MANUEL EN MARINEKE IN YUKON 1 t/m 16 september 2009
(kosten zie onder)

YVR vliegveld Vancouver binnenlandse vluchten
Dinsdag 1 september Whitehorse
Op het vliegveld in Vancouver wordt Manuel bijna gearresteerd omdat Marineke iets totaal verkeerd begrepen heeft. In Amsterdam werd bij het inchecken gezegd dat we in Vanvouver eerst de koffers moesten halen, dan door de douane en vervolgens de koffers bij de domestic flights op de band zetten. Dus Marineke stoomt zo door, langs de douane, terwijl Manuel braaf gaat staan wachten. De marechaussee is woest op Manuel: of zijn vrouw illegaal het land in wil?
Gelukkig informeert een medereiziger Marineke, inmiddels bij de lopende band, dat ze toch eerst door de douane moet, anders wordt het hommeles.
Op naar het backpackers hostel Beez Kneez in Whitehorse. Het doet gezellig en veilig aan. De kamer (private room) is goed, de keuken en "huiskamer" zijn prettig en goed geoutilleerd.
De beheerster is snipverkouden, dus we verwachten dat binnenkort de hele boel hier aan de zakdoek is.
Na een praatje met een oudere Fransman die hier drie maanden met een kano rondtrok en met een jonge Française die voor het eerst in Canada is, gaan we slapen. We zijn tenslotte bijna 24 uur onderweg. Vannacht is misschien het Noorderlicht te zien.
Maar dat zal ons wel niet lukken.

huiskamer Beez Kneez

ms Klonedike
Woensdag 2 september Whitehorse
In de ochtend is het behoorlijk fris (5 graden), maar zonnig. De huurauto is een Chevrolet automaat, voor ons een) ruim vervoermiddel maar voor Canada weer een undersized vehicle).
Even langs een supermarkt voor wat water en een boterham voor onderweg.
We parkeren bij het Klondikemuseum, gehuisvest in een gerestaureerde schoepenboot, tevens het beginpunt van de Millenniumtrail.
Natuurlijk zijn er weer allerlei informatieborden over de flora en fauna.
Deze trail loopt langs de Yukonrivier tot een stuwdam met een van de langste visladders van Canada.
Die moet de zalmen helpen over de dam (in dit geval gemaakt voor elektriciteitswinning) te komen. Een visladder is een lange verzameling waterbakken, steeds hoger. De zalm kan via deze bakken omhoog zwemmen.
In het kleine informatiecentrum horen we dat er vandaag nog maar twee omhoog gekomen zijn. Dit jaar is het slecht; er is overbevissing en verder wordt door grote maatschappijen aan de mond van de Yukonrivier koolvis (Pollac) gevangen en de bijvangst is o.a.zalm. Die wordt dood teruggegooid. Dus eet (wederom niet) bij Mac Donalds want de vis daar is besmet, althans volgens de jongen in het informatiecentrum.

milleniumtrail

visladder

zalmscore


kunstwerk met zalmen

In het informatiecentrum is ook te zien hoe de inheemse bevolking vroeger viste en er zijn ook wat voorwerpen met de kenmerkende indaanse versiering.

Buiten is een modern kunstwerk.


oude zalmvangkorf

Indiaanse versieringen

milescanyon
De Milleniumtrail is kort en we rijden naar de Miles Canyon.
Het is inmiddels 15 graden, best lekker.
De Yukonrivier gaat door een smalle passage met fraai gesegmenteerde en gekleurde rotswanden.
Een hangbrug, verankerd met kabel, gaat eroverheen.

We lopen een deel van de Yukon Riverloop Trail. Misschien doen we 'm helemaal als we terugkomen van onze rondtrip.
De boomvegetatie valt ons op:
naaldhout (maar niet zo hoog) en veel ratelpopulieren (espen) en berken. De stammen lichten mooi op.
Er zijn heel veel soorten bessen.


espen

Schwatkameer met Schwatka

watervliegtuig

bordje Yukon Riverloop Trail
Op de terugweg hebben we uitzicht op Grey Mountain, de berg achter Whitehorse. Verder langs het meer zien we veel watervliegtuigen liggen en de landingsplaats van het excursiebootje Schwatka.

snow dump
We rijden een stukje de Grey Mounitain op om van een aardig uitzicht op Whitehorse te genieten.
Het uitzichtpunt ligt vlak bij een snowdump. Voor ons iets aparts.

snowdump
We doen nog een poging de Boreal Worldtrail te vinden, maar raken de weg kwijt.
Imiddels is het tijd om boodschappen te gaan doen.
In de supermarkt kopen we salade, dressing en blikjes met bonen in maple syrup, maïs en beef om in het hostel klaar te maken.
We kunnen zelfs buiten zitten, totdat het toch te koud wordt. Het hostel is weer helemaal vol geboekt. Een medegast uit Minnesota oefent op een doedelzak. Er zijn veel meer grijze koppen. Een Duitser komt binnen en heeft in zes weken een geweldig eind gefietst. De beheerster is zichtbaar reuze trots op zijn prestatie.

buiten eten en schrijven

slimme WC

Donderdag 3 september Haines Junction.
Op tijd ontbijten en inpakken/inladen.
Marineke maakt nog gauw even een foto van een slimme WC.
Boven het waterreservoir is een kraantje, dat gaat automatisch lopen als je doortrekt; je kunt je handen wassen en dit afvalwater is dan spoelwater geworden. (overigens schijnt dit systeem uit Japan te komen).

Het is bewolkt en het is fris (3 graden).
We rijden over de Alaska Highway richting Haines Junction.
Onderweg zien we dat er al veel bomen en struiken kleuren.
Mooie bruine, roodachtige en olijfkleurige en grijsgroenen tinten.
Hoe zou rendiervlees smaken?


onderweg naar Haines Junction

onderweg

adelaar

Bij Haines Junction doemen besneeuwde toppen op.
Onderweg zien we een adelaar op de rijweg zitten.
Als we 'm naderen vliegt hij een boom in.
Lastig fotograferen, maar met Marineke's oude camera, lukt het wel.

We rijden over de Canyon Creek, waar ook nog de oude brug ligt.
Op een bord weer informatie over het ontstaan.

Wat prettig dat dit land zoveel aan voorlichting doet.
Zo word je trots op je (kleine stukje) voorgeschiedenis.


over de oude brug

canyon creek

kacheltje
In HJ hebben we een cabin (de Grizzly Den); een geriefelijke hut met een houtkachel.
De badkamer en wc zijn in een hoofdgebouw. Marineke kijkt haar e-mail na en we eten een boterham.
Daarna naar het toeristenbureau waar we een uitnodigende film over het Kluane Park zien.

bergen bij Haines

geheimzinnige sporen
's Middags lopen we de korte Dezadeash river trail.
Het is een mooi pad, deels langs dit riviertje.
Ook hier weer de begroeiing van esp of abeelachtige bomen. Veel bladeren zijn aangetast door larven; ze zien er daardoor geheimzinnig uit. Later horen we dat deze aangetaste bladeren minder fel (zullen) kleuren en sneller afvallen.

