VICENZA EN OMGEVING
Van 28 mei tot 5 juni hebben we de omgeving van Verona en Vicenza verkend.
hierbij al een klein stukje van het verslag.

28 mei Zermeghedo
In de trein naar schiphol worden we door een bejaarde, maar zeer fitte man bezig gehouden met allerlei verhalen uit zijn leven, er is moeilijk tussen te komen, maar hij verveelt niet.
Ondanks een omleiding zijn we ruim op tijd op Schiphol.
We genieten wat van de zon en wind op het panoramaterras en eten vervolgens soep en een salade.

bloem Zermeghedo
We vliegen op tijd en de gezagvoerder belooft ons mooi weer in Verona.
Op de luchthaven staan we voor een onbemande balie waarop "zo terug" staat.
Marineke is na een tijdje in alle staten.
Manuel probeert zijn Italiaans bij de naastgelegen balie. Daar worden we doorverwezen naar de balie tegenover. Ach… een Panda (met deuk) staat klaar.
Ons verblijf is moeilijk te vinden. Maar dat maken we vaker mee.
Na een paar keer vragen, is er een vriendelijke Italiaan die op zijn scooter even voor ons uit rijdt.
Het kleine appartement is prima, rustig gelegen tussen heuvels en wijngaarden.
Maria Luisa ontvangt ons vriendelijk. Ze verwelkomt ons met een glaasje wijn dat we opdrinken in het zonnetje op het balkonnetje.
We maken een wandeling door het uitgestorven dorp naar de Pizzeria en de kruidenier.
De laatste is dicht en morgen gaan we pizza eten.
We lopen richting kerk.
Een mevrouw met bloemen in haar hand wijst dat we verder omhoog moeten, we begrijpen dat er een of andere plechtigheid is die te maken heeft met rozen en (klein) kinderen.

kerk Zermeghedo

feest Madonna met de roos
Het blijkt te gaan om een openlucht mis bij een minikapelletje ter ere van de Madonna van de rozen.
Er verzamelen zich mensen, jong en oud, heel veel vrouwen en bijna allemaal met een roos in de hand.
Een vriendelijke jonge vrouw legt ons uit wat er gaat gebeuren en van een ander krijgen we een roos.
De pastoor is nog in burger en verwelkomt iedereen. Zijn toga trekt hij in het openbaar aan en dan begint hij zijn verhaal. De mis is kort, maar zo te zien aansprekend en met humor doorspekt. De bijeenkomt heeft drie doelen: herinnering, naastenliefde en… de derde ontgaat ons.
Er worden namen voorgelezen.
Verder het gewone ritueel met gezang, (bijbel)teksten en gebeden.
Op een gegeven moment geeft ieder elkaar een hand en wij krijgen er ook een.
Op de terugweg nemen we ook nog een kijkje in de kerk die nu open is.
Er is een werkelijk opvallend barok, tegen jugendstil aan, altaar met een beeltenis van een man met drie hoofden.

barok altaar

avondrood
Twee mannen (waaronder de koster) en twee vrouwen zetten de dienst voort met gezang en veel weesgegroetjes. Het zijn er zoveel dat we maar wegsluipen.

Bij het appartement gaan we nog even buiten zitten, Manuel schrijft het verslag en we genieten van een prachtige zonsondergang en de krekels.
Vrijdag 29 mei, Recoaro Terme
Een ontspannen en rijk ontbijt onder de blauwe regen en de klimrozen op het terras van Maria Luisa. We gaan de omgeving verkennen.
Het eerste stuk naar het noorden is typerend voor Noord-Italië: veel industrie, maar na Arzignano wordt het bergachtiger en steeds mooier.
Prachtig beboste heuvels en aardige plaatsjes.
In San Pietro Mussolino zijn veel marmerverwerkende bedrijven.
Bij sommige liggen enorme rotsblokken opgestapeld.

