurant is er zelf van overtuigd dat haar waar goed is. Ze zingt af en toe en zwaait ons met een schouderklopje uit. Het regent, dus eerst maar een parapluie kopen bij een Chinees die op leuke manier al trommelende de aandacht trekt.
Het blijft regenen, dus naar de overdekte St. Lauwrence-markt, die wat Europees aandoet.
Prachtige afdelingen met vis, kaas, vlees, groente, fruit. Winkeltjes waar je allerlei uitheemse gerechten kunt eten of afhalen. We kopen wat kaas, broodjes en fruit.
De fruitkoopman is een ware clown. Na een kopje cappuccino en espresso gaan we huiswaarts, voor vandaag is het genoeg.

wolkenkrabbers

eekhoorntjes midden in de stad
Zondag 3 september.
Voor de zondag staan we vroeg op, maar dat is hier de gewoonte Wanneer we tegen 8 uur aan het ontbijt zitten, raken we in gesprek met een Amerikaans echtpaar. Hun dochter gaat in Toronto studeren omdat het zo'n leuke stad is. De eigenaar van het B&B, John, geeft ons tips over allerlei praktische zaken. Bovendien heeft hij een telefoonkaart voor ons. De kaart gaan we meteen uitproberen bij de telefoons in de ondergrondse shopping mall waar we de tijd doden totdat het museum opengaat. Het intoetsen van zoveel cijfers (inbelnummer, pincode, internationaal toegangsnummer, landnummer, woonplaats en abonneenummer) vergt concentratie. Ondertussen ontdekken we dat de openbare toestellen 0,25 cent per gesprek kosten; een soort onderhoudskosten. Als je thuis een toestel hebt, hoeft dat niet.
Veel mensen gebruiken thuis ook telefoonkaarten omdat je daarmee goedkoop naar het buitenland kunt bellen.
In het AGO (Art Gallery of Ontario) geeft de Andy Warholl tentoonstelling een goed beeld van wat hem bezighield. Hoewel Manuel meestal niet van audio-rondleidingen houdt, bevalt deze wel omdat hij inhoudelijk heel goed is.
In een andere zaal is een permanente tentoonstelling van gipsen van Henri Moore, de beelden zijn mooi opgesteld.
Zeer storend is de tijdelijke tentoonstelling van geabstraheerde vrouwenfiguren op de muren.

Henri Moore zaal

beeld van Henri Moore
Afleidend en volkomen misplaatst.
Een mogelijke gedachte erachter zoals tegenstelling of confrontatie komt bij ons in ieder geval niet over.
Een aardige zaal is die waar duizenden portretjes en zelfportretje van bezoekers hangen. Het is een langlopend projekt. Ook wij maken op een afgepast papiertje ons eigen portret.
Wanneer we het museum uitkomen is het weer opgeknapt. Onderweg komen we opnieuw door Chinatown waar Manuel in een winkeltje een bakje warme rijst-cake met groenten haalt om buiten op te eten.
Marineke kan weer genieten van het sap van de jonge kokosnoot.
We lopen over de multiculturele Kensintonmarkt waar we een leuk restaurantje voor de avond ontdekken. Bij de Ontario Tourist Information verzamelen we een tas vol folders (we zijn vooral op zoek naar B&B's). Op het plein voor de Dundas shopping mall is inmiddels een dichtersfestival begonnen. We slenteren er wat rond en gaan even naar de kamer terug omdat Manuel last van zijn voet heeft. Een wondje; een pleister helpt.
Wanneer we terugkomen bij de Kensintonmarkt om wat te eten, blijkt dat de restaurantjes na het sluiten van de markt dichtgaan. Maar niet getreurd, we zijn dol op Chinees. Alleen de taal… Pas later snappen we wat de ober bedoelde met "to much beef". We krijgen er twee boordevolle borden van, plus rijst, plus soep. We doen ons best en komen een eind. De rest mag in een bakje mee naar huis. Een prettige gewoonte. Waar je ook komt, bij elk restaurant is het gebruikelijk om wat je overhoudt, in te laten pakken om mee te nemen.

een bakje Chinees

we zijn er echt
Maandag 4 september.
Vandaag is het Labourday. Een nationale feestdag in Canada. Omdat het dit jaar op maandag valt is het eigenlijk een lang "labour-weekend". In de straten van Toronto is het vandaag feest. Er is een parade een vliegtuigshow. Maar wij gaan met de (lijn)bus naar de Niagarawatervallen. Het interieur van de bus, lijkt net als de gezellige chauffeur zegt, op dat van een vliegtuig. Bagagebakken boven je hoofd en verstelbare stoelen. We komen langs de buitenwijken van Toronto, bedrijventerreinen, kleinere en grotere plaatsen. De reis duurt twee uur en we worden afgezet op het busstation van het dorpje Niagara falls.
Vandaar kunnen we met een shuttlebus naar de watervallen zelf. We komen terecht in een wonderlijke toeristenkermis. Torenhoge gebouwen, vermaaksindustrie, attracties, evenementen en vooral veel mensen. De hele wereld is hier verzameld. Vanaf de boulevard lopen we eerst naar de kleine Amerikaanse en vervolgens naar de grote Canadese horse-shoe waterval. Het is echt een indrukwekkend gezicht, de enorme watermassa die bruisend op de rotsen slaat. Het kleine bootje van de "maiden of mist" valt er werkelijk in het niet. Het gaat regenen en we schuilen in een omvangrijk gebouw, helemaal ingericht voor toeristen: eetgelegenheden van deftig tot fast-food, souvenirwinkels, ticketbureaus voor allerlei mogelijke tochten. Wij kopen een kaartje voor een wandeling achter de waterval. Iedereen krijgt een gele plastic regenjas en dan met z'n allen in de rij voor een van de liften naar beneden.Via uitzichtpunten krijg je een blik op het neerstortende geweld. In de tunnels ernaar toe hangen plaquettes met allerlei wetenswaardigheden.
donderend geweld

duif
Terug boven, moeten we toch de Tim Hortens (een begrip in Canada) uitproberen. We eten soep en kaascroissants.
Een uur eerder dan gepland hebben we de bus terug. In Toronto staat een enorme file als gevolg van de Labourday-festiviteiten. Zo kunnen we rustig vanuit de bus de een stukje van de vliegshow bekijken.
Bij het treinstation gaan we nog even die enorme gouden wolkenkrabber fotograferen. Gigantisch prachtig.
Opnieuw zijn we te laat voor het eten -na zeven uur is er heel veel dicht-.
We vullen onze magen uiteindelijk met een ordinaire steak en fish-and-chips. Overigens best goed klaargemaakt.
Na een bezoek aan een internetcafé kopen we in een supermarkt nog een telefoonkaart voor binnen Canada (later blijkt dat helemaal niet nodig; de kaarten die geschikt zijn voor Europa gelden gewoon ook voor hier).

Dinsdag 5 september.
Bij het ontbijt overleggen wat er allemaal moet gebeuren: kaarten posten, geld pinnen en natuurlijk de auto ophalen. John belt voor ons het autoverhuurbedrijf en een taxi.
"Onze" filiaal van "Rent-a-wreck" wordt beheerd door een aardige jongeman van Armeense afkomst. Marineke heeft met zijn vrouw (of vriendin) al een aantal voorbereidende e-mails gewisseld. We kunnen kiezen uit een automaat of een "manuel" (handbediende versnellingsbak). We nemen de laatste. Het is voor ons een forse Ford, maar opnieuw: naar Canadese begrippen is het een klein "compact", autootje.


hoera de natuur in

schatje
De auto rijdt prima.
Het is even moeilijk om Toronto goed uit te komen, maar een behulpzame man bij een benzinestation legt ons perfect uit hoe we op de juiste highway (nr 10) naar Owen Sound komen.
De trucks waarmee de weg delen zijn prachtig, vaak met veel toeters en bellen.
Na een uurtje eten we bij een wegrestaurant een soepje.
Het valt op dat het hier binnen weer zo ontzettend warm is. Het lijkt wel of ze in september de verwarming al op winterstand zetten (zelfs Marineke vindt het warm!).
We gaan van de Hw 10 af, richting Eugenia Falls.
Het landschap wordt langzamerhand zoals we ons dat van Canada voorstelden.
We trekken door een heuvelachtig gebied, zoiets als Noord Frankrijk, maar dan drie maal zo rustig.
De Euginia waterval ligt in een prachtig in het bos.
Hij is bijna net zo hoog als de Niagara. Wel veel smaller en niet goed te fotograferen omdat de kloof heel dicht begroeid is.
Op het parkeerterreintje bij de waterval staan twee echte onvervalste poepdozen. Dezelfde geur als vroeger. Een pot boven een gat in de vloer, simpel en doeltreffend. Overigens is het er schoon hoor.
Het landschap onderweg is afwisselend agrarisch en natuurgebied.
We zien enorme houten schuren, houten huizen met veranda's en natuurlijk de kokerbrievenbussen met het vlaggetje dat vertikaal gezet wordt als er post is. Sommige brievenbussen hebben leuke vormen (trein, boot, vrachtwagen, eend) en zijn fraai beschilderd.

Euginia falls


hallo Kimberley

We stoppen nog even bij het plaatsnaambord van Kimberley voor een foto natuurlijk…
We bekijken het haventje van Meaford (wat is het hier stil).
In Owen Sound is het even zoeken naar het juiste adres.
We verwisselen 7e Street met 7e Avenue, maar natuurlijk worden we weer vriendelijk bij onze zoektocht geholpen. Butterfly Dreams is ons nieuwe B&B-adres.
Het doet z'n naam echt eer aan.
Het is een huis uit 18-honderd en nog wat en erg mooi onderhouden. Alles is nog origineel; prachtige houten vloeren, en deurposten, antieke verwarming met allerlei motieven in het ijzerwerk.
Vele generaties artsen hebben er gepraktiseerd en verpleegd: allemaal kleine kamertjes, uitstekend voor een B&B dus.
Het staat er propvol met meubels en bric-a-brac spulletjes.
In onze rood-roze kamer raken we haast in de war door alle kussentjes, roesjes en frutseltjes. Maar uiteindelijk constateren we dat het door de enorme overdaad eigenlijk wel weer leuk wordt.
We zijn de enige gasten een hebben de hele etage voor onszelf, dat is prettig. De B&B eigenaresse Lindy, raad ons een restaurantje aan; een goed advies. Het heeft een dakterras waar we van de avondzon kunnen genieten.
Overigens is het uitzicht op de straten van Owen Sound een beetje saai.
We verstaan weinig van de vele specialiteiten die het vriendelijke meisje opratelt, maar op de menukaart staan steak en burger. Die blijken perfect evenals de salade.


butterflydreams

Gevoed en gelaafd hebben we nog wat energie voor een avondwandeling. Lekker rustig en gemakkelijk, dat wel. Je kunt niet verdwalen, alle straten staan gewoon haaks op elkaar en verkeer is er nauwelijks.