Onderweg leuke palen die de richting aangeven. Aandacht voor noesten en kleuren.

richtingpaal

Dezadash
rivertrial

losbarstende paddestoelen
Opvallende zijn de talloze verschillende soorten paddestoelen die werkelijk de grond uitschieten.
Ze wringen zich langs boomwortels, of duwen die zelfs omhoog.


lachende paddestoel

herfstkleuren met fireweed
Overal wilgenroosjes, die hier prachtig rood kleuren. Wilgenroosjes worden hier fireweed genoemd omdat dit het eerste plantje is dat na een bosbrand opkomt (en wij maar denken dat ze zo genoemd werden omdat ze in de herfst zo mooi kleuren; in zonlicht haast lijken te vlammen).
Het weer is wat bijgetrokken en de temperatuur is aangenaam. We hopen dat het morgen ook zo is als we een lange trail gaan lopen.
Hier en daar liggen berendrollen,
soms verse.
Het is bessentijd, dus een ontmoeting met een beer is mogelijk.
We doen inkopen in de (enige) lokale winkel-van sinkel waar je van alles kunt krijgen, van groente tot spijkers, van jam tot truien.

waarschuwing
Vrijdag 4 september Haines Junction.
Het heeft vannacht geregend, maar het was niet aldoor bewolkt want we zagen ook de volle maan.
Vanochtend is het grijs.
Een raaf op een lantarenpaal produceert een hele serie uiteenlopende geluiden. We genieten van deze komiek.
We kiezen vandaag voor de Sheep Creek trail.
Daarvoor moeten we eerst naar Kluanelake rijden.
Onderweg valt ons op dat de herfstkleuren snel veranderen, nu vooral de verschillende tonen groen en geel, met rode en bruine accenten ertussen.

Alaska Highway

spruce beetle trail
Bij een stopplaats onderweg lopen we een korte trail die vooral gewijd is aan de Spruce Beetle; de kever die zo genadeloos tekeergaat onder deze superslanke sparren die zo typerend zijn voor het Canadese landschap. Het is een beestje dat niet groter is dan een rijstkorrel en onder de bast gangen graaft waardoor het hars gaat lopen en de boom uitdroogt. De wandeling is trouwens heel mooi, de dode bomen zijn eigenlijk best decoratief.

wegwerk
Bij Kluane Lake wordt aan herstel van de brug gewerkt; We moeten even wachten tot de verkeersregelaar in dit geval een man, maar meestal vrouw; vaak van Indiaanse afkomst) ons doorlaat.
Kluane Lake

Tachal Dhal infocentre
Bij het informatiecentrum horen we dat de kans op het zien van bergschapen klein is.
We dollen wat met de medewerkster. In ieder geval één schaap op de foto.
Aan het begin van de trail staat een bordje ter herinnering aan een jonge vrouw die hier door een jeugdige mannetjes grizzlybeer is gedood.

gedenkbordje

gevallen spruce

sage (schapeneten)
Wij zien op de mooie, redelijk pittige, tocht omhoog geen beren, wel vogels (en horen veel spechten), eekhoorns en chipmunks.
Halverwege de klim stoppen we vanwege een mooi uitzicht over de rivier, zijstromen en stroompjes en de bergen met wolkenkronen op de achtergrond.
In de verte een gletscher.
En terwijl we wat eten en van het uitzicht genieten, zien we ineens dat er vlakbij, iets lager op de flank van de berg waarop we zitten, een stel schapen grazen.

uitzicht

jongen bergschapen
Twee jonge ooien met twee lammeren.
Ze grazen wat, gaan af en toe liggen, kijken nieuwsgierig in onze richting, heel relaxed.
Als we nog iets verder doorlopen, zien we ze nog beter.
Ze gaan rustig door met grazen, laten zich goed fotograferen en trekken zich weinig van ons aan.
uitzicht
We klimmen nog wat verder naar boven, maar vinden het na een half uurtje wel mooi geweest. De afdaling vergt nogal wat van onze knieën en enkels.
Beneden bij het infocentrum vinden ze het leuk dat we schapen zagen.
Een paar mannen van Zwitserse afkomst gaan nu vol goede moed op weg.
We rijden nog een stukje verder langs het meer en moeten weer even wachten (verwijderen losse steenslag van de rotsen).
De dame van het stopbord vertelt Marineke dat het bedrijf dat dit werk uitvoert speciaal uit BC hierheen komt, omdat het erin gespecialiseerd is.

sage
We maken even verderop nog een wandelingetje over de oorspronkelijke Alaska Highway. Deze werd in no time met man (ook veel vrouwen) en macht aangelegd begin jaren '40 toen er weg nodig was om militairen te vervoeren voor de verdediging van de VS en Canada; men verwachtte immers een inval uit Japan.
Gelukkig bleek de weg daarvoor niet nodig, maar het idee van een verbindende Highway tussen noord en zuid beviel.

soldiers summit

licht
Het is overigens onvoorstelbaar dat over de hobbelweg waarop we nu lopen, militair vervoer moest plaatsvinden.

De nieuwe Alaska Highway is perfect. Heel goed onderhouden al maken er maar weinig mensen gebruik van.

eekhoornkantine

dubbelpaddestoel
Zaterdag 5 september Kathleen Lake
Vannacht heeft het pittig geregend. Het in nu droog, maar erg grijs.
We gaan richting Haines.
Onderweg lopen we eerst een stuk (helemaal is te lang) van de Auriol trail.
We zien nu overal paddestoelen; ze wringen zich uit de grond.
Op het pad zit een patrijsachtige vogel.
Hij blijft eerst een tijd zitten, gadegeslagen door ons en ook door twee tegemoetkomende jongens die boven aan het eind van de trail gekampeerd hebben.
Daarna vliegt de vogel een nabije boom in.
De kampeerjongens hebben ook geen groter wild gezien dan dit; elanden en beren laten op zich wachten. Na de wandeling gaan we door naar onze volgende cabin, dicht bij Kathleen Lake.

ptarmigan

Kathleen Lake Cabin
De ontvangst is vriendelijk.
De cabin is niet slecht, maar valt wat tegen.
Op de internetplaatsje ziet hij er mooier uit.
Geeft niet, we hebben wel heel veel ruimte want het is een cabin voor een groep.
Op deze plek midden in de natuur, geen enkele plaats in de buurt, is geen stromend water, geen elektriciteit.
We moeten koken op propaangas (ook de lamp brandt erop). Het terrein is heel stil en de andere cabins (allemaal bezet) liggen ververspreid van elkaar en hebben een mooi uitzicht.
De was- en doucheruimte (een eindje lopen) is goed en heeft elektriciteit via een zonnepaneel.
Het water wordt ook hier verwarmd door propaangas.
We eten tussen de middag warm want er is geen koelkast.
We rijden naar Kathleen Lake dat vlakbij is.
Een Duitssprekende groep mensen zit uitgebreid te eten en te drinken aan de rand van het water.
We lopen eerst over een boardwalk een stuk langs het meer dat omringd is door hoge, ruige bergen.

Kathleen Lake

Kokanee zalm info
Er schijnen hier speciale zalmen te zwemmen die hun hele leven hier doorbrengen en dus niet vanuit zee landinwaarts trekken. In de paartijd worden ze prachtig rood. De vis zwemt alleen in zeer zuiver water, vandaar dat er voortdurend gecontroleerd wordt.
boardwalk
Na dit ommetje lopen we nog een flink stuk van de trail die zich verderop splitst in de King's Throne en de Cottonwoodtrail.
Beiden zijn nu te lang, de laatste is zelfs 4 tot 6 dagen. Ook hier weer verbazingwekkend veel paddestoelen.
paddestoelen

mini theatertje
Eekhoorns zijn druk bezig voor de winter.
Wanneer de zon doorbreekt worden de doorkijkjes op het meer nog mooier.
Aan dit meer ligt ook een campground.
We zijn nieuwsgierig en gaan even kijken.
Het valt ons op dat hij nog redelijk bezet is.
Een klein theatertje fungeert kennelijk voor het geven van instructies en lezinkjes.