marmerbrokken

marmergroeve
En verderop inde heuvels liggen de enorme marmergroeven.
We gaan binnendoor naar Valdagno, gelegen in het dal van de Agno en vandaar naar Recoaro Terme, een hoog gelegen "kurort" en merkbaar toeristisch.
Bij de toeristeninformatie wijst een aardig meisje naar een kerkje in Fonte Giuliana, vandaar heb je een prachtig uitzicht op Recoaro.
Het kerkje zelf is helaas gesloten.
Het cafe dat er tegenover ligt is uiteraard wel open en serveert kennelijk aantrekkelijke lunches, want er komen verschillende auto's naar dit afgelegen plekje.
Wij gaan op een bankje aan de voorkant van de kerk zitten en willen daar al picknickende van het uitzicht genieten, maar het wordt steeds mistiger en de wolken dreigender.
We gaan dus niet verder omhoog, maar terug naar beneden, naar de termen.
Het blijkt een prachtig (vrij toegankelijk) park met allerlei thermale baden.
Vandaag kun je ook het minerale water gratis drinken.
Er zijn verschillende bronnen (een ervan heet net als Manuels kleindochter: Lora) en het water daarvan is helend voor verschillende lichamelijke kwalen.

een dronk op kleindochter Lora

dreigende lucht
De dreigende lucht blijkt serieus: het begint te hozen.
We wachten een tijdje, maar het ziet er niet naar uit dat deze stortbui snel ophoudt. We waden, gezelllig samengekneld onder een kleine paraplu naar de auto die een heel eind verderop in het dorp staat.
Vrijwel de hele weg terug regent het flink.

Manuel maakt kennis met de man van Maria Luisa en wordt uitgenodigd om een glas wijn met hem te drinken. Het wordt een interessant gesprek; veel over wandelen en natuur. Dan toont hij ons iets heel bijzonders.
In het rommelhok in het souterrain heeft in een oude kom, een koekoek haar ei gedeponeerd en het uitgekomen jong heeft, zoals gebruikelijk de andere jongen eruit gewipt.
Het is al bijna volwassen met het formaat van een merel. Ongelofelijk, dit hebben we nog nooit gezien.

We gaan eten in de dorpspizzeria.

koekoeksjong

Theatro Olypmpico
Zaterdag 30 mei. Vicenza
Lekker vroeg op weg naar Vicenza, waar we de auto al om half tien parkeren in de grote stadsparking.
Het is ideaal weer om een stad te bezoeken, niet te warm en droog.
De binnenstad is autovrij en op dit moment nog erg rustig.
Vicenza heeft, zoals veel Italiaanse steden, een overdaad aan mooie gebouwen waaronder een groot aantal van Palladio, die hier vandaan kwam en voor eeuwenlang de Italiaanse archtitectuur bepaalde.
Overigens staat zijn basilica aan de Piazza dei Signori nog steeds voor restauratie in de steigers.
We gaan eerst naar het Teatro Olympico, ontworpen door Palladio en afgebouwd door een leerling.

Marineke bezocht het vorig jaar al maar is opnieuw geïmponeerd door het fantastische trompe 'l oeil decor. Een van de beelden in de galerij boven de tribune, moet kennelijk professioneel gefotografeerd worden. Het wordt apart uitgelicht en vanaf het toneel gefotografeerd, zodat we meteen ook goed de verhoudingen kunnen bekijken.
We lopen door naar de Santa Corona kerk, (La chiesa di S. Corona), met een indrukwekkend verhoogd koor en renaissance altaar met prachtig inlegwerk. Ook de koepel is overdadig
beschilderd.
De meeste beroemde schilderijen zijn op dit moment onder gebracht in het Museo Diocesiano.


altaar in de Santa Corona

fresco in San Lorenzo

We gaan echter eerst de San Lorenzokerk, (Tempio di S. Lorenzo) die komt heerlijk rustgevend over met haar gotiek en romaanse resten.
Er hangen hier nog wel schilderijen en er zijn een paar mooie fresco's.
De voorgevel is ook prachtig met een bakstenen gevel en beeldhouwwerk.