Inglish falls
Woensdag 6 september.
Eerst zien we nog niets wat op ontbijt lijkt. We pakken maar vast de spullen in, stommelen wat. Dan verschijnt een warrig hoofd met "ll be right there". Maar het is heerlijk: een fraai opgemaakt schaaltje met fruit en maple-siroop, gebakken eieren met Cheddar, heerlijke broodjes en natuurlijk koffie en thee. We blijven nog een tijdje kletsen met Lindy over haar bijzondere huis, collectie spulletjes, haar voorliefde voor vlinders en over haar man die op reis is in verband met het schijven van een historisch boek. Ze vertelt over haar baan als docente en over haar hobby's.
We gaan wat later weg dan gepland. Toch is het Tom Thomson museum nog niet open. Het is immers winterseizoen. Dan maar naar de bibliotheek die er naast staat. Marineke mailt en Manuel bewondert de collectie boeken.
Via een prachtige (binnen)weg rijden we naar de Inglis Falls.
Vroeger stond bovenaan de waterval een watermolen, maar die is in de loop van de tijd een paar keer afgebrand. De laatste keer hebben ze 'm niet meer opgebouwd.
We lopen een stukje over de rotsachtige bodem langs de rivier. We vragen ons af hoe het mogelijk is dat hier bomen wortelen. Vervolgens maken in de regen een korte wandeling over een van de paden die uitgezet is in dit prachtige beschermde natuurgebied. Op naar het gloednieuwe (County of Grey & Owen Sound)museum over de historie van deze streek; van dinosauriërs tot en met de twintigste eeuw. Het is mooi opgezet, educatief (interactief; fijn voor kinderen) met veel interessante voorwerpen en afbeeldingen.

moeilijk wortelen

op zoek naar schoonheid

Buiten het museum wordt een heel historisch dorp nagebouwd.
Wanneer we bij een benzinepomp stoppen, blijkt dat deze wordt beheerd door een jonge, goedlachse Nederlander, nog niet al te lang geleden geëmigreerd.
Een groot deel van Bruce-schiereiland waarover we nu naar het noorden rijden, is een natuurgebied.
We maken een omweg, bezoeken weer een waterval, stoppen bij een riviertje met aan weerszijde moeras. Een man peddelt wat heen en weer. Wanneer we vragen of hij natuuronderzoeker is vertelt hij dat hij op zoek is naar "schoonheid" .

We en rijden door grote stukken bos.
Vlak voor Tobermory slaan we af om ons nieuwe B&B te bereiken. Dat blijkt een paradijs.
We mogen logeren in de cottage van Jan, de broer van Louise die zelf in het huis ernaast een B&B heeft. Louise beheert de cottage van Jan en maakt ons wegwijs.

De huizen liggen prachtig aan de Warner baai van Lake Huron. Wanneer we om een uur of vijf aankomen staat de zon nog heerlijk op de veranda.
Wat een luxe.
Louise (komt uit Nederland) woont al vijftig jaar in Canada. We mogen haar pas voor (een bezoek aan) de natuurparken lenen. Ook fietsen mogen we gebruiken.


watervogels bekijken

volle maan

Ze vertelt over wat we allemaal kunnen zien. Louise werkte bij het toeristenbureau en weet heel veel van de omgeving.
Het is alsof we in een warm bad terecht zijn gekomen.
Aan de picknicktafel bij het meer eten we wat.
We besluiten om, als het mogelijk is hier wat langer te blijven, de omgeving beter te verkennen en ook lekker uit te rusten.
De zon gaat prachtig onder.
Het is vannacht volle maan, zowel Manuel als Marineke staan een paar keer op om ernaar te kijken.
Adembenemend, mooi boven het stille meer, een spiegeling werpend over het water.

Terwijl de maan meer naar de horizon zakt wordt hij van lichtgeel via donkergeel, oranje. Aan de andere kant komt de zon op boven de sparren. Wat een pracht, stilte en ruimte.
Donderdag 7 september
Het is vandaag heerlijk weer en we ontbijten buiten aan de picknicktafel bij het meer. Er zijn alleen vogelgeluiden (vooral ganzen), verder rust..
We luieren op het terras en vermaken ons lange tijd met het kijken naar vogels en de verschillende soorten eekhoorns. Vooral de gestreepte chipmunks zijn snel brutaal en grappig.

Het vogelhuis wordt belaagd door prachtige blauwe gaaien en we zien ook nog een prachtige (meestal schuwe) rode kardinaalvogel.
Marineke heeft weer heel wat te fotograferen.
We maken een wandeling langs de andere kant van de baai waar we veel fossielen vinden.
's Middags gaan we naar Tobermory. Bij het toeristenbureau halen we kaarten van wanderoutes en vragen naar de vaartijden van de ferry.

fossiel

Tobermory
Tobermory is een klein vissersplaatsje; nu lekker rustig. (het seizoen is immers voorbij). Het doet Manuel een beetje aan Normandië denken.
Omdat de bibliotheek dicht is, probeert Marineke te internetten via een machine die bij de wasserette staat. Helaas doet hij het niet. Bij de winkel ernaast reageren ze laconiek: "oh ja, vergeten een briefje erop te plakken, hier is je twee dollar terug". Verder is hier alles trouwens opnieuw zo netjes en schoon. Geen vernielingen of graffiti.
We rijden naar de ingang van het natuurpark en beklimmen de uitkijktoren. Van bovenaf kun je eilanden zien liggen en verder is het bos, bos en nog eens bos.
Naar huis en opnieuw luieren en lezen op het terras.
Terwijl Manuel kookt, mag Marineke e-mailen bij Louise.
Na een flinke bui is er weer een geweldige zonsondergang te zien.
's Avonds komt Louise nog even langs. Dat is gezellig en leerzaam.
We hebben het over de tweede loopbaan van veel ouderen. Na hun pensioen gaan ze vaak iets doen wat ze altijd al gewild hebben: een B&B beginnen, of een restaurant. Dat geldt zeker voor de vrouwen, maar we komen ook actieve mannen tegen. Zoals degene die na een drukke baan als toeristenvoorlichter gewoon gezellig kaartjes gaat knippen bij de metro (en goed de vragen van toeristen kan beantwoorden). Het is werkelijk een lust om te zien hoe ouderen nog volop betrokken zijn in de maatschappij en volledig gewaardeerd worden. Dat is toch wel heel anders als in Nederland.


verkeersbord


mooie veren

brutaal
vrijdag 8 september.
De dag ziet er mooi uit, niet gedacht na de hoosbuien van gisterenavond.
Er ligt weer poep van een boomstekelvarken op onze veranda. Steeds op hetzelfde plekje. Ze schijnen van deze speciale houtsoort te houden. We ruimen het braaf weer op.
We gaan naar de Cape Hurd Road, daar zou je in de omliggende moerassen bevers kunnen zien. We vragen onderweg aan een wandelaar of hij weet waar ze te vinden zijn. Hij vertelt dat de kans heel klein is omdat de waterstand zo ontzettend gezakt is. Over de oorzaak zijn verschillende theorieën. Hij neemt, zoals iedereen die we hier iets vragen, rustig de tijd voor een uitvoerig praatje.

tere bloem

Canadese gans

Je leert hier onthaasten.
Bevers zien we niet, wel wat kleine poeltjes, maar niet het grote natte werk waar je bevers verwacht. We genieten weer van de natuur. Het valt ons op dat er veel bouwkavels te koop zijn. Vaak op prachtige plaatsen. Er is er eentje pal op de punt van een baai. Marineke zou hier zo willen wonen. Het begrip "dichtbebouwd" houdt hier toch iets heel anders in dan bij ons.
We rijden naar een ander punt waar we de auto neerzetten en naar de baai lopen. Het water lijkt veel meer op een zee dan een meer, alleen is het water zoet. Lake Huron en de Georgian Bay aan de andere kant zijn zo onafzienbaar groot, voor ons zijn het gewoon zeeën. Af en toe zien we een huis langs de baai staan, afgelegen, rustig, misschien ook wel eens eenzaam in de barre winter.

We gaan weer verder en wanneer Marineke in een zijweggetje bezig is een monarchvlinder te fotograferen stoppen twee mannen hun auto voor een praatje. "Waar hebben jullie het meest van genoten deze ochtend?" vormt toch wel een leuke opening voor een gesprek. Ze geven ondertussen ook wat tips over plekjes die de moeite waard zijn om naar toe te gaan. Natuurlijk hebben ze ook op de ene of andere manier familiebetrekkingen met Nederland.
Even later zien we ze weer en gaat het gesprek verder over de trektochten van de vlinder (helemaal naar Mexico), de planten waarop hij leeft. We lopen over een paadje dat naar een surrealistisch ogende open plek leidt en komen vandaar via een volgend paadje bij een mooi stukje moeras. Dat stelt Marineke proefondervindelijk vast want ze let niet op en staat ineens tot over haar enkels in de modder.

monarchvlinder

kikker
Op de terugweg zit de grote groene kikker nog steeds op de loer naar lekkere vliegjes, die hier natuurlijk in overvloed zijn.
In het dorp is de bibliotheek open en Marineke kan mailen. Manuel doet boodschappen en maakt een praatje met de bibliothecaresse. Het ijsje dat we in de naastgelegen (ijs)zaak kopen, is weer van Canadese afmetingen: drie hele grote bollen.
Onze volgende excursie is "Cyprus Lake". Eerst een mooie rit door een natuurgebied.
We maken een rondwandeling (nou ja met klauteren) over een stuk van de Bruce Trail. Het is er prachtig.
We genieten enorm van de overhangende rotsen, een grot, grindpaden langs het water, sparrenbossen, keienstrandjes, rotsplateaus.
Af en toe is het echt klimmen en klauteren.
Onderweg vertelt een andere wandelaar uit Ontario ons nog het een en ander over het gebied waar we lopen en geeft "goedkeuring" aan ons reisplan. Hij biedt Manuel ook een slok Grand Manier aan uit zijn zakflacon, maar nee Manuel moet nog lopen….
Het weer begint donkerder en dreigender te worden. Donder rommelt en er vallen wat dikke druppels.
Net voor de bui zijn we in de auto.