Rock Glaciertrail
Zondag 6 september Kathleen Lake
Na het ontbijt gaan we de zeer stille highway op om verderop wat trails te lopen.
Het weer is mooi; de zon komt steeds meer door.
De Rock Glacier Interpretatieve trail is een korte, maar steile tocht naar boven. Het eerste stuk is vlonder, daarna houtslijp en het laatste stuk een steenslag gedeelte.

vermakelijk
Langs de mooie begroeiing aan het begin kom je uiteindelijk boven op het ruige gebied waar alleen wat mossen groeien en een enkele varen.
Het is het uiteinde van een oude gletscher, die (uiteraard) veel steen meevoerde.
Het dierenleven is hier beperkt; in holletjes schijnt een verre witte neef van het konijn te huizen, de pica. We zien 'm niet, maar horen wel zijn hoge geluid.

Rock Glacier

Dezadeash Lake
Vanaf hierboven kun je het Dezadeash Lake heel mooi bekijken; we gaan er even voor zitten.
15 kilometer verder is de St. Elias Lake Trail.

wilgenroosjes

beer!
We zijn nog maar net het bord gepasseerd dat ons waarschuwt voor beren, als we zo'n 25 meter voor ons een grote zwarte beer zien.
We houden stil. De beer wil even goed zien wat er aan komt en richt zich op om te kijken.
Dan draait hij zich om een hobbelt weg.
Goed begin van de dag.
Onderweg hadden we ook al een coyote gezien en nu die prachtige beer.

St. Elias

afgezaagd
Ook deze trail (8 km heen en terug) is weer erg mooi. Onderweg krijgen we voldoende gelegenheid van de snel intenser worden herfstkleuren te genieten het goudgeel van de abelen en populieren; het frisse groen van nog niet verkleurde bomen, het donkere groen (en grijszwart) van de spruce en het diepe rood van de wilgenroosjes die ze hier fireweed noemen.
Bij de grond de paddestoelen en de blauwe, rode, paarse bessen en vurig rode rozenbottels.

bessen

St Elias Lake
Wanneer we eekhoorns naderen zien we ze twijfelen tussen voorzichtigheid en nieuwsgierigheid.
Al met al een redelijk pittige tocht met letterlijke ups en downs. Maar als we eenmaal het St Eliasmeer bereikt hebben, zien we dat we precies een uur over gedaan hebben. Niet gek.
Een paar mensen steken net met een kano van wal; dit levert een mooi Canadees plaatje op.
We eten onze boterhammen op en genieten van de rust en het uitzicht.
Voor we terug gaan brengen we nog even een bezoek aan het houten toilethutje, zoals je die overal bij de trails kunt vinden. Het zijn primitieve poepdozen, die altijd schoon zijn, er is altijd papier. Waar kun je behoefte doen met mooier uitzicht?
Op de terugweg zien we meer wandelaars.
Het blijkt Labour day te zijn. Het laatste lange vrije weekend dat het einde van het (zomer en vakantie-) seizoen inluidt, waarbij iedereen er voor het laatst op uittrekt. Het valt ons op dat de mensen, tegen de voorschriften in, hun honden niet aangelijnd houden, valt ons tegen van de Canadezen.


St. Elias


visvangst

We rijden door naar Klukshu Village, een First Nation dorp waar op zalm gevist wordt (werd).
Op borden verhalen over de wijze vangen en het roken van de vis.
Een vriendelijke jongeman maakt speciaal voor ons het museumpje open.
Het blijkt dat het dorp alleen in de zomer wordt bewoond.
De meeste mensen brengen hun winter door in Haines Junction, waar ze ook werk hebben.
Binnen zijn allerhande oude gebruiksvoorwerpen en nieuwe souvenirs te zien.

Veel informatie over de zalm en andere vis. Met de zalm is het slecht gesteld, de mensen hebben er geen bestaan meer van, maar dat wisten we al. We kopen een potje eigengemaakte jam.
We hebben veel geluk; we zien een paar prachtige rode zalmen zwemmen in het riviertje. Ze "staan" stil in de zwakke stroom boven stukken met gravel om te paaien.


sokeye
Wanneer we op de terugweg bij het Dezedeash meer stoppen zien we dat er overal forellen zijn.
Op een informatiebord lezen we dat dit een "warm" meer is, waar deze forellen goed in kunnen leven..

waar zijn de bergen?
Maandag 7 september Haines
Stralend weer als we opstaan.
We gaan op weg naar Alaska.
Op een of andere manier klinkt dat verder dan Noord- Canada, hoewel we, vreemd genoeg nu naar het zuiden rijden.
Onderweg zien we, ongeveer op dezelfde plaats al gisteren weer een coyote. Het licht is zo vroeg nog heel mooi.
Langzamerhand trekt het dicht.
En op een volgende stopplaats moeten we constateren dat de prachtige bergen rondom niet te zien zijn.
We raken in gesprek met en Duitse jongen die in zijn eentje rondtrekt en in zijn auto slaapt.
Hij doet dit al voor de zoveelste keer.
Hij werkt in Duitsland en met het verdiende geld gaat hij dan weer hier rondtrekken. Hij heeft ook een huisje boven Dawson.
Hij zegt dat voor Haines waar we nu heen gaan een week lang regen is voorspeld.
Onderweg piept de zon af en toe door de wolken, we genieten van de prachtige natuur.
Bij Twins Lake zijn inderdaad nog wat zwanen een eendjes te zien

Haines Highway
Twin Lake

Million dollar falls

Bij de Million Dollar Falls wandelen we een eindje.


ruiger stuk
Als we de grens met de VS naderen zien we dat de bomen steeds groener worden.
Het is duidelijk dat we naar het zuiden gaan.
Bij de grens moeten we zoals gebruikelijk formulieren invullen (in het Nederlands gesteld!), onze vingerafdrukken afleveren en worden we gefotografeerd.
De behandeling is correct en vriendelijk.

visser met honden
We stoppen nog even in Klukwan (het Indianendorp van de visolie), het ruikt er sterk naar gerookte vis.
De tribal office is dicht. Op dit moment is er niet veel te doen.
We rijden langs de prachtige brede Chilkatrivier. Een oudere man, vergezeld van zijn twee honden bewaakt zijn visnet waarmee hij zalm vangt.
Als er een zalm binnen bereik komt pakt een van de honden hem en brengt hem aan land.
Het is ook weer een mooie tocht naar Haines.
De rivier is imposant, de bergen rijk begroeid.
Hier en daar zien we jonge bald eagles.
De echte grote aantallen (de volwassenen met witte koppen zo’n 3 tot 4000!) komen pas in november als de andere wateren bevriezen.
In de rivier nog een wonderlijk apparaat, waarcshijnlijk voor vistelling/onderzoek.

visteller?

vissende beer
Bij de Bear Creek Cabins hebben we voor drie nachten geboekt zodat we tijd genoeg hebben om de beren te zien vissen. Het is bekend dat daarop bij Haines de meeste kans is.
Deze cabin is kleiner dan de vorige, maar heeft wel elektriciteit.
De keuken en de toiletgelegenheid zijn goed.
We doen inkopen bij een “gezonde” supermarkt met veel biologisch spul. Dan gaan we op weg naar de plek aan Chilkoot rivier waar beren te zien zouden zijn.
De aankomst is komisch: veel langzaam rijdende auto’s achter elkaar op zoek naar een plekje voor bearspotting.
Als we de auto geparkeerd hebben, voegen we ons bij een aantal mensen die gewapend met verrekijkers en telelenzen op de beren staan te wachten.
Er is veel geduld voor nodig; we zijn kennelijk veel te vroeg. We staan aanvankelijk op een punt vlak bij een laag dammetje met een soort meetflappen. Hier tellen ze de zalmen. Op sommige rustige plekken wemelt het werkelijk van de zalm.

zalmtelling

moeder met jong
Als het gaat schemeren zien we inderdaad beren. Eerst aan de overkant van de rivier een paar volwassen grizzly’s en later een groep van drie; moeder en twee jongen. Ze lopen, rennen soms langs de oever en begeven zich af en toe in de rivier om zalm te pakken.
Prachtig om te zien hoe ze zo’n vis verschalken, eerst nog spartelend in hun bek en ze dan rustig liggend gaan opeten. Het groepje jonge beren is nog speels. Prachtig dat we dit kunnen zien; hiervoor zijn we toch (onder andere) gekomen.
In de stad (nou ja) eten we fish and chips (een soort oliebollen met heilbot en patat met sausjes) en kippenborstfilet met gepofte aardappel en groenten. Wat we niet opkrijgen gaat mee in een doosje.

grizzly

haventje

Dinsdag 8 september Haines.
Als we opstaan miezert het een beetje.
We besluiten eerst de weg af te rijden naar het Chilkat State Park.
Onderweg stoppen we bij een vissers- annex jachthaventje. Het ligt er stil bij.
Een man vertelt ons dat hij walvisexcursies verzorgt, maar helaas, het seizoen is over.