Het Museo Diocessiano heeft inderdaad veel te bieden.
Behalve de schatten uit de Santa Corona ( doeken van Bellini en Veronese en vroeg middeleeuwse beelden van Maria met kind).
We zien er ook een beeldengroepje dat de heilige familie lekker gewoontjes afbeeldt.
Verder zijn er (o.a.) unieke eerste drukken van astronomieboeken uit de Renaissance, bijvoorbeeld van Galilei, Newton en Mercator.


de heilige familie

ontelbare marmeren bollen

In de kelder zijn ouder fundamenten, graven, kapitelen en andere fraaie beeldhouwersproducten te zien.
Ook zeer interessant en heel apart, is de enorme collectie bollen van allerlei verschillende soorten marmer en albast.
"sferi", van oudsher symbool van het universum.

De dom van Vicenze is in de WO II grotendeels verwoest, maar weer fraai opgebouwd.
Hij heeft een heel sterke ruimtelijke werking.
Er worden veel stoelen bijgezet: morgen is er een wijding van nieuwe priesters.


marmeren trap

lief altaar in de dom
Ook hier zijn weer verschillende zijkapellen.
Marineke is helemaal weg van een lief altaar dat in een ervan staat.


We kopen in een soort delicatessezaak wat lekkere dingen om te eten voor straks en voor vanavond.
In een groot en rustig park eten we onze s
tevige hap, iets tussen wrap en lasagne.

We zijn moe en voldaan en rijden in een half uur terug naar "thuis" om even uit te rusten.
Daarna maken we een pittige wandeling langs een uitgezet (rood-wit uiteraard) wandelpad….. klimmen… maar wel heel leuk.
Onderweg snoepen we van de rijpe moerbeien en kersen. We krijgen mooie blauwe tongen.
Boven is een trattoria, waar we een ijsje eten.
Twee mannen aan de bar vertellen met veel plezier hoe ze ons hebben zien rijden onder begeleiding van een man op een scooter die naar ons B&B adres bracht. Het dorp heeft er kennelijk van genoten.

moerbeien verzamelen

moerbei

We krijgen een wat verwarrende uitleg over een alternatieve weg terug. Uiteindelijk gaan we op ons eigen richtingsgevoel af en komen langs mooie slingerpaden weer in het dorp. Ondertussen snoepend van moerbeien en nu vooral kersen, verzameld in een weldadige kersenbomenlaan.

We besluiten een andere keer maar eens in die aardige trattoria te gaan eten.
Zondag 31 mei (1e pinksterdag) Padua
Via een groot deel autostrada zijn we al om half tien in Padua.
We vinden een privé parkeergarage (dat bestaat hier ook al) pal bij de Scrovegni-kapel.
Het kost wat geld en misschien kun je op zondag op andere plaatsen in de stad voor veel minder parkeren, maar we kennen de stad niet en de auto staat zo veilig.
we lopen op ons gemak naar Parco dell 'Arena waar de kapel zich bevindt.
We halen bij de balie de telefonisch (met hulp van Maria Luisa) besproken kaarten op en nemen een kijkje in de aangrenzende Musei Civici.


Musei Civici

handgrote bloemen

Nou ja kijkje…. Het is weer overstelpend van Egyptisch, Grieks, Romeins tot Middeleeuws, Renaissance en Barok.
De suppoosten sturen ons door alle zalen, want we mogen dit en dat beslist niet missen.
Ze bekijken onze toegangsbewijzen waar het tijdstip het bezoek aan de kapel op staat, want te laat komen is er niet bij.
In ons hoofd moet toch ook een plekje vrij blijven voor de kapel. Dus laten we op een gegeven moment het museum voor wat het is en wandelen wat rond in de tuin bij de kapel, Er staan een paar bomen met enorme witte bloemen die heerlijk geuren.

Het bezoek aan de beroemde Scrovegni kapel is omkleed met rituelen.
Vijf voor twaalf worden we bij de deur verwacht, vervolgens moeten we in een aparte ruimte een kwartier op de goede temperatuur komen, terwijl een educatieve video ons alvast voorbereidt op hetgeen we te zien krijgen en tevens iets over de geschiedenis vertelt.
Dan worden we letterlijk binnen gesluisd.
De kapel is inderdaad schitterend. De fresco's zijn gerestaureerd en veel helderder dan vele jaren terug toen Manuel ze voor het eerst zag.
We mogen precies een kwartier in de kapel blijven. Dat is jammer, maar er staat tegenover dat er maar een beperkt aantal mensen tegelijk in mag zodat je wel heel goed kunt kijken.
Foto's maken mag uiteraard niet, maar de website van de scrovegni kapel biedt voor dit verslag natuurlijk uitkomst.