doorkijk

vleesetende plant
  Zaterdag 9 september
's Morgens vroeg zien we op het meer eenden of fuuten, of zijn het zaagbekken? Ze zijn net te ver weg om goed te onderscheiden. In ieder geval hebben ze een heel aparte manier van zwemmen. Marineke noemt het race-eenden. We rijden naar Dorcas Bay, een half moerassig kweldergebied. Er zijn veel ganzen. Het is fris, helder weer met mooie wolken. De insectenetende planten zijn bijna allemaal uitgebloeid. Maar een paar kunnen toch nog op de foto.
Er lopen vlonders over dit moersgebiedje met smalle beekjes. Daarin zwemmen allerlei soorten kleine visjes. Het is een heerlijk gebied om de dag te beginnen.

het meer als een zee
We gaan door naar Dyers Bay aan de andere kant van het schiereiland.
De weg langs de kust is schitterend. Er staat een straffe wind en het meer is nu echt een zee met schuimkoppen. De bewoners van een dorpje dat we passeren manen ons tot "slow". Dat doen we vanzelf wel; we komen ogen te kort. Dertien kilometer schoonheid, Aan het eind een parkeerplaats met: een nette poepdoos.
Even verderop is de vuurtoren. We zien hem in Hopper-sfeer.

vuurtoren

museum
Een van de wandelpaden leidt naar een inham waarin wat jachten liggen. Vroeger (19e eeuw) was er een zaagmolen en kwamen de vissers hier binnen. In de vuurtoren is een klein museum. Grappig zijn de wanden. Hierop zijn allerlei vogels en dieren prachtig geschetst en voorzien van een geschreven toelichting. Ook een manier van exposeren. Een vrijwilligster zit hier voor een week daarna wordt ze afgelost door iemand anders.
Wanneer we op de terugweg stoppen bij een souvenirwinkel met spullen gemaakt door de First Generation, horen we dat in een andere soortgelijke winkel vlak bij Tobermory vanavond een 'storytelling' is, plus een trommelsessie en een speciale ceremoniële bijeenkomst voor vrouwen. We rijden er even langs om het precies na te vragen. We kopen buffelburgers en fotograferen bij de workshop trommels maken.
We zien dat je hier in tipi's kunt logeren. Iets voor een andere keer.

workshop

trommels
Wanneer we bij 'onze' cottage zijn, wordt het weer wat stiller. De gaaien schooien rond de veranda en de kleine chipmunks blijven een bron van vermaak. Eenden scharrelen en een enkele gans drijft rustig voorbij. Het is helemaal "Bob Ross" Canada. De zonsondergang is opnieuw geweldig.
Wanneer we bij het tipi-kamp aankomen is het verhalen vertellen al bijna afgelopen. We praten met twee jonge musici; een echtpaar dat op doorreis is van hun woonplek in Thunderbay naar hun studieplek ergens in de buurt van Toronto. Zij speelt viool en hij gitaar. Na de trommelsessie, als de meeste vrouwen naar de "ceremony" gaan, beginnen zij zittend bij het vuur te spelen. Het klinkt goed.

zonsondergang
Ze spelen niet alleen op, maar ook met hun instrumenten. Manuel zingt en een andere vrouw speelt djembe. Dit is wel een heel aparte jam-sessie.
Wat een sfeer ontstaat er. Om het nog mooier te maken staat er een schitterende maan aan de hemel (blijft het volle maan?) die af en toe sprookjesachtig verdwijnt achter wolken en zilverwitte randen geeft. Wanneer we terug rijden zijn we onder de indruk van de mooie dagen die we meemaken. Vanuit de cottage kijken we nog een tijdje naar het stille meer in het maanlicht.

chipmunk
zondag 10 september.
Het was gisteren laat en we doen weer rustig aan, tenminste dat is het plan. Marineke raakt in gesprek met een B&B-gaste van Louise die haar uitnodigt om met haar en haar makelaar mee te gaan om huizen te bekijken. Dat is een buitenkans om wat meer informatie te krijgen over wat hier zoal op dit gebied speelt. Eén huis bekijken we van binnen. Het is door de bewoners zelf gebouwd en ze kwamen hier jaren met hun kinderen en kleinkinderen. Ze hoeven het niet per sé kwijt, maar ze zijn nu zo oud dat ze er vast niet vaak meer zullen komen. Marineke ziet Manuel al schilderen in de mooie stijlvolle kamer met balkon en uitzicht op het meer (er staat al een ezel). Zelf zou ze beneden in het kamertje met openslaande deuren willen werken.
Verder zijn er nog heel veel kamers. De vraagprijs is de helft van ons huis in Gieterveen. Marineke wil emigreren.
Manuel loopt ondertussen een stuk rond de baai.
Hij geniet van het mooie weer en de prachtige wolken.
De gaaien, chipmunks en een boek houden hem gezelschap. 's Middags zitten we op de veranda in de zon.
Tegen vier uur komt Louise ons halen want we zijn uitgenodigd bij een vriendin van haar. We zullen daar samen met andere (Amerikaanse) gasten dineren.
We praten over van alles en kunnen het best met elkaar vinden. Ina heeft geweldig lekker gekookt. Hollandse pot: aardappelen, rundvlees, bloemkool, bietjes en broccoli. Heerlijke soep vooraf en door Louise gebakken appel-cranberry-taart toe. Net voordat het donker wordt gaan we terug, we praten nog wat na en nemen afscheid van Louise.

op bezoek
Morgen zullen we vroeg op staan en weggaan. We hebben het hier erg fijn gehad.

veerboot

maandag 11 september.
We hebben gereserveerd voor de veerboot van 8.50 uur, maar moeten er een uur eerder zijn. Dus vroeg op:
inpakken, opruimen en controleren of we alles bij ons hebben.
Wanneer we op het terrein aankomen is het nog rustig en we krijgen een stukje op een parkeerstrook toegewezen waar we moeten wachten. We hebben nu nog drie kwartier de tijd om wat rond te lopen langs het haventje en nog een paar foto's te maken.
Wanneer we de veerboot ingereden zijn en uitstappen, waarschuwen de mensen die achter ons staan dat het linkerachterlicht het niet doet.

Het is fris, maar mooi weer.
Lekker ingepakt zitten we op het achterdek in de zon en zien mooi begroeide eilanden, leuke witte vuurtorens, blauw water: twee uur lekker ontspannen.
Bij een tankstation in South Baymouth repareert, een wederom zeer vriendelijke, man het remlicht. Dat is een zorg(je) minder.
Deze meneer, ook al een dagje ouder, runt 's zomers de bezinepomp met winkeltje. Na half oktober gaat de veerboot niet meer en rijdt hij de schoolbus. Op dit moment doet hij beiden en is dan ook erg druk.

haventje Tobermory

schoolbus
We kijken nog wat rond in het winkeltje en kopen jam en knoflookpasta van de streek. Op zijn advies picknicken we in het nabij gelegen parkje aan het water. Hengelaars vangen de ene vis na de andere. Op het kaartje van Manatoulin-eiland staat dat we onderweg langs "Fossil Hill" komen waar Gordon's outdoor Wildlife museum is. We kunnen het niet vinden. Fossil Hill bestaat wel, maar is voor de aanleg van de weg gedeeltelijk afgegraven. Het kaartje blijkt dus nogal verouderd. Niet getreurd, we gaan lekker door naar ons volgende B&B. Dat ligt in het (Indianen)reservaat Wikwemikong. Het is het enige plek waar de First generation helemaal eigen baas is gebleven (unceded indian reserve).

canadese ganzen
Hier hebben ze nooit voorwaarden geaccepteerd die ooit door de regeringen zijn opgelegd.
Via het wat oudere Manitowaning met een groot Pow Wow- terrein rijden we het schiereiland op naar het stadje Wikwemikong (Wiki).
Eerst naar het toeristenbureau voor wat informatie. Om te internetten kunnen we terecht in de bibliotheek van de highschool. Een nieuw, prachtig gebouw met prachtige hele dikke boombalken. We wisselen met de bibliothecaresse wat ervaringen uit over het onderwijs hier en dat in Nederland.
De B&B ligt op een wat rommelig terrein (het is duidelijk dat het seizoen voorbij is) dat heel mooi aan de baai ligt.

het huis van Gordie

kinderopvang

Een man die het houtwerk van het huis onder handen neemt verwelkomt ons.
De eigenaar heeft gebeld dat hij ons verwacht, maar is nog op zijn werk.
We lopen wat rond en bekijken een mooie nieuwe blokhut, zou dat onze "cabin" zijn? We worden uit de droom geholpen: nog niet klaar, geen elektriciteit enzo.
We moeten in het grote huis slapen, beneden.

Er zijn stapelbedden en een apart eenpersoonsbed.
We maken een wandeling door een stukje Wiki. Compleet nieuw aangelegde straten met houten huizen, vervreemdend, kaal. Verderop een bank, een gemeenschapsgebouw, een school, een gezondheidscentrum en een soort gemeentehuis. Het lijkt wel of de overheid in een keer een grote inhaalslag wil maken. Omdat de eigenaar er nog steeds niet is en we de ganzen, de aanlegsteiger, het terras waarop indianen hoofdtooien slingeren nu wel gezien hebben, gaan we eerst maar een hapje eten. Bij een Shellstation is een grote supermarkt. We kunnen er pinnen en achterin is een gedeelte waar je instant eten kunt kopen: warme patat en kip bijvoorbeeld. We eten het lekker ordinair in de auto op.

rondslingerende hoofdtooien

nieuwbouw in Wikmewikongi

"oud" Wiki
Dan pas zien we dat we in een belendende koffieshop annex videotheek ook een broodje (gezond) hadden kunnen halen.
De koffie is er in ieder geval prima.
Omdat het wat koud is gaan we in de "living" van ons B&B wat lezen en schrijven.
Wanneer Gordie (de eigenaar) komt, wervelt er één brok drukte naar binnen. Hij zet de video aan met een reportage van Ojibwe-hoepeldansen (waarin hij kampioen was).
Hij vertelt ondertussen over al zijn talenten en kwaliteiten en dat zijn er heel veel. Hij maakt nu programma's voor de plaatselijke TV (die dan later ook op ander stations uitgezonden worden).