In het park kijken we (bij de blokhut van het campoffice) over het meer/de rivier. We praten wat met de vrouw van die samen met haar man in de zomer dit huisje beheert en informatie geeft.
Ze staan op het punt weer naar Californië te gaan waar ze ’s winters wonen.
Als we een tijdje staan praten komt eerst de ene gletsjer (Davidson Glacier) aan de overkant enigszins uit de wolken en later de andere.
De voorouders van de vrouw kwamen uit Italië; ze hoopt er ooit nog eens heen te gaan.
Ondertussen stelt ze twee grote telescoopkijkers op zodat we de gletsjers beter kunnen bekijken.
Marineke kopieert nog een foto van de geltsjer uit het archief


Davidson Gletsjer
Rainbow gletsjer

blue jay

We rijden verder door naar de rand van het meer. Daar ontmoeten we twee echtparen uit Massachusettsdie gisterenavond ook naar de beren keken.
Ze zijn vriendelijk en belangstellend en willen weten of het waar is dat prostitutie en drugs legaal zijn in Nederland.
Het is moeilijk eventjes in het kort uit te leggen dat de beeldvorming oppervlakkig is en het probleem gecompliceerd.
Gelukkig zien we een zeehond, dat leidt af van netelige kwesties; we hebben het toch ook niet over het wapenbezit?

Terug in Haines gaat Marineke internetten in de bibliotheek en Manuel schrijft er het reisverslag.
Het is er heerlijk rustig en er staan luie stoel met voetenbankjes en zelfs een schommelstoel.
In de Chilkat bakery (goede tip van de Amerikanen) eten we Thais.
Prima en niet duur.

leeszaal bibliotheek

dode visse
n
We doen wat boodschappen in de supermarkt (wat zijn er veel soorten ontbijt, er staan hier eindeloze rijen in de schappen).
Bij het kantoor van de veerboot boeken we alvast de overtocht naar Skagway.
Daarna rijden we rustig naar de “berenkijkplaats”.
We hebben alle tijd, zien dode vissen, wriemelende vissen, paddestoelen, bald eagles.

paaiende zalm

"vissers"
Een Duits echtpaar met een camper vertelt ons dat verderop de zalmen in het meer voortdurend boven het water uit springen.
Vanochtend zagen ze daar ook een beer.
We gaan er heen, het meer is een onderdeel van het Chilkoot State Park.
Het meer is prachtig omgeven door hoge bergen.
Hier zouden we ook eens overdag moeten kijken.
We zien inderdaad allerlei vissen springen.
Het lijkt bijna koprollen.
Later wordt ons verteld dat ze dat doen om de eitjes los te maken.

springende zalmen
Als we langzaam terug rijden zien we aan de overkant een beer door het water rennen. Wat verderop zijn drie beren, het stel van gisterenavond, aan het struinen.
Wat later verdwijnen ze in het bos en komen er aan de andere kant weer uit, spelend en af en toe rechtop staand. Van de brug af gezien wordt het pas duidelijk hoeveel duizenden zalmen hier zwemmen; een ononderbroken stroom van wriemelende vissenlijven.
Aan onze kant van de rivier is nu ook een beer bezig.
We kunnen (het is een "haar" volgens een soort parkwacht) heel goed bekijken, maar voor foto's is het inmiddels te donker.

grizly beer

officierswoningen
9 september Haines
Regen!!
We bekijken eerst de omgeving van het vroegere fort waarvan de voormalige officiershuizen nu andere functies hebben gekregen (veelal bedrijfjes).

werkplaats

Een ervan is een werkplaats waar totempalen (en ander snijwerk en sieraden van metaal) gemaakt worden.

Daarna naar de Bald Eagle foundation.
We bekijken een instructieve film over de inspanningen van professionals en vrijwilligers om de Amerikaanse visarend of bald eagle te behouden.
Het museum gedeelte is prachtig met werkelijk zeer fraai opgezette dieren in een ruimtelijk ogend decor.


ptarmigan

sokeye in de zee
Dave, de in een rolstoel gezeten oprichter en directeur van de foundation vertelt heel boeiend over adelaars, zalmen, beren en andere dieren.

Dave in zijn museum
Dave is een zeer bevlogen excellente docent.
Hij beklaagt ons dat we in zo'n overbevolkt landje leven.
Dat zijn we met hem eens.

in paaikleur
We lunchen weer in de bakery, opnieuw lekker. Daarna nemen we nog een kijkje in het Sheldommuseum over gebruiken en gebruiksvoorwerpen van de First nations people, ook weer mooi en instructief.

Opnieuw naar de beren. Het is duidelijk kouder dan gisterenavond, ook stiller. De beren hebben kennelijk ook minder zin, ze laten op zich wachten.

Seldon museum

in de backery
Wel een bald eagle die aan het vissen is en zijn prooi oppeuzelt op een boomstam, ook leuk.
Van de man uit Colorado (Marineke noemt hem de vrijwillige parkwachter) die elke avond een beetje rondloopt en veel van beren en alles eromheen weet, leren we dat de klauwen van de adelaar zo openscharnieren dat ze de gevangen vis niet los kunnen laten. Als ze een te grote vis vangen, die zich verweert, worden ze daardoor einden meegesleept.

bald eagle

beer
Hierover doen verhalen de ronde.
Ze kunnen hun klauwen pas weer dicht maken door door te drukken, bijvoorbeeld op de grond of een boomstam.
Soms zie je een adelaar dan ook even hinken met een vis aan zijn poot.

groep kijkers

beer met zendertje

Net wanneer we denken dat we vanavond geen beer zullen zien, duikt er eentje op. Dit is voor de parkwachter een oude bekende. Ze heeft een zendertje om.

Inmiddels stopt er ook een bus met een groep (berenexcursie)

Daarna drie beren die al vissend de hele rivier oversteken, schitterend.
Helaas is het te donker om scherpe foto's te maken.