Scrovegni kapel

Chiesa degli Eremitani

Hierna lopen we de nabijgelegen Chiesa degli Eremitani binnen. De kerk is in WO II deerlijk verwoest en de schitterende fresco's van Mantegna zijn bijna geheel verloren gegaan, er zijn nog wel foto's van.
De kerk is "eenbeukig" in de klassieke basilicavorm.
Het houten plafond is origineel van vormgeving en langs de wanden zijn grafmonumenten.
Er heerst een gezellige drukte er is net een doopdienst geweest.
De schitterende fresco's van Mantegna zijn in de oorlog helaas grotendeels verloren gegaan.
Er zijn gelukkig nog foto's van en in de kerk zijn nog wat fragmenten te zien.
Verder is een serie fresco's over de levens van de heiligen Jacobus en Christoffel het vermelden waard. Mantegna in zijn jeugd heeft hieraan meegewerkt.

Na een eenvoudige lunch in een barretje gaan we naar de Basiliek van St Antonius, dé heilige van Padua: Basilica di Sant'Antonio (een bezoek aan de website is de moeite waard).
Het is een reusachtige kerk met vele koepels, zeer rijk versierd met allerlei schilder-en beeldhouwwerk, monumentaal en toch gezellig.
Dat komt omdat het ook een pelgrimsoord is voor veel gelovigen die naar de grafombe en naar de relieken komen, om te bidden en te vereren.
De kapel waarin de relieken zich bevinden is buitengewoon rijk geornamenteerd.

St Antonius

mooi licht
Deze kerk biedt veel extra's zoals een expositie in de kloostergang over het leven van Paulus. Ook kun je je in een aparte kapel laten zegenen door een priester die daar permanent voor klaar staat.
We brengen geruime tijd in deze kerk door. Er is veel te zien maar ook gewoon vanwege de prettige ontspannen sfeer.
Op het plein buiten staat het beroemde ruiterstandbeeld gemaakt door Donatello. Het valt Manuel wat tegen, hij had gezien de beroemdheid, er meer van verwacht.

laten zegenen

doopkapel Dom
Hoewel erg moe, willen we toch de Dom en vooral de bijbehorende doopkapel nog bekijken.
Een stevig eind lopen weer.
Deze stad is duidelijk groter dan Vicenza.
De reisgids hemelt de doopkapel terecht op.
De fresco's zijn magnifiek.

De Dom zelf zou wat kaal zijn volgens diezelfde gids.
Nou dat geldt misschien voor de buitenkant.
Binnen is het even wennen aan de strenge witte wanden, maar in onze ogen is de kerk mooi en rustgevend. Wij vinden de modernere beelden interessant genoeg.

Opnieuw een heel eind lopen om weer bij de auto te komen. Het is even ingewikkeld om de stad weer uit te komen. Ook het vinden van de autoweg wil niet direct lukken. Thuis rusten we uit en eten een pizza. Marineke gaat met Maria Luisa bij haar zoon internetten omdat de aansluiting bij Maria Luisa problemen geeft. Manuel schrijft ondertussen het verslag.


Duomo Padova

ruinie bij Brendola
Maandag 1 juni (2e pinksterdag) Lago di Fimon en Monte Berico
We ontbijten op tijd en rijden langs allerlei mooie weggetjes door de heuvels naar Lago di Fimon. Onderweg zien we nog iets voorbij Brendola een zeer fotogenieke ruïne van een oude kerk. Het licht staat een beetje verkeerd, het is moeilijk een goede foto te maken.
Het meer is mooi en stil; er groeien veel waterlelies in en grote gele plompen en het is omringd door laag struikgewas en een wandelpad.
Er zijn heel veel plekjes om uit te rusten, te picknicken of te hengelen.
Op diverse plaatsen hangen bordjes dat je de snoek als je 'm vangt, niet mag meenemen, maar moet terugzetten.
We drinken koffie in een tentje aan het meer waar je ook zeilboten en kano's kunt huren.
We wandelen het meer verder rond tot we bij de auto zijn.