Zijn grote onderwerp is de geschiedenis van zijn stam en die van de Natives in het algemeen. Wat dit betreft zijn we erg goed terecht gekomen. De volgende dag ontdekken we dat Gordie een soort begrip is voor de indianen in dit gebied. Iedereen kent hem.
Hij runt niet alleen een B&B. In de zomer heeft hij een (tipi)camping en hij organiseert boottochten en natuurwandelingen. Natuurlijk levert hij ook een bijdrage aan de Pow Wow.
Om een uur of half negen gaan Gordie en zijn zoon weg om bij zijn dochter video te kijken en wat na te praten. Het gaat over het doopfeest (RK) van haar zoon. Wat is het dan ineens stil in huis....


kleinzoon van Gordie

Gordie
Dinsdag 12 september.
Vannacht heeft het geregend .
Al de hoofdtooien en andere attributen van Gordie zijn nat geworden, maar dat geeft niet, zegt hij. Ze worden er schoon van. Gordie begint de dag met een open-de-dag-ceremonie. Hij legt wat smeulende kruiden in een schaaltje en waaiert de rook naar zich toe om zich te reinigen en bidt dat de dag goed verlopen zal. Daarna strijkt hij over adelaarsveren omdat de adelaar de vogel is die het dichtst bij de grote geest Manitou komt. Hij vraagt Manuel hetzelfde te doen en die volgt hem zo goed mogelijk.
Het voelr apart: een man die aan de ene kant volop in het moderne leven staat als televisiemaker bij het TV station van het reservaat, en anderzijds gelooft in oude dansen en rituelen.
Even vragen we ons af hoeveel ervan echt is. Hoewel, in Nederland zijn er ook pastores en aan hen stellen we ook geen vragen aan of ze het al dan niet menen. Gordie maakt een lekker ontbijt voor ons klaar en vertelt van alles. Eleonor, die het huis schoonmaakt is ook kunstenaar en Gordie belt haar op dat ze foto's mee moet nemen om aan Manuel te laten zien. Ze komt zo. Gordie en zoon gaan weg en wij wachten even op Eleonor. Ze maakt mooie dingen; traditionele motieven op een eigen manier verwerkt. Na een hartelijk afscheid posten we de kaarten in een piepklein postkantoortje en gaan op weg naar het noorden.
koeien aan het meer

Cup-and Saucertrail
We zoeken onze weg over een soort binnenroute, komen langs afgelegen boerderijen en zien koeien idyllisch staan onder bomen bij een meer.
Om even de buitenlucht te proeven, lopen we een stuk van de Cup-and-Saucer-trail. Een mooi pad met een steile klim en bovenaan een prachtig uitzicht.
De bomen gaan al kleuren. Het bos ligt vol omgewaaide bomen. Een wandelaarster vertelt dat er kort geleden een tornado is geweest.
In MÇhigeeng (toch al weer een aardig eindje verderop) snuffelen we wat rond in een Indiaans (souvenir)winkel annex museum.

steile klim

Oude motieven in een nieuw jasje
We zien ook wat werk van Eleonor en natuurlijk kennen ze Gordie. Er zijn erg mooie en dus dure produkten (bijvoorbeeld ingenieus met stekelvarkenpennen versierde doosjes), maar ook halve of hele kitsch. Het is moeilijk een leuk cadeau te vinden dat ons niet ruïneert.
Over een prachtige oude brug bij Little Current (de grootste plaats van het eiland met wel 1500 inwoners!) verlaten we het Manitolin eiland. Het eiland van de grote geest en volgens de bewoners het grootste zoetwatereiland ter wereld (?). Na de brug is het landschap eerst wat doods en vreemd, maar al snel wordt het mooi. Meren en meertjes en prachtig begroeide hoge rotsen. Een klein omweggetje voert ons langs een heel rustiek, wat vervallen, oud houten kerkje bij een kleine waterval. Espanola is een typische plaats langs de highway. Op het eerste gezicht geen kraak of smaak aan. Jewel, onze nieuwe B&B gastvrouw, vindt dat trouwens ook.
brug Little Current

frutsels

Het B&B doet Engels aan en is echt "cosy".
Jewel ontvangt ons zo hartelijk alsof ze al jaren naar ons heeft uitgekeken.
Na een kleine rustpauze op de kamer vol ditjes en datjes, kwikjes en strikjes, maken we een wandeling door de "stad". Typisch zo'n plaats als je in Amerikaanse films ziet; bezinepompen, fastfood, supermarkt, motel...
Er is een bibliotheek (nog open, maar we hebben nu geen zin) waar we morgen kunnen mailen.
Verder is er in Espanola een gigantische papierfabriek met grote bergen houtslijp erachter. Het lijkt wel of alle papier van Canada hier gemaakt wordt.
Later zullen we nog een aantal papierfabrieken tegenkomen.


papierfabriek
 
houtauto
We eten op de kamer. Er is nog brood en kaas en ook chocolademelk die op moet.
Beneden in de gastenkamer gaat Manuel schrijven en Marineke leest zich in voor het volgende gedeelte van de reis. We maken kennis met twee andere gasten. Een stel uit Wales die deze vakantie hun huis geruild hebben met een Canadese familie. Ze maken uitstapjes en als het wat verder weg is, blijven ze in een B&B slapen. Jewel brengt ons (ook cafeïnevrije) koffie en praat nog even gezellig mee.
Woensdag 13 september.
Het ontbijt is super verzorgd met allerlei heerlijk gezonde dingen (bijvoorbeeld zelfgemaakte vruchtenyoghurt, opgediend in mooie glazen).
Jewel weet een mooi natuurpark waar we kunnen wandelen.
Het ligt weliswaar een half uur de andere kant op, maar volgens haar echt de moeite waard.
Op de weg erheen gaat het regenen en we twijfelen of we door moeten gaan. Gelukkig wordt het droog als we bij Massey afslaan naar het natuurpark Chutes.
De trail in is een weining inspannend en een heel erg mooi. Het pad loopt langs veel watervallen en uitzichtplekken.
Wat is het hier stil. ...

chutes national park

zwam
Aan het eind van de wandeltocht zien we andere mensen. Ze picknicken vlak bij de parkeerplaats.
Wij eten ook een boterhammetje en we raken met hen in gesprek.
Het blijkt dat de jongste dochter in Borger woont; om de hoek (van ons dorp Gieterveen dus) zou je hier zeggen!

mossen

trail

esdoornblad

watervallen en meertjes
De weg naar Sudburry is drukker dan we de laatste tijd gewend zijn.
De route is wel heel mooi en we stoppen zo af en toe.
French River Trading Post waar we overnachten, is een combinatie van motel, restaurant, (grote) souvernirwinkel en informatiecentrum. De prima kamer en aprte badkamer zijn ruim en ...bloedheet…
Eerst de verwarming maar weer uit.
We nemen de tijd om cadeautjes te kopen. De mevrouw die ons helpt, vertelt over een trail met daarnaast een "brand new" informatiecentrum dat tot 8 uur open is. Dat klinkt uitnodigend en we gaan weer op weg. Even wandelen voor het eten zal ons goed doen. Helaas, het informatiecentrum blijkt jammer genoeg om kwart over vijf dicht te gaan (wintertijd) en wij arriveren om 10 over.

french river

motel
We mogen snel even rondkijken en zien dat het erg mooi is opgezet en nieuwe informatie geeft over de natuur en de omgeving.
De trail naar de "falls" kunnen we wel lopen. Die blijkt veel langer dan we dachten. Eigenlijk moeten we een beetje rennen want in het donker lopen, willen we niet. Jammer, want ook hier is het weer mooi.
In het restaurant mag je op woensdag net zoveel vis eten als je wilt. We beginnen met twee stukken kabeljauw. Met de salade (saladbar) en de cola (zo'n gigantische beker) zitten we meteen helemaal vol. En om het even Nederlands te houden: het kost ons minder dan 8 Euro pp.

steen met sporen

beetje ruig
Donderdag 14 september.
Heel goed geslapen. Het motel bevalt prima.
We nemen de tijd en gaan pas om half elf op weg.
We tanken in Grundby en kopen nog wat kadootjes.
Toch maar niet door naar het nationale park dat hier ligt.
We nemen een binnenweg door Indianengebied naar Parry Sound. Het is er stil en stoppen een paar keer om naar meren, moerassen en beken te kijken. Alles ziet er hier een beetje wilder uit. In een van de beken, waar veel boomstammen en takken over het water liggen, zien we een dier lekker rondzwemmen.
Het zou een bever kunnen zijn, maar dan wel een kleintje.
Op een eilandje in een meer zien we grote zwarte roofvogels.
Op een ander plek passeert een trein met een oneindig aantal goederenwagens. De meeste met grote (vaak Japanse) containers (langer dan die wij kennen). De trein heet Canadian Pacific. We zullen nog veel meer van die ontzettend lange treinen zien en verbazen ons over de trekkracht van de locomotieven.
We komen langs een gekke tuin met allemaal uitgezaagde houten beelden van beren tot Mounties. In Parry Sound gaat Marineke in de bibliotheek mailen en Manuel loopt een blokje om: aardige huizen, onder andere een een heel mooi B&B met een tuin boordevol bloemen.

bomen beginnen te kleuren

onderweg

uitzicht op het meer
Onderweg naar Huntsville ontdekken we een afslag naar een Italiaans eethuis. Het ligt schitterend aan het water.
De (kleine) salade die we bestellen is weer omvangrijk en heerlijk knapperig. Ook de koffie is prima. Dat doet de mens echt goed.
We stoppen vaak om foto's te maken en rond te kijken.
In dit gebied kleuren de bomen al behoorlijk.
De route die Jewel voor ons uitgeprint heeft is erg helder en we rijden zonder problemen naar onze volgende B&B.
Het is een boerderij die even buiten Huntsville aan een meer ligt.
Pam heeft het druk met haar kinderen en allerlei andere aktiviteiten, maar geeft ons tussendoor tips waar we kunnen eten.
Ze vertelt dat het ook leuk is om rond de boerderij te wandelen, want er zijn veel reeën en ander wild in de buurt.

Eerst eten we pizza in Huntsville. Wanneer we terug zijn is het nog licht genoeg voor een wandeling. We lopen langs het meertje en Marineke hoopt wat wilde dieren te zien.
Een speelse kat komt uit de grote houten schuur naast de boerderij en huppelt met ons mee.
Bij een vlonder scharrelt een groot beest. De kat wordt waaks. Marineke ziet een schildpad, maar Manuel denkt de snuit van een beer te zien. Ga maar terug zegt hij heldhaftig (zijn hoofd zit nu eenmaal vol met beren).
Het blijkt een hele grote (moeras)schildpad te zijn.