Donderdag 10 september, Skagway, Carcross
Half vijf op.
Donker, miezerig.
Aankleden, auto inladen en op weg naar de boot.
Zoals het altijd gaat, zit als je ruim op tijd bent, alles mee. Geen oponthoud door wegwerk, dus staan we nog voor half zes op de parkeerplaats bij de boot.
Na het laten controleren van de papieren, eten we een boterhammetje in de wachtruimte. Marineke maakt een stukje van de puzzel van 1000 stukjes die hier ligt. Intussen komt de boot aan. Hij is behoorlijk groot.
Hij blijkt uit Prince Rupert te komen (waar we vorig jaar de inside passage deden, da andere kant op) en allerlei havens aan te doen.

puzzel

veerboot in de regen
Het is dus niet een simpele veerpont op en neer naar Skagway. De boottocht moet heel mooi zijn, met fraaie vergezichten op de bergen. Maar helaas het is regen en nog eens regen (wat dat betreft hebben we geen geluk, vorig jaar niet en nu ook niet).
In Skagway gaan we eerst naar het hostel waar we gereserveerd hebben. Er zijn geen private rooms of cabins, dus we kunnen kiezen uit of Manuel op de mixed dorm en Marineke in de female dorm, of allebei de mixed dorm. Manuel is moe en krijgt het benauwd in de kleine keuken. We besluiten in ieder geval hier niet te blijven.
Toch willen wel iets van Skagway zien, al is het vanonder de paraplu.
Het toeristenbureau is helemaal gericht op de historie van Skagway als een van de belangrijkste plaatsen tijdens de Klondike Goldrush.
We bekijken een indrukwekkend filmpje over de ontberingen van de mensen die, door de goudkoorts bevlogen, de barre tocht ondernamen om bij de vindplaatsen van het goud (bijvoorbeeld Dawson dat boven Whitehorse ligt) te komen.

museum

Manuel leest voor
Voor de meesten zonder succes, voor menigeen met dodelijke afloop, onderweg op de bergpassen of gedood in gevechten.
Het toeristenbureau organiseert ook wandelingen. Daar tekenen we op in.
Een levendig meisje leidt ons door het museum en het stadje. Veel panden in Skagway worden gerestaureerd. Zo krijgen we een beeld van het aanzien ten tijde van de Goldrush (want toen is Skagway ontstaan). Manuel mag zelfs nog een klein stukje voorlezen van een man die verslag doet over de twee vreselijke routes over de bergen.

kaart White pass

1e blokhut in Skagway
We bekijken een café uit deze tijd (ook museum) en het eerste blokhutje van William Moore, die zo slim was niet aan deze rush mee te doen, maar een zaagmolen en een werf te bouwen en allerlei faciliteiten te gaan verkopen plaats waar de vele bootjes in de vallei Skagua landden.

later huis
Verderop staat het huis dat hij na verloop van tijd kon laten bouwen.
Leuk om te zien dat het uit een basishuis ontstaan is en voortdurend uitgebreid werd.

moose als trekdier
Er is ook een foto van een Moose die getraind werd om een kinder-karretje te trekken. Helaas at het troeteldier teveel klaver en dronk het teveel water waardoor het overleed, schreef zoon Ben Moore bij de foto.

Regen, regen.
We doen wat inkopen in de plaatselijke supermarkt en maken ons Amerikaanse geld op aan souvenirs, boeken en kleding; hier erg goedkoop i.t.t. Canada.
Daarna, gaan we de regen beu op weg naar Carcross, de eerste redelijke plaats richting Whitehorse.
Het blijkt ondanks de regen een prachtige route.
Het begint zelfs iets droger te worden.
Prachtige bergen, diepe dalen en riviertjes, watervallen, allerlei meren en meertjes en het heeft weer een andere sfeer dan tot nu toe.

Klondike Highway

dal met spoorlijn
We rijden een groot stuk vrij hoog aan de ene kant van een dal.
Aan de overkant kronkelt de beroemde spoorlijn: Whitepass railway van Skagway naar Yukon. De spoorlijn was pas klaar toen de goldrush op zijn eind liep.

watervallen

oude station, nu VVV
Carcross blijkt weer zo'n plaatsje van niks en doet denken aan het decor voor de western "ghosttown".
Voor hier is het overigens wel een "echte" plaats, want er is een benzinepomp met supermarkt (nou ja je kunt er melk en brood een biertje en wat andere kruidenierswaren krijgen), met twee openbare wasmachines, een (niet werkende) moneymachine en een eenvoudig restaurant. Veel plaatselijke bewoners komen er een praatje maken, wat eten, internetten, kopje koffie drinken.
Het toeristenbureau is in een mooi gerestaureerd station (de trein vanaf Skagway stopt hier).
De vriendelijke vrouwen zijn zeer behulpzaam.
We hebben geen zin om verder te rijden. Misschien heeft Angie (Foxhole B&B) wel een plekje. Ze bellen, maar ze neemt niet op.
We moeten er maar heen rijden en als de deur open is, mogen we zo naar binnen, onze spullen neerzetten en onze gang gaan.
Ze heeft geen douche (wel lampetkan dus) maar wel een toilet.
Wat ons betreft geeft dat niet, we zijn wel wat gewend.

lampetkan

kraantje + prullenbak
We gaan er heen, naar binnen en komen in een heel aardige kamer met magnetron, koelkast, broodrooster, elektrische waterketel, kookplaat, en kachel en…… inderdaad een raar kraantje, n.b. boven een prullenbak.
Er is ook een waskamertje met lampetkan en een WC (die dus gewoon doorspoelt). Het zit er dus wat wonderlijk in elkaar. Ondertussen is Angie er ook, ze was haar haar aan het wassen en had de telefoon niet gehoord. Ze levert ons spullen voor Het ontbijt zodat we onze gang kunnen gaan.
10 eieren, een heel brood, een volle schaal met fruit. Er staat jam, koffie en thee. We gaan eens kijken hoe het hier bevalt en we eten prima in het restaurantje bij de benzinepomp.
Dit plekje functioneert als "dorpspomp". Gelukkig kunnen we met de visakaart bij de kassa extra geld pinnen, daarmee kunnen we Angie betalen.
Bij terugkeer maken we tevens kennis met haar gezellige, robuste vriend.

Vrijdag 11 september Carcross,
Het is nog regenachtig en wat kouder.
In de bergen sneeuwt het.
We gaan eerst naar de "desert", een grote duinachtige vlakte buiten het plaatsje.
Via informatieborden komen we te weten dat het geen echt woestijn is, maar de bodem van een meer dat hier heel lang geleden was.
Als de wind hier blaast, verstuift het zand weer zodat planten geen kans krijgen zich te hechten. Trouwens we ontdekken dat veel stukken rondom Carcross duinachtig zijn. We klimmen op een heuvel: van bovenaf heb je een mooi uitzicht over Carcross en het meer. Je kunt hier mooi wandelen.


"desert"

Caribou Crossing
We rijden door naar Caribou Crossing, met een heel mooi museum met opgezette dieren
(Dave van het Bald Eagle Foundation in Haines had ons dit aanbevolen).
Wanneer we bij Caribou Crossing aankomen lijkt het of we net als in Skagway even terug in de tijd gezet worden. Allemaal gebouwen en gebouwtjes in nieuwe -oude stijl, inclusief het museum.
Er zijn ook een paar schuurachtige zalen, die fungeren als restaurant (met grote grill, waar je langs kan lopen om je kippetje etc. op te halen).
Hieruit maken we op dat hier vaak busladingen mensen naar toe komen. Dat blijkt even later het geval. In Skagway komen veel cruises aan en Caribou Crossing is van de excusies die aangeboden worden.
Ze stoppen dan ook even in Carcross (vandaar dat de toeristeninformatie ook zo goed geoutilleerd is. En sommige excursies gaan naar Whitehorse. Dan denken de deelnemers van de cruises (die allemaal kustplaatsen in Alaska aandoen) dat ze Yukon gezien hebben.
Het wild life museum van Caribou Crossing is inderdaad zeer de moeite waard. Het is ingericht door dezelfde meester-taxidermist die de dieren in Haines heeft geprepareerd.
De fauna van Yukon aangevuld met gevonden (prehistorische) dieren waaronder een reusachtige wolharige mammoet.
Verder van wezeltje tot bison, van grondeekhoorn tot moose.

muskusos

huskies puppies
Buiten is een grote kennel met Alaska huskies. Je kunt hier een ritje maken met een wagentje getrokken door sledehonden. Wat een geblaf. De honden staan te popelen om te rennen en te trekken. Ze maken een kabaal van jewelste. Het is inderdaad leuk om te zien hoe het karretje vertrekt. Zullen we het ook doen? We aarzelen; het is niet goedkoop. We zien ervan af en blijven aarzelen, morgen kan ook nog. In een apart veldje zijn huskie-puppies, onweerstaanbaar. Ray een volwassen witte huskie laat zich vertroetelen, vooral voor een hondenkoekje zoals blijkt.

rijden met hondenslede
We kopen een paar ansichtkaarten, eten een bijzonder lekker ijsje en rijden even door naar Emerald Lake. De smaragdgroene kleur komt van de kalk in de bodem.