lago di Fimon

brutale zwanen lago di Fimon
We picknicken en een koppel zwanen met jongen komt om eten bedelen. Oef, dat hebben we al op en dat vinden ze niet leuk.
We snoepen bij het koffietentje nog een ijsje en rijden dan (ook een erg mooie rit) naar Monteberico.
Hier staat hoog in de heuvels een grote kathedraal, met ervoor een groot plein waar je een prachtig uitzicht hebt over de hele omgeving inclusief Vicenza.
Het is heel erg leuk om zo te bekijken waar we afgelopen zaterdag zijn geweest.
De kerk zelf is helemaal gewijd aan Maria, die hier twee keer verschenen zou zijn.
De kerk is overdadig versierd, maar niet protserig.
Overal, ook in de nevenruimtes hangen hartvormige, vaak zilveren, siervoorwerpen; waarschijnlijk wijgeschenken, ex-voto's.

monte Berico
Ook opvallend is een verzameling halfedelstenen en fraaie fossielen (hoe zullen ze dat gerijmd hebben met een anti Darwin-opstelling?) Beneden vinden we nog een kapel, nu met een moderne vormgeving.

klassiek Monte Berico

modern Monte Berico

vlinder
Op de terugweg doen we inkopen in een supermarkt in Brendola waar we werkelijk heel gezellig worden geholpen in de kaas- en delicatessenafdeling.
Huiswaarts en dan omhoog naar de trattoria waar we twee dagen geleden onze voettocht beëindigden.
Helaas kunnen we geen echte warme maaltijd meer krijgen (hier wordt tussen de middag uitgebreid geluncht), maar wel een schotel met koud vlees, brood, kaas en peperoni.
Dat voldoet ook.
Dinsdag 2 juni (3e pinksterdag) Verona. Merkwaardigerwijs is hier 2e pinksterdag geen feestdag, maar de derde wel.
We hopen dat veel mensen vandaag "naar buiten" gaan en het in de stad minder druk zal zijn.
We vinden al snel een parkeergarage vlakbij de Arena en inderdaad het is stil in de stad.
Bij het toeristenbureau halen we een nieuwe plattegrond en dan beginnen we onze tocht langs de bekendste plekken van Verona.
De Arena houden we voor gezien (zie verslag van Marineke vorig jaar) Ons eerste doel is de Anastasia kerk,

Piazza Gallieno

drager wijwaterbekken
Via de gezellige Piazza dell'Erbe met een toeristische, maar leuke markt, en de Piazza dei Signori met het stadbeeld van Dante en het Palazeo del Commune (of: delle Regione) met een mooie binnenplaats, een fraaie buitentrap en de 84 meter-hoge Torre dei Lamberti uit de 12e - 15e eeuw, lopen we naar de Sant'Anastasia.
Een gotische dominicanenkerk, 1290 - 1481 gebouwd.
Het dubbelportaal is prachtig.
Opvallend zijn de wijwaterbekkens die gedragen worden door bultenaars.
Het koor wordt gerestaureerd, jammer, we kunnen alleen een (overigens goede) videofilm bekijken van de schitterende fresco's van Pisanello, die in hun details en kleurgebruik zelfs aan olieverfschilderingen doen denken.
Het valt ons op (ook in andere kerken) dat St Joris vaak is afgebeeld.

video over fresco's Pisanello

Duomo Verona
We lopen naar de 12e eeuwse romaanse Dom.
Deze heeft een prachtig portiek in twee verdiepingen met bijzonder mooie reliëfs.
Het interieur is in gotische stijl uit de 15e eeuw.
Er zijn fraaie schilderingen waaronder een "Maria ten Hemelopneming" van Titiaan.
Een romaanse kruisgang links van de kerk en het 12e eeuwse kerkje van Santa Elena; een mengeling van vroegchristelijk en romaans.