B&B boerderij

beverwerk

vrijdag 15 september.
Pam is ook al zo goed in het maken van een lekker ontbijt. Warm eibrood en
allerlei heerlijks op tafel. We krijgen muffins mee.
We rijden ditmaal maar een klein stukje verder naar Maple Wood in Hillside, dit plaatsje behoort nog het gebied Huntsville.
Hier woont Marina, een kunstenares die beelden maakt van steen. Ze runt samen met haar man ook een B&B. Het blijken heel bijzondere mensen en het klikt meteen. Marina is van Letse afkomst en Peter komt oorspronkelijk uit Duitsland. We vragen of we vanavond en morgenavond hier kunnen blijven slapen, terwijl we overdag naar het Algonquinpark gaan.
Van Peter mogen we zijn pas voor het park lenen. Het heet vlakbij te zijn, maar voor ons is het toch nog een afstand (30 km).
Overigens is het een plezier om te rijden.

Steeds roepen we naar elkaar: "zie je dit ….en wat mooi hè?"
De bomen kleuren steeds meer.
We stoppen even bij het informatiecentrum aan het begin van het park voor wat informatiekranten (voor Pam) en gaan dan verder naar de door ons uitgekozen (Mizzy Lake) trail.
Hij is 11 km lang en een bord bij het begin zegt dat het zes uur zal duren. We hebben nog een hele dag voor ons, dus dat zal toch wel moeten lukken.
Oef, het valt tegen. Het pad is af en toe zeer slecht begaanbaar: stijl, modderig en glad.


glad

zonnende schildpad
We hebben een boekje waarin de route staat en wat er op diverse punten, 12 in totaal, te zien is. Na de eerste twee plekken weten we dat die zes uur wel zal kloppen.
Marineke houdt zich in met foto's maken, dat bespaart heel wat tijd.
We gaan door prachtige stukken bos, zien mooie paddestoelen, allerlei fantastische vormen van boomstammen en stronken. We lopen langs schitterende moersachtige vennen en stille meren (ook weer echte Bob-Ross-plaatjes met donkere sparren en nu ook gekleure loofbomen langs de oever). We zien beverdammen en burchten, maar nog geen bevers. Wel eekhoorntjes en chipmunks, bijzondere vogels en schildpadden die zonnen op stenen of uit het water stekende stammen.
Pas veel later, wanneer we, samen met een jong Nederlands stel dat ons ingehaald heeft, zitten te eten, ziet Manuel een bever zwemmen. Af en toe is hij weg, dan komt hij weer boven en tenslotte beklimt hij zijn burcht. Marineke zit zo gefascineerd toe te kijken en dat ze vergeet te fotograferen.
In een meer verderop als we weer rustig staan te kijken, zien we er nog een zwemmen. Een mooi gezicht; de stompe snuit en ronde oortjes boven het water.
De zon breekt door en het wordt weer mooi weer.
We verpozen nog een tijdje bij een meer dat de bomen prachtig weerspiegelt en waarin eenden rond spetteren.

beverburcht

stil meer

Aan het eind van de tocht hebben we een "moe maar voldaan" gevoel. We ons beste beentje voorgezet.
Manuel is een keer uitgegleden en kwam lelijk op zijn knie terecht. Marinekes rug en teen waren ook niet helemaal vrolijk, maar we zij flink geweest.
Op de terugweg informeren we bij Canoe Lake (wat heerlijk simpel zijn de namen hier toch) of we morgen een kano kunnen huren. Dat kan voor een halve of voor een hele dag. We laten het afhangen van het weer.
We rijden terug naar Huntsville en eten een snelle pizzahap bij dezelfde tent als gisteren.
Pas nu krijgen we door dat er een restaurant achter ligt.

Dat zal Pam gisteren bedoeld hebben, nou ja het geeft helemaal niets. De pizza is prima en wel zo goedkoop.
We kopen bij een goedkope supermarkt (soort Aldi, leuk om ook hier weer rond te snuffelen) wat lunchspullen en pinnen wat geld bij de tegenoverliggende bank.
De rest van de avond praten we bij een kopje kruidenthee met Marina en Peter over kunst in het algemeen en het werk van Marina, Marineke en Manuel.
Het is een heel lange dag geweest.

kleuren

mooi
Zaterdag 16 september.
Om half acht zitten we aan het ontbijt.
Peter heeft Bach opgezet om Manuel te plezieren.
Een goed ontbijt met die combinatie van gebakken "eibrood" (hoe doen ze dat?) met maplesyrup. Verder haring, zure room, eitje, toast, bruinbrood, het kan niet op. Peter geeft nog een tip waar we straks het beste met de kano heen kunnen varen.
Het weer is stralend, na een wat herfstachtige ochtendmist. Het huren van de kano verloopt snel en daar gaan we dan in onze aluminiumbak met peddels, zwemvesten, reddingslijn en natuurlijk onze eigen spulletjes.
Het is heerlijk op het meer.
Direct al kunnen we genieten van een typische Canadese eend, een looi (soort parelduiker) die een grote vis naar binnen probeert te werken. Er zijn veel (nou ja wat is veel… een stuk of tien) kano's onderweg.
Het is immers weekend. Iedereen groet elkaar en zegt dat het een beautiful day is.
Verrukkelijk om op het water te zijn. Soms wat te dobberen en soms stevig door te pagaaien.

loon
 
loon

Langs de oevers van Canoe Lake staan af en toe huizen met aanlegsteigertjes.
Vanaf het water heb je natuurlijk ook weer mooi zicht op de bossen met hun kleurenpracht. Er zijn eilandjes, inhammetjes en baaien, waar we af en toe even invaren.
Op een schiereiland staat een grote totempaal. Die is gemaakt ter nagedachtenis van Tom Thompson, de schilder die begin vorige eeuw de aanzet leverde tot een Canadese kunststroming.


monument

geheimzinnig
Hij gaf de Canadese schilders meer zelfbewustzijn bij het zoeken naar een eigen Canadese stijl.
Iedere Candees kent hem.
Naast het monument zijn ook een museum en een picknickplaats.
We zien verschillende mensen even aan land gaan of een rustpuze nemen.

overhaal
Na totaal ongeveer anderhalf uur varen komen we bij een overhaal.
De kano en spullen moeten zo'n 300 meter over land getild worden, langs een kleine stuw, om verder te varen naar Joe's Creek, waar we vandaag heen gaan.
Dat is een behoorlijke klus en we moeten af en toe rusten. Manuel voelt zich even wat oud bij het zien van sommige mannen die zo'n kano gewoon even boven hun hoofd tillen. Marineke denkt: het is natuurlijk ook een handigheidje.

chipmunck
 
zilvermeeuw
Het volgende meer is rustiger en zo mogelijk nog stiller. Opeens zien we voor ons iets zwemmen.
Rat, bever...? Tot onze verbazing is het een chipmunk, midden op het meer. Dat zo'n beestje kan zwemmen en zo ver, wel honderden meters. Waar gaat het naar toe? Verbijsterd zien we even later hoe een grote zilvermeeuw boven het beestje rondzweeft. We klappen in onze handen om de meeuw weg te jagen. We denken dat het gelukt is, maar dan grijpt de zilvermeeuw in een werkelijk perfecte duikvlucht de chipmunk. Hij verdrinkt het beest en verzwelgt het. …

kampeerplekje
We leggen de kano tegen een grote drijvende boomstam aan om een broodje te eten. Wat een genot.
Lekker in de zon die in dit seizoen koesterend is.
Er zijn hier op diverse plekken kampeergrondjes.
Het moet heerlijk zijn hier te kamperen en te genieten van de avond en ochtendstilte. Je moet er wel erg veel voor sjouwen, zagen we bij de overhaal.
Bij een van de kampeerplekje rusten we even, maar niet te lang want het wemelt er van de muggen die echt steken.
Aan muggenolie hebben we niet gedacht.
Bij een eilandje zien we zaagbekken die achter elkaar aanracen over het water. Het lijken wel spelende otters.
Na een dag van genieten peddelen we weer terug.
Dit was werkelijk super
.
Op de terugweg stoppen we nog even bij een korte trail die we ook nog wel willen lopen, maar nu even niet.
We ontmoeten Oostenrijkers die al en paar jaar hier op vakantie komen. Ze vertellen ons dat deze trail erg mooi is.
De jonge man heeft een apparaat bij zich om slangen te vangen, nog nooit gezien.
In een "pub and steak" bestellen we weer kleine porties, die natuurlijk groot genoeg zijn.

zaagbekken
Terug bij Peter en Marina, bekijken we de beelden van Marina die in de tuin staan.
In haar atelier liggen duizenden stenen en Peter vertelt hoe hij van plan is Marina te helpen nu ze zelf niet zoveel meer kan. Marina stribbelt tegen en zegt dat ze het zelf wil doen.
Er zijn nog twee andere gasten gekomen en bij een kop thee praten we over van alles en nog wat.
Manuel is moe, wil schrijven en verdwijnt al vrij snel naar boven. Marineke praat met Peter nog wat over onder andere de gezondheidzorg in Canada en Nederland.
Ook dit was een zeer lange dag.
zondag 17 september
Opnieuw een lekker ontbijt. Ditmaal is er veel fruit.
We hebben het hier ook heel bijzonder gehad en we nemen enigszins geëmotioneerd afscheid van Peter en Marina.
Vandaag willen we fietsen in het park.
We huren twee stevige mountainbikes voor een rit van zo'n 3 ½ uur over de route van de vroegere spoorweg vooral aangelegd voor de houthandel.
Het traject is vlak en heel goed te doen. Weer een mooie tocht met opnieuw bossen, meertjes, moerasgebieden en riviertjes. Zo af en toe aan weerszijde rotsen.
Vandaag letten we speciaal op de grote verscheidenheid aan mossen die tegen de rotsen aangroeien.

old railway bike trail

rups

Het enige nieuwe stuk "wildlife" is een zeer fraaie rups.
Hij is heel beweeglijk en laat zich niet gemakkelijk fotograferen.
We stoppen een paar keer om wat te eten, drinken, uit te rusten.
Onderweg staan een aantal borden met de geschiedenis van de railway en de houtzagerijen die eraan lagen.
Terug bij het beginpunt lopen we naar het informatiecentrumpje met souvernirwinkeltje en een soort cafertaria. We praten met mensen die we eerder tegenkwamen en eten buiten in de zon een "small" ijsje, (groot dus) en grappen hierover met andere toeristen.
Iets verder op maken we nog een kleine rondwandeling over een gemakkelijk, ook voor rolstoelen toegankelijk traject (Spruce Bog Boardwalk).
Het grootste deel gaat over vlonders boven een moerasgebied. Het informatieboekje (dat je voor 50 cent kunt meenemen uit schappen aan het begin van elke trail) geeft weer heel veel interessante wetenswaardigheden.