Tegenover het toeristenbureau in Carcross is een "ouderwetse" winkel die nu open is. We gaan er nieuwsgierig heen, maar er blijkt alleen "toeristenspul" te koop. Wel mooie huiden van wolven, beren, bevers… ja ja..,

Emerald Lake

Anglicaans kerkje
Bij het toeristenbureau waar we inmiddels kind aan huis zijn, halen we de sleutel van het Anglicaanse kerkje. Vriendelijk en gezellig interieur, met een grote houtkachel en een kabinetorgel dat de tocht tijdens de goldrush heeft meegemaakt.
Het is in onderdelen over de pas gesjouwd.

houtvoorraad

gerestaureerde spoorbrug

Natuurlijk lopen we ook over de spoorbrug.
Hij ziet er nog net zo uit als op de oude foto's.
Bij het kleine postkantoortje waar we postzegels halen, maken we nog even een babbeltje.
Er wordt ook hier veel opgeknapt.
Er zijn al veel mooie huizen, maar nu worden ook huizen/schuren van golfplaten vernieuwd (zien er zo overigens schilderachtig uit).

Bij de benzinepomp waar de moneymachine nog steeds kapot is, kunnen we weer met de visa-card geld krijgen.
Marineke maakt gebruik van de wireless internet en Manuel werkt vast aan het verslag terwijl we wachten op een hapje eten.
Het "special diner" is een mengsel van gepaneerde en gefrituurde stukken kip met cesar salade, alles in een bak opgediend, begeleid door toast.
Smaakt goed.

wordt vernieuwd

Angie en Rick
Met Angie hebben we een gesprek over kunst en allerlei andere zaken en als later Rick erbij komt drinken we gezellig een glaasje wijn.
De verleiding is groot nog wat langer te blijven kletsen, maar we zijn sterk want we willen morgen weer fit zijn. Als de pizza voor Rick klaar is, stappen we op.
In ons eigen onderkomen eten we nog een stukje "bun" dat we onderweg in de bakery gekocht hebben.
Wel lekker, maar een beetje droog.
Zaterdag 12 september Carcross - Spitit Lake
Het is mooi weer als we opstaan.
We ontbijten, wuiven Angie en Rick uit die een dag op verjaardagsvisite gaan in Atlin: even 150 kilometer rijden, waarvan een groot gedeelte over een gravelweg.… (Het moet een prachtige rit zijn en Atlin een heel mooi plaatsje. Ze raden het ons ook aan). Ricks auto ziet er stevig genoeg uit, vast 4 wheel drive zoals zoveel auto's in Canada. In ieder geval hebben alle auto's zeer dikke en stevige banden, de onze ook.

Bennet Lake

stoomtrein
Maar wij willen het even rustig aan doen.
Eerst kijken we bij een trein die "op stoom komt".
We herinneren ons dat Rick vertelde dat hij die ochtend vroeg eerst even naar de trein moest, want die kwam bielzen brengen.
Het lijntje Skagway Carcross, is nu officieel dicht omdat het seizoen over is, dus de tijd voor onderhoud.
Dat in de gaten houden, is een van Rick's taken.

Daarna maken we een heerlijke ontspannen wandeling langs het meer.
We zijn de enigen, wel een spoor van schoenen en afdrukken van hondenpoten. Het meer (Bennet Lake) ligt er stil bij. In de verte besneeuwde toppen en het zonnetje koestert. We zien eenden die zich poetsen en met elkaar wedstrijdjes "snel over het water lopen" doen. Koddig. Overal ligt aangespoeld hout, driftwood. Waar we soms boeiende vormen in zien; slang, vogelkop en zelfs een raaf die uitkijkt over het meer.



Carcross

'kraai"
Manuel maakt er foto's van en we denken aan een thema voor de fotoclub: "het is niet wat het lijkt"m.
Als je een foto neemt, kan het aan de ene kant iets voorstellen, aan de andere kant zie je een gewoon stuk hout.

"hout"

helder water

Als we teruglopen en weer in Carcross zelf zijn, vertellen twee dames (sociaal werkster en vriendin die op bezoek is) ons dat je bij Spirit Lake kano's kunt huren. Als we daar aankomen vertelt Jitske (uit Nederland, woont nu 14 jaar in Canada) dat we een kamer in het motel kunnen krijgen. Zij en haar man Roel hebben dit complex (nu met motel, cabins, restaurant, kanoverhuur, paardentochten) indertijd overgenomen en opgeknapt.
Ze hebben een goed seizoen gehad en zijn de afgelopen dagen druk geweest met de jaarlijkse, laatste grote happening: een marathonloop van Skagway naar Whitehorse, een landelijk evenement. De race begint 's nachts om 12 uur en de volgende na de middag zijn de hardlopers in Whitehorse. Je moet er maar zin in hebben. Supporters/verzorgers sliepen in de motels onderweg. Een aantal hebben er een zooitje van gemaakt. Dat is nog tot daar aan toe, maar dat ze zonder te vertellen weg zijn gegaan is onbehoorlijk. Gelukkig heeft Jitske een telefoonnummer. Ze gaat er achteraan i.v.m. vergoeding van gemaakte schade.

moeder + jongen
We willen graag eerst een uurtje kanoen.
Dat gaat niet door want het pad naar het meer wordt versperd door een moederbeer (zwarte beer) met drie jongen. Ze scharrelen eerst wat rond een boom op een heuveltje pal naast het pad.
Dan klimt een jong de boom in, vervolgens nog een en moeder beer gaat onder de boom liggen.
Kennelijk is het middagpauze en tijd voor een dutje.
Ook het laatste jong klimt in de boom.
Voor ons betekent het wachten, foto's maken en een broodje eten.

jong in boom
De cubs (jongen) komen na verloop van tijd weer op hun dooie akkertje naar beneden en het viertal gaat langs de kant van het pad bessen eten en een beetje rondstruinen in de berm.
wandelen

bessen zoeken
Soms wat hoger op. Zodra we een beetje te dicht in de buurt komen blijkt moederbeer dat niet prettig te vinden.
Dus gaan we maar een eindje wandelen. Het kanoen moeten we maar even uitstellen. We gaan naar de overkant van de highway, waar verschillende paden lopen.
We volgen een paardentrail door mooie stukken bos, weer veel paddestoel, eekhoorns, chipmunks. Geen beren al zijn die hier ook pas nog gesignaleerd. We komen langs een oude hut (alweer goldrush?), die er toch nog redelijk stevig bijstaat (de bouw met gestapelde boomstammen gaat best wel een tijdje mee, al is het natuurlijk niet vergelijkbaar met bijvoorbeeld de eeuwenoude dikke muren van de Zuideuropeese plattelandshuisjes).
oude blokhut

Spirit Lake Trail
We komen steeds de oude overgroeide spoorweg tegen. De grond is ook hier zanderig, soms duinachtig. Na een mooi uitzichtpunt, met onder ons de rivier die zich in bochten wringt en in de verte een waterval, keren we terug.
We gaan toch nog even een uurtje kanoën want morgen gaat het waarschijnlijk regenen en komt er mogelijk niets van.

aangevreten paddestoelen
Spirit Lake is rustig.
Het heeft diepe en ondiepe gedeelten.
Mooie kleurverschillen.
Het water is heel helder. Jitske heeft gezegd een beetje in de buurt van de kant te blijven, i.v.m. mogelijk opstekende wind. De oevers zijn mooi begroeid en afwisselend, hier en daar wat moerassig (het water zal hier in bepaalde jaargetijden hoger staan).
De bergen zijn gedeeltelijk in herfstkleur.