Uit dezelfde eeuw stamt de doopkapel met een werkelijk schitterend doopvont met prachtige reliëfs over het leven van Jezus; helemaal uit één blok marmer gehouwen, onbegrijpelijk!
Marineke kan er maar niet over uit dat er twee orgels zijn. Als je genoeg geduld hebt, mag je met de organist mee en de kathedraal van een verdieping hoger bekijken.
In een van de zijgebouwen repeteert een kamerorkestje muziek van o.a. Händel.
Manuel maakt een kort praatje met de blokfluiters (blokfluiten gemaakt in Padua).


gedeelte dubbelportaal

Castelvecchio
We lopen langs de kade de snel stromende en brede Ardigne om de San Zeno te bezoeken. Eerst eten we op het plein van de stoere middeleeuwse burcht Castelvecchio een kebab bij een Pakistaan. Het is erg warm en Marineke blijft even zitten terwijl Manuel over de oude brug loopt en een blik werpt op de binnenplaats van de burcht. We vervolgen onze tocht langs het water.
Bij de San Zeno is de façade ingepakt wegens restauratie, maar wel zo dat je kunt zien hoe hij er uit ziet. Deze kerk behoort tot de beroemdste romaanse kerken van Italie. In de 5e eeuw werd al een kerk gesticht op het graf van Zeno, een bisschop van Verona. Het huidige gebouw stamt uit de 12e ,13e eeuw.
Het rijk gebeeldhouwde portaal is een studie op zich waard evenals de bronzen deuren.

bronzen deuren

kloostertuin
Het doopvont is opnieuw uit een stuk (gewoonte in die tijd?). De romaanse kruisgang van het vroegere klooster is weldadig van stilte. Het valt ons trouwens op hoe rustig en rustgevend de kerken hier zijn in verhouding tot bepaalde andere bezienswaardigheden in de stad. Heerlijk is ook hier weer de fraaie orgelmuziek (speciaal 3e pinksterdag?)

Na een lange wandeling komen we bij de gotische San Fermo Maggiore.
Deze benedictijnenkerk heeft (net zo als de San Zeno) twee gedeelten: een romaanse uit de 11e /12e eeuw waar in de 13e /14e eeuw een gotische bovenkerk overheen werd gebouwd.
De bovenkerk heeft een fraai dubbelportaal.
Een fraaie marmeren preekstoel valt meteen op.


San Fermo Maggiore


altaar met bronzen

Verder een mooie fresco van de Annunciatie (Pisanello).
Ook de bronzen op het altaar zijn bijzonder.
In de benedenkerk zijn restanten van fresco's en een 14e eeuws houten crucifix dat nog jaarlijks wordt meegedragen in processies.

Moe maar voldaan lopen we naar de parkeergarage en rijden terug naar huis. Tot onze verrassing heet Maria Luisa een fles witte wijn in de koelkast gezet. Die smaakt heerlijk bij de hapjes die we gisteren meenamen.

Woensdag 3 juni
Bij het ontbijt geeft Maria Luisa ons een paar aardige tips voor het verkennen van de omgeving.
In Montecchio vinden we, na nogal wat omzwervingen, de Villa Cordellina Rombardi.
Het ziet ernaar uit dat hij gesloten is; er zijn mensen aan het werk. Een fietser vertelt echter dat we gewoon moeten aanbellen.
En zowaar een bewaker/conciërge geeft ons een kaartje en we kunnen op eigen houtje rondkijken. We dwalen zo met ons tweetjes door de grote zalen van de 18e eeuwse grote villa.
Er staan bordjes bij de schilderijen dat ze niet gefotografeerd mogen worden, maar een kroonluchter (alleen voor het verslag) mag vast wel (natuurlijk zonder flits).


kroonluchter

Villa Cordellina Rombardi

De kroonluchters zijn Venetiaans zo te zien. Hier en daar wat oude meubels, enkele fraaie schilderstukken waaronder een paar heel grote van Tiepolo in de grote zaal.
Overal staan rijen stoelen opgesteld. Kennelijk worden hier lezingen en/of conferenties gehouden.
We dwalen nog wat door de tuinen en langs gastenverblijven en stallen. De villa is aan de buitenkant erg fraai, gebouwd in de traditie van Palladio.