vogel
We kunnen het niet zo heel erg goed meer opnemen doordat we inmiddels behoorlijk moe zijn.
Toch genieten we erg van het late licht boven de moerassen, de mossen, paddestoelen en vogels die rondscharrelen op kleine eilandjes.
Het eerste beste motel heeft plek en het ziet er niet slecht uit. Iets minder dan dat in French River, maar goed genoeg. We maken een praatje met twee oudere, heel aardige Amerikaanse motorrijders uit Connecticut. Ga maar niet naar de VS, zeggen ze, de mensen zijn in Canada veel aardiger. Later bedenken we dat het misschien homo's zijn en hier in Canada is men veel toleranter.

rolstoeltrail
Ze vragen of we foto's van hem willen maken en wij moeten er ook op.
Ze vertellen dat ze de depressie die er aan komt, voor willen zijn. Er veel wind en regen op komst.

moerasgebied
In een nabijgelegen restaurant kunnen we ook internetten. Het restaurant zelf blijkt niet echt naar onze maatstaven: het is een beetje would be.
Manuel heeft het idee dat hij dit voedsel zelf beter zou maken en Marineke mag even tegen Manuel aanzeuren dat allemaal veel te duur is, maar dat helpt natuurlijk niets.
In het motel gaat Marineke lui op bed liggend naar de TV kijken. Er blijkt een film over bevers te zijn. Manuel houdt niet van TV kijken, maar dit komt hem ook goed uit.

"monarchvlinderplant"

varens

mos en paddestoel

informatieboekje
maandag 18 september.
We ontbijten op de kamer en doen rustig aan.
Voor de laatste keer naar het Algonquinpark.
Ditmaal maken we een wandeling over de "beaver pond trail".
De trail is kort (2 ½ km) maar soms best pittig.
Hij loopt langs allerlei plekken die met bevers te maken hebben: dammen (sommige heel groot), burchten, meertjes die door de beverdammen zijn ontstaan en de daarbij behorende flora en fauna.
Het bijbehorende boekje geeft uitstekende informatie en we leren veel nieuws.
De trail voert langs moerassen, over klauterpaden en trappen naar een hoge klif met mooi uitzicht.

informatieboekje
Er liggen wat vieze papiertjes langs de kant. Dat is echt uitzonderlijk hier in Canada. Marineke begint meteen te mopperen op de buitenlanders (want dat zijn degenen die nu gebuik maken van de trails. De Canadezen zelf zijn immers al weer aan het werk).
Ondertussen is het gaan regenen.
Dat brengt meteen een andere sfeer.
Maar voor het bezoekerscentrum is het okee. Het is erg mooi en ook weer educatief opgezet. Natuurgetrouwe diorama's met vogels, herten, wolven, elanden, bevers en noem maar op. Allemaal met zeer veel zorg gedaan. In de filmzaal bekijken we een korte mooie film over het park.

beverdam

moose
Er zijn verschillende afdelingen met films en foto's over de geschiedenis, zoals een boeiend filmpje over de houtvlotters. Levensgevaarlijk werk gedaan door heel behendige mannen. Marineke las hierover thuis al een boeiend boek geschreven door Ondaatje.
Het is werkelijk vreselijk weer, in het restaurant is het kil. Om op te warmen eten we soep.
In de boekenshop kopen we een paar kaarten en dan moeten we toch echt op weg. Regen, regen. Dat maakt het rijden zwaar en de stemming wat bedrukter. Echt jammer want vrijwel de hele route leidt langs prachtige gebieden.

beren

nat
Onderweg zien we een werkelijk gigantische, onafzienbare houtopslag. Duizenden en duizenden stammen.
In Pembroke vinden we volslagen op goed geluk de straat waaraan de door Peter aanbevolen B&B ligt. Het is een prachtig oud en statig huis: The Booth House Inn. Als natte zwerfkatten bellen we aan. Wendy raad ons een restaurantje aan: "echt niet duur". Ons vermoeide wantrouwen doet ons eerst nog naar iets anders zoeken, maar tenslotte strijken we er toch neer. Het blijkt goed. Prettige bediening, goed eten. Terug op de kamer realiseren we ons dat het einde van de reis alweer nadert. Niet leuk!
Dinsdag 19 september
Bij het opstaan is het mooi weer; we hopen dat het zo blijft.
Het ontbijt wordt opgediend in een prachtige, antiek gemeubileerde eetkamer.
Manuel valt helemaal voor een staande klok, die volgens hem een persoonlijkheid is.
Marineke bewondert de professionele manier waarop de kamer is behangen, rekening houdend met het motief dat doorloopt langs bogen, togen en architraven.
Voordat we doorrijden, wandelen we eerst nog wat door het stadje.
Pembroke is een redelijk grote plaats met 13.000 inwoners.

eetkamer
Bij een rangeerterrein staan een heleboel spoorwegwerkers. Op een zijspoor staat een hele karavaan van spoorbaan-reparatie-wagons. De mannen vertellen ons dat elk ervan een eigen functie heeft bij de aanleg en het onderhoud van de spoorbaan. Ze wachten op de naderende trein. Daarna kunnen ze weer verder.

spoorwegwerkers
Even later komt de trein voorbij. Twee Canadian Pacific-locs met een werkelijk niet te tellen hoeveelheid wagons achter zich aan. Wat een indrukwekkend gezicht.

twee locomotieven

eindeloos aantal wagons

muurschildering
Marineke gaat weer mailen in de bibliotheek terwijl Manuel daar zelfs een taalgids vindt voor colloquial Dutch; helemaal up-to-date met woorden als "doei".
In een grote supermarkt doen we boodschappen. We praten even met de caissière over werkgelegenheid in Canada (prima dus, als je maar wilt...).
Het is veel prettiger rijden met mooi weer, zeker op de door ons gekozen route langs de Ottawa rivier. Het landschap wordt wat agrarischer, ook mooi. Het is gek om nu ineens door Franstalig gebied te rijden.
In het nationaal park Gatineau houden we lunchpauze en maken een wandelingetje.
We kiezen een niet geasfalteerde binnenweg. Wel spannend, maar alles gaat goed. Bij Hull en Ottawa valt het zoeken naar de juiste weg reuze mee. Het wegdek van de weg is overigens ronduit slecht.
Wanneer we tanken is het "Frans" dat de bediende spreekt haast niet te volgen.
We besluiten in Papineauville het B&B adres te zoeken dat Marineke eerder via internet opduikelde (Au Fil Des Ans klinkt zo leuk). Het blijkt weer een mooi huis te zijn. Rachel spreekt zowel Frans (met Manuel) als Engels (met Marineke) in een beschaafde vorm en een langzaam tempo.

agrarisch
We krijgen een mooie kamer met een privé badkamer aan het eind van de gang. Alles ziet er heel prima verzorgd uit. Rachel vertelt trots dat het huis 21 vertrekken heeft.
Terwijl zij frambozen plukt, rusten wij wat uit in de achtertuin. Op haar aanraden (Rachel voorziet ons van super anti-muggenspul) gaan we in het nabijgelegen dorp Plaisance naar de waterval. Die is onverwacht groot en mooi.
We eten een dik belegde sandwich in een "Subway" (een soort nationale Febo). Het is een aanbieding van: sandwich + frisdrank + zakje chips of koeken. Het komt ons wat vreemd over, maar ja wie zijn wij....

Woensdag 20 september
Lekker rustig opgestaan.
Een heerlijk ontbijt met crêpes, yoghurt met verse vruchten, brood, kaas, zelfgemaakte jam, kortom….mmm.
De gastheer legt ons uit hoe we morgen het beste naar Montreal kunnen rijden.
Hij belt ook nog op naar de B&B die Marineke voor de zekerheid thuis al gereserveerd heeft (leuke plek midden in de binnenstad).
We gaan naar park Omega in Montebello.
De entree is verfraaid met allerlei beestenbeelden: bison, hert, eland en natuurlijk een beer. Het is een soort safaripark.
Wanneer we kaartjes kopen
en een zak wortelen, krijgen we te horen dat we sommige dieren niet mogen voeren zoals bisons en mannetjes herten. In onze onschuld denken we nog: "goh zouden we die echt te zien krijgen op dit uur van de dag?"


beer-beeld

schooierende herten
Als we even later over een wildrooster het park binnen rijden, staat een hele stoet edelherten al op ons te wachten.
Lachen!
Als je je raampje op een kier zet en daar een wortel doorsteekt, eten ze uit je hand. Wanneer je het raampje helemaal opendraait, steken ze hun hele kop naar binnen; wat een schooiers. Bij een volgende bocht gaat het precies zo. Ze hebben vast afgesproken wie waar mag bedelen.
Op een gegeven moment krijgen we zowat de slappe lach om die beesten.
Al gauw zien we wilde zwijnen met hun gestreepte jongen.
Die zijn wat minder brutaal.
We komen langs een mooi meer waar otters zwemmen, langs wolven en coyotes (overigens in een groot, afgeschermd gebied), steenbokken, bevers, en een weide met bisons.
Halverwege is er een parkeerplaats waar je de auto uit kunt om te picknicken. Op een enorme speelweide voor kinderen lopen reeën. We maken een wandeling. Wanneer we bij het hek komen dat naar een boerderij leidt waar ook van alles te zien zou zijn, staat er dat we ons de moeite kunnen besparen tot volgend jaar mei. Ook hier is het winterseizoen al aangebroken. Na 1 september is het uit met de pret.

bisons

vredige speelweide

Rachel heeft ons chocoladetaart meegegeven. Die eten we op aan de picknicktafels onder de bomen. De taart smaakt prima.
Een man vraagt waar we vandaan komen. Zelf komt hij oorspronkelijk uit Tsjechië. Hij heeft zijn moeder op bezoek. Ze komt om de paar jaar over en verder belt hij haar iedere dag. Hij woont hier al 20 jaar.
We rijden de rest van de route door het safaripark.
De meeste beesten hebben nu middagpauze: slapen of liggen lekker lui te herkauwen.
We ko
men nu ook langs beren. Ze hebben al grote jongen.
Ze zijn niet echt aan het spelen, maar toch leuk om te zien.