Spirit Lake

Spirit Lake
Er komt een donkere lucht aan en terwijl we afmeren, precies na een uur, begint het te regenen.
De motelkamer is comfortabel en schoon; grote bedden, grote schrijftafel, eigen toilet, douche, wastafel en ligbad, natuurlijk televisie en wireless internet, maar geen magnetron, koffiezetapparaat of kookplaatje. Jiktse moet nog koken, er is ook een groep van 16 fietsers aangekomen. Als we geen bezwaar tegen zuurkool hebben, kunnen we mee-eten. Voor de fietsers is een aparte tafel gedekt en wij zitten met z'n tienen, waaronder nog een drietal Nederlandse gasten en drie leden van het personeel, met Roel en Jitske aan tafel.

foto's van beren kijken
Lekkere salade vooraf, daarna mooi aangemaakte zuurkoolstamppot met worstjes en gehaktballen. Smullen!!. De Nederlanders hebben een lange kanotocht achter de rug. Ze komen hier al jaren. Leuk om de verhalen te horen. Ook in Nederland hebben ze niet helemaal een doorsnee leven. Onder de koffie kijken we via de laptop van Jitske naar foto's en filmpjes die ze vanmiddag en op andere tijdstippen van beren maakte. Heel leuk om te zien, vooral dat van de jonge beer die vanmiddag uit de boom afdaalt. Manuel praat nog met Roel die ook geschilderd heeft en dat als hij meer tijd heeft weer wil gaan doen.
Zondag 13 september Spirit Lake.
Een trage start.
Ontbijt in "het huis" kost nogal wat tijd.
Marineke een grote pannekoek en Manuel: Klondike breakfast met eieren, bacon, toast en gebakken aardappelen. Een stevige basis.
Er staat teveel wind om te kanoën.
Het is het goed weer (licht tot half bewolkt) om een rondje (150 km)te rijden, van Carcross via Tagish naar Jakes Corner via de Alaska Highway omhoog en dan weer via de Klondike Highway terug naar Spirit Lake.

Tagish Road

Tagish motel
In Tagish moet een mooi motel/camping/restaurant zijn. De weg erheen is mooi en rustig. Een Duits koppel beheert het complex sinds drie jaar. Het is er erg gezellig, mooi gelegen en rustig. Van te voren boeken is aan te raden. Buiten in het zonnetje drinken we koffie en praten een hele tijd met een Duits echtpaar dat hier te gast is, over van alles en nog wat, maar het meeste natuurlijk over rondtrekken in Canada.
Volgens de uitbaters is er verderop een heel mooie weg omhoog naar een uitzichtpunt van waaruit je mijlenver kunt kijken. We rijden de stevige, niet geasfalteerde en dus minder aangename weg een heel stuk op (ongeveer halverwege?). We maken wat foto's en twijfelen of we door zullen gaan: het is al wat later en we willen nog een stuk verder rijden (dit wordt vast de reis met de half afgemaakte tochten).
Dus op naar Jake's Corner.We verwachten op dit kruispunt met de Alska highway toch een klein stadje of zo te vinden. Nee, het is een benzinepomp (met winkeltje en restaurantje), een motel en een paar huizen. Het ziet er typisch road-movie-achtig uit.

Jake's Corner

Jake's Corner
Eigenlijk verwacht je er ook zelfgemaakte benzine (het heet Totem Oil). Het winkeltje/ restaurantje ziet er van buiten niet uit, maar binnen is het netjes en gezellig.
Jake's Corner

Marsh Lake
We eten er een prima gevulde soep (deel van een take-away lunch) en nemen de warme geroosterde sandwiches mee in het onvermijdelijke piepschuim doosje.
We vinden een leuk plekje aan Marsh Lake en peuzelen daar de sandwiches in de auto op: ze vullen goed.
Het meer heeft ruige golven. Er staat een beste wind.
Onderweg even stoppen bij Judas Creek en vervolgens bij Swan Haven, een plek waar tussen maart en mei duizenden (o.a trompet-) zwanen tijdens hun trektocht een tijdje voedsel bunkeren. Dit doen ze aan de rand van de ijskap die dan nog op het meer drijft. Het moet een prachtig gezicht zijn. Er wordt wetenschappelijk onderzoek gedaan naar hun gedrag en aantallen worden geteld.
Er is een zwanenobservatorium en een bord waar de tellingen op staan.

Alaska Highway

Swan Haven
Op een instructiebord wordt ook verteld dat een kleine eendensoort het gezelschap van de zwanen opzoekt omdat die met hun lange halzen veel eerder eventueel gevaar kunnen waarnemen. In de buurt van deze grotere dieren zijn ze veiliger, bovendien halen de zwanen, al grondelend, allerlei dingen van de bodem los waar de eendjes dan weer wat aan hebben.
zwanen tellen

Annie Lake Road
We steken de Yukonrivier over.
Er is een dam die de oudste van Yukon wordt genoemd.
Een jongen die zijn rubberbootje uitprobeert vertelt dat hij in Zweden studeerde, waar zijn vriendin vandaan komt, maar hier weer terugkomt en van plan is om als bioloog "iets met schapen"te gaan doen.
In de buurt van Whitehorse wordt het al een beetje drukker op de weg.
We merken dat we daar nog helemaal geen zin in hebben. Nog even uitstellen dus.
De Klondike Highway zien we nu met beter weer dan toen we hier aankwamen, de bergen zijn beter in zicht en het (namiddag)licht is nu heel mooi. Halverwege volgen we een stuk de Annie Lake Road, ook weer te lang voor nu, (alweer niet) maar zeker om te onthouden. Prachtige kleuren, we blijven oh en ah roepen.
Een beekje voor de kalenderplaatjes. Schitterend.
Onderweg een bordje dat waarschuwt voor overstekende sledehonden, dat kom je bij ons niet tegen.

Annie Lake Road

Klondike Highway
We eten een laatste keer bij het restaurantje bij de benzinepomp in Carcross, maken een praatje met de kok en gaan weer naar ons motel in Spitit Lake. Afrekenen met Jitske, foto's uitwisselen, computeren en verslag schrijven. Laat in de avond kijken we buiten of het Nooderlicht te zien is. De weersomstandigheden zijn gunstig. Het lijkt wel of de noordelijke hemel lichter is, maar….. we gaan toch slapen.
Maandag 14 september Whitehorse.
Het heeft gevroren en de auto is berijpt.
Prachtig helder weer.
Marineke belt naar haar oom in Armstrong, we zullen er meteen na onze vlucht naar Vancouver langskomen.
We nemen afscheid van Jitske en gaan op weg.
Bij Emerald Lake zien we langzaam de zon het meer (met eerst nog nevelflarden erboven) verlichten zodat de groene kleur steeds meer zichtbaar wordt.

Emerald Lake

Klondike Highway
We stoppen nog ven bij een "historical site" wat ook nu weer betekent dat er vervallen blokhutten, schuren en restaurant staan die in dit geval aan de pionier Robinson herinneren.
We stoppen vaak om van de mooie kleuren te genieten en wat foto's te maken.
In Whitehorse gaan we eerst langs het toeristenbureau om het telefoonnummer van Joost op te duikelen, een Nederlander die hier excursies organiseert en waarmee Marineke gemaild heeft.
Zijn vrouw schildert en werkt ook met klei.