We vervolgen onze weg naar de kastelen van Romeo en Julia, hoog in de heuvels. We genieten van de mooie rit er naar toe.
Van de eens trotse burcht van Romeo is niet veel zo heel veel meer over. Er is een klein theater waar openluchtvoorstellingen gegeven worden.
Dat moet leuk zijn.
In een van de herbouwde torens is een expositie van de fotoclub.
Er zijn een aantal mooie foto's bij.
We klimmen helemaal naar boven waar we een prachtig uitzicht hebben over de omgeving.

torens Romeo

fotoclub
Helaas komt de beheerder vertellen dat hij gaat sluiten.
Maar beneden blijkt hij dan nog wel een half uur de tijd te nemen om (langzaam en duidelijk sprekend - hij vindt het erg leuk om buitenlandse gasten goed ter woord te staan) zeer uitvoerig het verhaal van Romeo en Julia te vertellen, met alle historische en onhistorische ins en outs die er maar bij te slepen zijn.
De verteller vindt het prachtig dat een buitenlander wat Italiaans spreekt en vertelt vol dramatiek. Dan wil hij ook nog allerlei dingen weten over ons koningshuis. We nemen heel beleefd afscheid want we willen ook nog iets van het andere kasteel zien. We lopen omhoog om het kasteel van Julia te bewonderen. Helaas. Zowel het kasteel als het restaurant zijn vandaag gesloten (na de waarschijnlijk drukke feestdagen).
We rijden naar de volgende tip van Maria Luisa: Chiampo. Daar is de grot van Lourdes exact nagebouwd. Het is een bedevaartsoord en er is een park met een prachtige kruisweg. Voor het maken van de serie levensgrote bronzen beeldengroepen zijn verschillende kunstenaar gevraagd. De Via Crucis is inderdaad indrukwekkend. De beelden zijn in verschillende stijlen gemaakt en verbeelden de twaalf episoden uit de kruisgang van Christus. Aangrijpend en soms fel realistisch. Ze maken veel indruk.
kruisweg grotten van Lourdes

Grotta di Lourdes Chiampo
De Lourdesgrot is zo te zien echt een exacte replica van die in de Pyreneeën. Er staat een altaar bij en veel stoelen, zoals in een kerk, er worden regelmatig missen gehouden. Een pater met bruine franciscaner pij ruimt met een winkelwagentje alle uitgebrande waxinepotjes op. Mooi beeld Bij een plaatselijke pinautomaat pinnen we, we moeten morgen Maria Luisa betalen. Oei, het lukt niet. Dan komen we erachter dat we wel kunnen pinnen, maar alleen een beperkt bedrag. Dus om de beurt onze passen in de aanslag. We kopen wat avondeten bij de Lidl en genieten thuis nog van de late zon.
Donderdag 4 juni.
Altijd heel vervelend: inpakken.
We ontbijten voor de laatset keer bij Maria Luisa en nemen dan hartelijk afscheid. We hadden het hier heel goed.
Via de autostrada zijn we binnen een uur in Mantua.
Daar is het weer even zoeken naar het nieuwe appartement. Niemand aanwezig,… maar we zijn ook een stuk vroeger dan gemeld.
Een aardige buurman boekhandel belt voor ons op en binnen een kwartier staat de beheerster op de stoep en opent het nog nieuwe (in oud gerestaureerd huis) appartement A 2 passi.
We laden de bagage uit en ze rijdt ons voor naar een parkeerplek.

rijk ontbijt

Santuario di Santa Maria delle Grazie
Maar het is vandaag markt en er is dus geen plekje vrij.
De beheerster heeft ons inmiddels verteld dat er een prachtige kerk is bij een meer waar je ook met een boot kunt varen.
Het is in Grazie iets verderop.
Daar gaan we eerst heen.
De kerk (Santuario di Santa Maria delle Grazie), is absoluut uniek.
Wat zijn we blij hier naar toe gegaan te zijn.
De wanden zijn volledig bezet met allerlei grote beelden van papier maché, waaronder afbeeldingen van martelaren en wonderbaarlijke reddingen. Geen plek van de kerk is onversierd, het is een ongekende ervaring.
Helaas gaat de kerk vrij snel sluiten voor de middagpauze.
De kerk ligt aan een groot plein waaraan wat restaurantjes liggen.
We besluiten in een ervan een klein hapje te eten (we hebben weinig geld meer en een pinautomaat is in dit kleine dorpje niet te vinden). Dus we delen een bordje canneloni met pompoen en stoofvlees van wild zwijn. Lekker.