zwarte beer

met jongen

wilden zwijnen

arctische wolven

steenbok

Terug bij de entree ligt nog een trail van ongeveer drie kilometer. Het is een genoegen om hier te wandelen.
Overal kijken reeën ons nieuwsgierig aan; we mogen dichtbij, maar niet tè.
De volgende trail gaat langs grijze wolven en elanden. Een gedeelte is een vlonderpad op ongeveer 2 1/2 meter hoog. Een beetje zoals het berenbos in Rhenen. De elanden liggen lui en hebben iets meditatiefs over zich.


tekening

dreigende lucht
Het valt Marineke op dat één van de achterbanden van de auto wat zacht is. Daarom gaan we op de terugweg even bij een benzinepomp/garage aan.
Een aardige man loopt alles na en vult twee banden bij met lucht.
We kleden ons om en gaan dan weer naar Montebello terug om te eten. Montebello is een typisch toeristenplaatsje met veel huizen die betere tijden gekend hebben. Vergane glorie die nog wordt versterkt door het naseizoen. Veel restaurants zijn al dicht. Trouwens we zien ook vluchten ganzen op de trek. De winter komt eraan.
We slaan een deftig restaurant over en proberen weer een 'snelle hap' tent. Marineke wil weten wat pogo is (een soort hotdog op een stokje) en Manuel bestelt hot chicken (blijkt twee boterhammen met kip ertussen en doperwten er boven op, overgoten met fritessaus). Alles goed voorzien van "frites maison". Zo leer je nog eens wat.
Donderdag 21 september.
We willen om 9 uur rijden, dus op tijd op. Het ontbijt is zogezegd copieus.
Rachel en Vilmont doen hun best het ons naar de zin te maken en zijn behulpzaam bij veel dingen zoals het gebruik van de computer en het uitstippelen van de route naar ons nieuwe B&B adres.
Het is prachtig weer en dat doet goed. Bijna te mooi want het ochtendlicht is behoorlijk scherp.
In Hawkesbury slaan we achteraf gezien iets te snel af. Manuel gaat een bank binnen en een o zo keurige meneer legt o zo duidelijk uit hoe we moeten rijden.
Het lijkt wel of we een reusachtige lening komen vragen, maar de routebeschrijving klopt exact.
Na een kopje koffie bij Tim Horton's en een blik op een weer wonderlijke kerk gaan we verder (wat genieten we er toch van om te zien hoe iedereen en alles daar een beker koffie haalt en meeneemt voor onderweg).

vervreemdend

highway
Over de highway zijn we in korte tijd in Montreal.
Nu goed opletten. We rijden in één keer naar ons B&B toe. Zo zijn we ruim voor de planning bij Christian's B&B.
Het is weer een gek oud huis, maar mooi, in een 19e eeuws stukje straat temidden van de kolossen. Net zoiets als in Toronto, maar nog net iets vervreemdender.
Christian is wat Koot en Bie een "oudere jongere" zouden noemen. Hij heeft een hoed op en een jaren 70 uitstraling.
Op een wat slome manier heel erg aardig.
De kamer is in het souterrain, donker, maar goed.
De meubels zijn, voor een deel althans, antiek.
Als de ramen dicht zijn hoor je niets van het verkeerslawaai.
Marineke belt Philip en spreekt af voor de namiddag. Ondertussen gaan we de buurt verkennen.
Weer even wennen zo'n wereldstad.
Om de hoek ligt het Centre des Arts.
Er is een optocht aan de gang met mensen met allemaal gekleurde parapluis. Er wordt heftig op bongo's getrommeld en er lopen verklede figuren rond.
Het blijkt om een fondswerving te gaan.
Overigens komen we heel vaak oproepen voor giften tegen. Bijvoorbeeld: "adopt a highway".
Hoe zou dat in Nederland werken?

fondswerving

kathedraal
Op aanraden van het meisje dat ons over de fondswerving vertelt (ze werkt overigens als manager bij de spoorwegen), gaan we naar een soort historisch, archeologisch museum Pointe-a-Calliere. Architectonisch een interessant gebouw. Ook binnen ziet het er prima uit, maar het zal teveel tijd kosten om de tentoonstelling te bekijken want dan zijn we nooit op tijd terug voor Philip.


We komen langs de grote kathedraal.
Opvallend zijn de kleuren. We nemen ruim de tijd.
Marineke brandt in een zijkapelletje een kaarsje.
orgel Grappig om te zien dat ineens in het middenpad een hokje omhoog komt.
Er moet een af ander onderhoudsmachientje naar boven vanuit de ruimte onder de kathedraal.
Het is boeiend om te zien dat er beneden nog een heel stelsel van gangen en ruimtes is. Niet zoals bij kerken in Europa, klein, smal en donker, maar heel ruim en licht.

machientje

We lopen door het enorme congrescentrum terug en doen onderweg nog even de "rode bomen", een kunstwerk, aan.
Het is goed om Philip weer te zien. Wat een actie straat er van hem uit.
Eerst zullen we een "drie-dagen-pas" kopen, maar het loket blijkt dicht.
Met een pas kun je net als in Toronto, overal in. Met een gewoon kaartje wordt het anders, die moet je laten zien of stop je in een automaat.
Eigenlijk moet je voor de metro (tourniquetten zoals in Parijs) en bus verschillende kaartjes hebben, maar toch willen ze dat maar één keer hoeft te betalen.
Daarom kun je bij de metro soort noodkaartje trekken. Wanneer je in de bus een kaartje koopt kan je het gewoon via een aparte ingang bij de metro aan een controleur laten zien (net zoals in Spanje).
Misschien een oplossing voor het gedoe in Amsterdam?


roze bomen

boodschappen doen

Philip neemt ons mee op "boodschappen doen".
Dat vinden we helemaal geen bezwaar maar juist erg leuk. Wel is het voor ons nieuw dat je voor drie weken tegelijk boodschappen inslaat. Het worden zeven grote papieren zakken vol. (inderdaad net zoals in Amerika).
De zakken gaan weer in drie kratjes die thuisbezorgd zullen worden.
We drinken thee en een biertje (ons eerste in Canada) in de flat van Philip en gaan naar de Griek aan de overkant om een afhaalmaaltijd te halen. We hebben heel veel bij te praten.

Omdat we nog geen openbaarvervoerpas hebben gaan we voor een keer met de taxi terug naar het B&B.

Vrijdag 22 september
We ontbijten samen met andere gasten aan een grote ovalen tafel. Het zijn een ouder echtpaar uit Engeland en twee stellen uit Frankrijk.
We gaan naar de metro om een 3-dagenpas te kopen.
Achter het loket zit een bijzonder aardige en behulpzame man die eigenlijk al lang gepensioneerd is. Hij is een van de vele ouderen die met plezier opnieuw gaan werken in een heel ander beroep.
We gaan eerst naar Ile Ste Helene met het Parc Jean Drapeau.
Het is hier zo stil terwijl aan de overkant de miljoenen stad ligt met zijn skyline van wolkenkrabbers. Hier zijn een paar mensen en verder eekhoorns. Op een rots in de rivier zitten tientallen aalscholvers. Leerlingen van de foto- en filmakademie zijn bezig met een opdracht over stomend water. Er zijn hier fonteinen en stroompjes genoeg.

calder

skyline vanaf Ille Ste Helene

biosphere
Er staan hier verschillende kunstwerken, o.a. een groot beeld van Calder.
Er worden tenten opgezet voor een of ander groots evenement.
Later horen we van Philip dat er in Montreal elke dag wel een of ander festival of evenement is.
Er is een reusachtige "Biosphère" met daarin een natuurmuseum en een expositie over alle aspecten rondom water.
We gaan er niet in want we willen de Mont Real op. De berg waaraan de stad haar naam ontleent.
De bus blijkt vandaag niet naar boven te gaan wegens wegwerkzaamheden. We nemen een wandel(klim)pad. Op een uitzichtpunt halverwege hebben we een mooi gezicht over de stad. We gaan niet verder naar boven, dat kost teveel tijd als we vandaag nog meer willen doen. Naar beneden gaat snel.
Op de Place des Arts bezoeken we het museum voor moderne kunst.
Er is een mooie expositie van Neo Rauch met een aantal van zijn grote werken. Prachtig realistisch-surrealistisch werk. Verder is er de vaste collectie werk van 20e eeuwse Canadese kunstenaars. Een goed overzicht maar niet verrassend. Het is wel boeiend om werk te zien van mensen die je in Europa nooit tegenkomt. De Europese en Amerikaanse ontwikkelingen na 1950 zijn hier duidelijk ook opgepakt. Helaas is de beeldentuin gesloten.
Om zes uur halen we Philip op voor een maaltijd in een Italiaans restaurant. We ontdekken dat sterke drank hier zeer prijzig is, maar het weerzien maakt de hoge rekening toch te verteren.

halverwege Mont Real

ondergrondse fontein
zaterdag 23 september.
Bij het ontbijt spreken we met een Canadese "petroleumingenieur" die in Alberta werkt en in Calgary woont. De olieproductie in Canada neemt toe (veel oppervlaktewinning uit oliezand).
Deze dagbouw is slecht voor het milieu. Overigens proberen ze dat wel meteen te herstellen.
Het regent pijpenstelen en onder onze steeds gammeler wordende paraplu lopen we via het ondergrondse winkelcentrum naar Place Victoria waar volgens het boekje bijzondere dingen te zien zouden zijn; een voorproefje van wat er in de musea op het Olympische terrein geëxposeerd wordt.

ondergrondse winkel
We lopen door helverlichte en grauwere gangen, winkelstraten; een stad onder de stad. We vinden niet echt wat we zoeken, zelfs twee behulpzame security mensen kunnen ons zeggen waar we ars natura kunnen vinden.
Dan maar niet, we gaan door naar Philip.
Achter de computer neemt hij met Marineke het bandje met Gerards muziek door.
Dan loodst hij ons mee naar een super multicultureel overdekt winkelcentrum.
Hij geniet zelf steeds enorm van het kijken naar mensen met vele nationaliteiten die hier rondlopen. Ieder leeft hier zonder problemen vredig met elkaar samen. Dat kan in Canada.

plein Victoria

internationaal
Hij woont hier nu een paar jaar en voelt zich enorme thuis, wil niet meer terug naar Engeland of Zweden (of andere landen waar hij ook gewoond heeft).
Uiteraard drinken we internationaal een glas appel-wortelsap.
Daarna moeten we afscheid nemen van Philip. De rest van de dag hebben we ieder een eigen plan.
Manuel gaat naar het Mc Cord-museum over de geschiedenis van Canada, Quebec en speciaal Montreal.
Er zijn prachtige oude foto's en tekeningen, ontzettend veel gebruiksvoorwerpen.

biodôme
Boven is een tentoonstelling van voorwerpen en gebruiken van Haïda-indianen uit west Canada. Heel erg mooi.
Op de tweede verdieping is een expositie van een hedendaagse kunstenaar van Haïda afkomst, die de oude motieven tot nieuw leven wekt in zijn eigen werk. Heel sterk, zeer persoonlijk en toch wortelend in vroeger, zonder een zweem van kitsch die zo gauw op de loer ligt. Dit museum heeft helaas weinig kaarten en ook geen catalogus.