Fish Lake
Yteke van het toeristenbureau is trouwens ook Nederlandse, ze geeft ons een goede hint voor een trail vanmiddag.
Met dit stralende weer moeten we er zeker op uit.
We spreken af dat we Joost later terugbellen.
Yteke geeft ons berenspray mee en we gaan op weg naar Fish Lake.
De autorit zelf is al fantastisch vanwege de kleuren: diepgoud, stralend geel, roodbruin en dat onder een stralend blauwe lucht.
We lunchen bij het meer, zittend op een boothelling. Twee onderzoekers (van vis) laten hun rubberbootje te water.

trail Fish Lake
We rijden nog een stukje verder tot waar de trail begint.
Het is een matig moeilijke klim, maar zeer de moeite waard. (Achteraf blijkt dit een van onze mooiste tochten).
Het pad heeft veel boomwortels die ons het lopen bemoeilijken en gaat grotendeels over een drooggevallen stroompje met veel keien.
Er zijn veel zijpaadjes (voor de winter en het voorjaar?) zodat we ons afvragen of we niet verkeerd lopen, maar uiteindelijk leiden ze allemaal naar het hoofdpad omhoog.

trail Fish Lake
Boven de boomgrens is het zicht op het meer heel mooi. We klimmen verder tot de eerste top.
Daar is het uitzicht naar twee kanten grandioos.
Een foto van ons bij een steenhoopje (met zelfontspanner) moet de herinnering vasthouden.
We dalen langzaam af en ontmoeten nog verschillende mensen. Van een oudere dame, vergezeld door een zeer oude dame, krijgen we voor de zoveelste keer te horen dat ons matige Engels zo "excellent" is.
Bij het informatiecentrum bellen we Joost nog een keer en maken een afspraak voor morgen laat in de middag. Op onze vraag of het noorderlicht vanavond te zien is, is het antwoord: "best mogelijk". Je moet geluk, geduld en warme kleren hebben.
We gaan naar ons hostel van twee weken terug.
We slapen nu in een cabin in de tuin.
Dit is wel een minimumonderkomen.

Beez Kneez

cabin Beez Kneez
Twee bedden en een klein tafeltje en een kist vormen het meubilair. Er is een schemerlampje en een klein elektrisch kacheltje. Maar wat geeft het, we slapen hier alleen.
In de gezamenlijke keuken koken we een "prutje" gemaakt met wat noedelsoep en salade.
We praten weer wat met deze en gene, het is weer genoeglijk. Nancy kijkt op de website van de noorderlichtvoorspelling (die bestaat ook al) en zegt dat de kans gunstig is vanavond.
We kleden ons warm aan en rijden de Grey Mountain: op naar de snow dump. De auto zetten we met de kop naar het Noordwesten en we gaan een beetje dutten

noorderlicht
Manuel slaapt zelfs even.
Op een zeker moment lijkt er toch iets te komen en jawel, even later zien we het grijs-groenig soms wittige licht in vele vormen en schakeringen langs de hemel bewegen.
Niet zo spectaculair als op sommige foto's, maar voor ons die zoiets nog nooit gezien hebben, toch heel bijzonder.
We zijn blij met deze unieke ervaring.
Terug naar de cabin en een stukje slapen.


(deze foto is van Wikipedia, het licht is vergelijkbaar met wat wij zagen)
.

Dinsdag 15 september Whitehorse.
Het is weer stralend weer, lekker na zo'n frisse nacht. Het heeft weer wat gevroren, maar de temperatuur zal wel weer snel oplopen.
Nancy zegt dat je bij Long Lake ook een mooie wandeling kan maken die niet moeilijk is (we hebben opeens geen zin meer in klimmen). Het meer ligt er rimpelloos bij, prachtig. Je kunt je nauwelijks voorstellen dat je zo dicht bij de stad zit.


Long Lake

Long Lake
Er zijn nog twee andere mensen met een jonge hond die ze gevonden hebben en geadopteerd. Het zijn twee broers, de een uit Ontario, de andere van hier. Hij jaagt af en toe op moose. Zijn vrouw is Indiaanse. Hij vertelt dat de first nation people het hele jaar door mogen jagen, het is hun oorspronkelijke voedsel. Van een moose heb je een heel jaar door vlees. Hij heeft thuis twee grote vriezers er moet ook zalm in en natuurlijk ander spul.
We lopen op ons gemak het meer rond.
Doordat het windstil is geeft het meer mooie spiegelingen te zien.

Natuurlijk komen we weer een nieuwsgierige eekhoorn tegen. Verder holen van onbekende beesten in bomen en in de grond.
Later komen er wolken en gaat het waaien, weg weerspiegelingen.

Aan het eind van de wandeling, soms door het bos, soms langs de oever, eten we onze boterhammen op.
Een vrouw die hier dagelijks haar twee honden uitlaat; een grote Komodor en een klein poedeltje, vertelt dat het nu in Vancouver nog 30 graden kan zijn: een verschil.


eekhoorn

verbinding tussen Amerika en Azie
We rijden nog even naar het aanbevolen Beringamuseum dat gewijd is aan de vroege historie van planten, dieren en mensen uit het gebied dat nu de Beringstraat tussen Rusland en de VS is.
Ook dit is weer fraai ingericht, instructief met goede films en video's en prachtig opgezette en gereconstrueerde dieren.
Met Joost drinken we in de Bakery een kopje koffie.
Hij en zijn vrouw werken hier nu drie jaar als touroperators voor wilderness trips en het loopt heel goed.
We horen ook het een en ander over het kunstleven hier, iets waar we niet primair op uit waren, maar interessant is om te horen. Whitehorse schijnt een kunstenaarsconcentratie te zijn en in Dawsoncity is zelfs een kunstacademie. Ook weer iets voor de volgende keer.
We eten lekker bij een Chinees, het restje mee voor het ontbijt morgen. Inpakken en vroeg naar bed.


We vervolgen onze reis naar BC

saiga antiloop
KOSTEN
via bank
meestal supermarkten en een enkele keer kontant hostel of cabin € 515,27
via Visa entree musea, cadeautjes, benzine en logies ($ 1585,13) € 905,97
autohuur* National Whitehorse € 574
vlucht** Amsterdam-Vancouver-Whitehorse € 2080,00
Whitehorse-Vancouver
Vancover-Londen-Amsterdam
totaal Yukon totaal Yukon en Alaska € 1995,24
totaal BC € 1356,79
totaal voor Manuel en Marineke samen € 5432.03
* Via Travel Clever, weer goed bevallen.
* *Deze keer vlogen we met Air Canada.
Ik had wat moeite met boeken omdat ik via BC naar Whitehorse wilde.
Weer via Travel Clever geboekt, maar het was niet mogelijk je eigen zitplaats aan te geven.
Daardoor zaten we twee maal echt beroerd. Ook de aansluiting op de weg terug was slecht.
In Whitehorse kwamen we er achter dat Condor beter en goedkoper is.
(voor ons een goede mogelijkheid omdat we niet ver van Bremen wonen)
Die vloog rechtsreeks via Calgary.
"ander keertje" dus.
Overigens zag ik dat Condor in 2010 jaar waarschijnlijk via Alaska vliegt, ook een leuke optie.

WEBSITES
http://travelyukon.com
http://www.visitwhitehorse.com
http://www.travelex.com/nl/
http://murraysguide.com/
http://www.ferrytravel.com/
http://yukonwildlife.ca
http://www.pc.gc.ca/eng/index.aspx
http://www.haines.ak.us/index.php