Santuario di Santa Maria delle Grazie

excursiebootjes

Hierna gaan we naar een parkje bij het water. Middelbare scholieren lunchen er.
Ze wachten tot ze meekunnen op een rondvaartboot. Die gaat op vogelexcursie.
Het is hier namelijk een prachtig
rietland, type Naardermeer of Oostzanerveld, waar natuurverenigingen excursies verzorgen.
Over een anderhalfuur gaat de volgende.

Waarom zijn we hier niet langer?…

Op de terugweg bezoeken we Palazzo Te.
Ook zeer de moeite waard en grooooot! (ook hier is fotograferen niet toegestaan, maar er is een zeer uitgebreide website)
Zaal na zaal is heel verschillend beschilderd, gebeeldhouwd, van schitterende plafonds en vloeren voorzien, er komt geen eind aan.
Ook de buitenruimte is indrukwekkend, tot en met een kunstmatige grot.
We zijn moe, maar we gaan door.
Eerst even opfrissen in het appartement en dan de stad in.

zaal met paarden

Palazzo Ducale
Eerst het Palazzo Ducale met het Castello di San Giogio.
We kunnen hier zo ongeveer herhalen wat we schreven bij Palazzo Te: er komt geen eind aan al het prachtigs.
Grootste bijzonderheid zijn de fresco's van Mantegna in de Camera Picta, het lijken eerder olieverf schilderijen dan fresco's, zo geniaal geschilderd en gedetailleerd.
We zijn overladen en beseffen voortdurend dat we maar een fractie zien van deze gezellige en mooie stad. Een nieuw bezoek waard.
We werpen vlak voor sluitingstijd nog een snelle blik in de Dom en we eten een stuk pizza bij een eenvoudig pizzatentje. Voor een keer een biertje erbij. Heerlijk toch.
We gaan terug naar het appartement en Marineke blijkt via een of andere onbeveiligde internetverbinding de email te kunnen ophalen en de rubriek actueel van haar website een beetje te kunnen bijwerken.

dom

station Verona
Vrijdag 5 juni
"Op schema" opgestaan, ingepakt en naar de auto.
We gaan binnendoor naar het vliegveld, maar de rit duurt langer dan gedacht.
Het afleveren van de auto gaat razend snel, ze kijken niet eens of alles wel in orde is. Ach, hij is all risk verzekerd.
Van het vliegveld gaan we met de pendelbus naar het treinstation van Verona (duur 20 minuten).
Grappige manier van kaartjes kopen voor de trein naar Venetië.
Net zoals wachten op je beurt bij het gemeentehuis. Overigens zagen we dat in Londen voor de metro ook. Gaat heel plezierig.
Een meedenkende kaartjesverkoper, zoekt de beste mogelijkheid.
Binnen een half uur gaat een sneltrein, geen extra kosten of zoiets. Prima.
We denken geen plaatsen te hoeven bespreken, het is rustig. En dat blijkt ook het geval, we gaan ergens zitten en niemand komt de plaatsen opeisen. In de trein is een aansluiting voor de computer, handig.

Praktische informatie
vlucht Transavia 141,34 euro (2 pers)
autohuur Auto Europa ( Bugdetcar 198,83 euro (8 dagen)
B&B Maria Lusia Zermeghedo bij Montebello 350,00 euro (7 nachten)
A 2 passi Guest House Mantova 76,00 euro (1 nacht
trein Verona- Venetie ongeveer 32 euro (2 pers)
eten en koffie ongeveer 250 euro totaal
entrees etc ongeveer 100 euro totaal

eindbedrag ongeveer 1050 euro voor 2 personen, 8 dagen.