Haïda ratel

aapjes kijken
Marineke is ondertussen naar het Olympisch terrein met o.a. het Biodôme gegaan. Het is lekker om even een stuk uit de oude stad te zijn. Er staat een enorme rij: het is zaterdag, het regent, dus dit is bij uitstek een plaats waar je met je kinderen heengaat. Er zijn vier afdelingen met verschillende klimaten.
Het tropische bos is vergelijkbaar met Burgers Bush, een beetje groter.

goudaapje
Het is leuk een foto te maken van mensen die de goudaapjes fotograferen.
Er zijn ara's, rode ibissen enz.
Daarnaast is er het "Laurentian forest" waar een beeld gegeven wordt van wat er allemaal in de bossen van dit gedeelte van Canada te vinden is in flora en fauna.
Natuurlijk zijn er bevers, boomstekelvarkens, maar ook lynxen, en in het water de loon.
Het derde gedeelte gaat over het ecosysteem in de St.Laurens rivier.
Er zijn zeesterren, allerlei soorten meeuwen en veel vissen in grote aquaria.
Het laatste gedeelte is Antarctica, natuurlijk met diverse soorten pinguïns.
Op bankjes zitten heel veel mensen toe te kijken; kinderen spelen rondom.
De website geeft een aardig beeld (http://www2.ville.montreal.qc.ca/biodome).
Er is natuurlijk weer heel veel informatie, op een heel educatieve manier gepresenteerd. Voor kinderen zijn allerlei kruip-door-sluip-door mogelijkheden.

boomstekelvarken

rode ibis
De regen is inmiddels opgehouden.
We eten in een Vietnamees restaurantje in Chinatown. Deze wijk is hier inderdaad een stuk kleiner dan die in Toronto.
Bij de Dairy Queen eten we een ijsje. Ze maken je ijs(je?) naar je persoonlijk voorkeur. We zien hele kunstwerken langs komen. Ook zijn er twee meisjes die samen een ijs eten waarin veel chocolade in verschillende vormen verwerkt is.

Alacoque B&B Revolution
Zondag 24 september.
We ontbijten zodra het kan, want we willen vroeg weg.
In de straat wordt een film opgenomen, er mag niet geparkeerd worden. Allemaal een beetje onhandig als je je tas naar buiten wilt slepen.
Gelukkig hebben ze even pauze en we kunnen wegrijden.
Christian heeft uitgelegd hoe we uit de stad komen en dat gaat dus goed.
Het weer is grauw en motterig, maar later klaart het op. Dat rijdt gemakkelijker.
We hebben een lange rit voor de boeg (afstand Amsterdam-Parijs).
Het eerste stuk is rustig zo op zondagochtend.
Om 12 uur zijn we ongeveer op de helft, bij Kingston. We komen langs stukken waar het, als je van de highway af zou gaan, ongetwijfeld heel erg mooi zou zijn. Bij een tweede stop, al behoorlijk dicht bij Toronto, ontmoet Manuel in de heren wc een oude veteraan in uniform, met een borst vol medailles.
Manuel vertelt hem op zijn beurt over de bevrijding door de Canadezen die hij als kind heeft meegemaakt.
Het gaat ineens hozen en het wordt behoorlijk druk op de weg.
Het vinden van de weg gaat heel goed, tot op het laatste moment.
Een paar jong muziekanten die langs de kant van de weg staan te kletsen en geen taxi kunnen krijgen, moeten dezelfde kant op.
We vragen ze met ons mee te rijden, handig en gezellig.
Ze willen nog betalen ook, maar dat hoeft natuurlijk niet.

de route in Canada

We zijn vroeg in Homewood Inn; de B&B waar we de reis begonnen zijn.
Bij een Chinees restaurant in de buurt nemen we een diner voor twee.
Nog een blokje om voor de spijsvertering: o.a. langs de mooie oude plantenkassen, vroeger van de universiteit. Morgenvroeg zijn ze open.
We zien dat de grote bibliotheek op maandag gesloten is. Hoe kan dat nou, in zo'n grote stad?
We werpen door een zijdeur nog een blik in de grote kerk van Our Lady of Lourdes waar net een mis aan de gang.
We willen hier niet zomaar binnen vallen.
maandag 25 september.
Eigenlijk was het plan het keramiekmuseum te bezoeken, maar op de parkeerplek van de B&B raken we in gesprek met een Rus die op het punt staat te immigreren.
Hij heeft al een baan en net een appartement gevonden.
Hij heeft eerst alle formaliteiten moeten doorlopen (een proces van drie jaar ) voordat hij naar werk op zoek kon gaan. Hij is van oorsprong astronaut maar heeft zich in Rusland al ontwikkeld tot een respectabel manager van een groot bedrijf.
We zijn dus wat later en zoekend naar het museum komen we op het prachtige universiteitsterrein terecht. De sfeer doet denken aan wat je als beelden van Oxford of Cambridge op de TV ziet, alleen hier natuurlijk in Neo gothiek.

moeraspluis

speciale studentenbus
Overigens zijn de afmetingen weer enorm en dat zo midden in de stad. Je zou hier zo willen studeren.
We lopen het Art instituut binnen waar je gewoonlijk een tentoonstelling kunt bezichtigen. Helaas zijn ze net aan het herinrichten. Jammer, we kunnen dit mooie gebouw dus ook niet van binnen bekijken.
Dan maar naar het hoofdgebouw van de kunsten, statig.
Er hangen verschillende kunstwerken aan de muur en we bekijken een muziekzaal. Erg inspirerend: verschillende disciplines bij elkaar. Elke maand is er een evenementje.
We wandelen nog een eindje door Queens Parc en komen langs het keramiekmuseum. Een prachtig modern gebouw.
Het Royal Ontario Museum ligt er tegenover. Een "antieke" voorkant en op het terrein erachter zetten ze spectaculaire nieuwbouw neer. Helaas hebben we geen tijd meer, we moeten de auto wegbrengen en naar het vliegveld.
Bij Rent-a-wreck handelen we alle formaliteiten af. Allemaal prima. We hadden afgesproken dat zij ons naar het vliegveld zouden brengen, maar er is op dit moment niemand beschikbaar. Ze houden dus een taxi voor ons aan en betalen de taxikosten. Netjes. De taxichauffeur pakt een andere route, niet over de snelwegen, maar dwars door de stad. Dat is leuk.We komen door tropisch/exotisch aandoende buurten met allerlei uitheemse winkeltjes en gekke huizen. Zo merk je opnieuw hoe internationaal Canada is.

Toronto

Air Transat
We zijn erg vroeg op het vliegveld.
Het inchecken gaat vlot bij een aardige mevrouw. Als de bagage in de catacomben zijn verdwenen realiseert Manuel zich dat hij zijn zakmes er niet ingestopt heeft. Terug naar de mevrouw. Die raadt ons aan om een rugzak in te checken met het zakmes erin. Overladen dus en de rugzak naar de "bijzondere bagage".
We gaan op zoek naar het bureau dat zorgt voor belastingteruggaven.
Als toerist kun je bepaalde belastingen (soort BTW) terugkrijgen.
Daarna door de security. Het blijkt dat de drie potjes bessengelei die we als cadeautjes wilden meenemen, niet in de handbagage meemogen. Hadden we kunnen weten, maar aan de andere kant op schiphol golden die normen al niet meer. We pakken de cameratas uit, daar passen de potjes precies in. Het fototoestel gaat gewoon "bloot" mee. Terug naar de aardige mevrouw bij de incheckbalie. Zij krijgt net als wij langzamerhand ook de slappe lach.
Ze zegt dat we steeds terugkomen om haar te zien. Nou ze is best aantrekkelijk en zeker erg aardig hoor.
Weer inchecken, weer naar de "odd luggage". We kunnen nu probleemloos door de security.
Bij een taxfreeshop kopen we nog een trui en een paar cadeautjes.
De allerlaatste centen besteden we aan een paar pakjes kauwgum.

het vliegtuig
Er is een vertraging van een half uur, maar daar blijft het bij. Marineke had van te voren (dat kan bij Air Transat) plaatsen bij de nooduitgang gereserveerd. Veel beenruimte en geen TV voor je neus. Bij het opstijgen neemt een stewardess plaats op het stoeltje voor ons en we raken in gesprek over van alles en nog wat, leuk. De mevrouw die naast Manuel zit, vertelt dat ze met een groot aantal familieleden een reünie gaan houden in Drenthe, Schoonoord. Ook bij ons om de hoek.
De vlucht verloopt voorspoedig, de bagage laat niet al te lang op zich wachten, we hebben binnen een paar minuten de trein.
Een paar uur vroeger thuis dan verwacht.
Het was een prachtige reis.

Praktische informatie

Air Transat www.airtransat.nl
Rent-a-Wreck torontowestcentral@rent-a-wreck.ca Toronto autohuur
bed and breakfast www.bbcanada.com B&B Canada algemeen
Homewood Inn www.homewoodinn.com. Toronto
Butterfly Dreams www.angelfire.com/biz6/butterflydreamsbb/
butterflydreams@sympatico.ca
Owen Sound
Setting Sail warnerb@mail.amtelecom.net Tobermory
En-dye-inn www.endyeinn.abordigital.ca
indianquide49er@yahoo.ca
Wikwemikong
Mill House B&B millhousebedandbreakfast@bellnet.ca Espanola
French River www.frenchrivertrading.com French River
Morgan House Phone : (705) 789-1727
Huntsville
Maplewood (705) 635-1378
mar_pete@vianet.ca
Hillside, Huntsville
Booth House Inn boothhouseinn@hotmail.com Pembroke
Au Fil des Ans www.aufildesans.com Papineauville, Québec
Alacoque B&B Revolution www.bbrevolution.com
christian.alacoque@sympatico.ca
Montreal

 

 

 


.