MANUEL EN MARINEKE IN VANCOUVER EN OKANAGAN
Deel 1 van een prachtige reis in Canada
Van 21 mei tot en met 16 juni 2008 hebben we rondgetrokken in Britisch Columbia.
Het verslag is erg lang en om het leesbaar te houden heb ik vier hoofstukken gemaakt.
U kunt ze zo aanklikken. Verder op deze pagina Vancouver, Okanagan en opnieuw Vancouver.
Wanneer u foto's op de orginele grootte wilt zien, neem dan contact op met info@marineke.nl

Overzicht en praktische informatie
De Rockies

Een stukje Northern BC

Vancouver Island

kauwtje
Gasselte-Vancouver,
woensdag 21 mei 2008

Manuel staat om half zes op. Andrijana brengt ons al vroeg weg naar het station in Assen zodat we heerlijk op tijd, om half twaalf op Schiphol zijn.
We kunnen al inchecken.

spreeuw

enquete
Het is prachtig weer en we picknicken op het Panoramaterras.
Vrijpostige kauwtjes en spreeuwen komen bedelen.

We worden gevraagd om mee te doen aan een rekentest, hiervoor krijgen we vijf euro; een leuk begin van de reis.
Ons wordt beloofd dat we de resultaten doorgemaild krijgen, maar daarvan hebben we tot nu toe nog niets gemerkt.
Optimistisch fotografeer ik een toestel van Martinair waarmee ik denk dat we zullen gaan vliegen…
Helaas, dat gaat in ieder geval om 14.10 uur niet door.
Er is een mankement aan de motor. Dat moet eerst gemaakt. We moeten om 15.30 uur maar weer eens komen vragen wanneer het klaar is.... Vervelend...
Tja, en om half vier dan wordt gezegd dat we om half zes nog een keer moeten komen vragen, misschien vliegen we vanavond nog, misschien morgen. We krijgen eetbonnen.

? ons toestel ?

van Gogh
Dan gaan we onszelf vragen stellen: hoe moet het als we niet vliegen? Hoe moet het als we laat aankomen?
Maar goed we zijn creatievelingen en weten we ons te vermaken: we gaan naar het Schiphol-rijksmuseum. Dat blijkt erg interessant. Er hangen mooie van Gogh's en houtsneden van Hiroshige, prachtig.
Verder is er een kleine selectie van 17e eeuwers, o.a. Steen, Ruysdaal en Avercamp.
Om half zes krijgen we te horen dat er nog geen zekerheid is, om acht uur maar weer terugkomen.
We zijn nu toch wat uitgerelaxed en uitgekeken.
Boeiend hoor, zo'n dag Schiphol, en dat met zulk stralend weer.
Aha, we gaan toch vliegen: om negen uur. Totaal zeven uur vertraging dus.
Marineke kan aan de balie het hotelnummer van ons hostel doorgeven, zodat ze in Vancouver op de hoogte gesteld kunnen worden dat we laat aankomen..

relaxen

sneeuw en ijs
En dan vliegen we echt!
Weer eten, met een glaasje wijn.
Gek om de hele reis te merken dat het niet donker wordt. We vliegen met de tijdzones mee.
We gaan weg met zonsondergang en dat blijft zo.
We krijgen een playstation waar je o.a. films mee kunt afspelen. Manuel blijkt er, tegen zijn verwachting in, goed mee om te kunnen gaan.
Ook een tijdje slapen lukt.
We krijgen nog een broodje: is het ontbijt of avondeten?

We vliegen over bevroren meren en besneeuwd land, Groenland en Canada.
Rond tien uur 's avonds plaatselijke tijd, landen we in Vancouver.
Een fraaie, nu vrijwel stille luchthaven, met mooie Indiaanse beelden en weefwerk.
Vriendelijk en behulpzaam personeel.
We vinden al snel een pinautomaat voor de benodigde dollars. Het geeft meteen een Canadagevoel.
Een baardige Sikh is onze taxichauffeur.
Bij ons Pender Lodge Hostel doet niemand open.


bevroren

een beetje shabby
Je moet een telefoonnummer bellen, maar hoe? Ons mobieltje werkt hier niet.
Er komt een meneer aan die hier ook logeert, hij laat ons binnen, maar dan staan we in een lege, kale gang. Wat nu? De deur van de "office" is dicht. Een meisje wil ons wel munten lenen voor het telefoontoestel dat er hangt. Precies op dat moment doet een slaperige beheerder de deur open. Even later hebben we een kamer. Geen vier sterren, maar wie klaagt? Het is goedkoop en rustig. Tanden poetsen, verslag schrijven, even lezen en dan slapen.
Het is in Nederland nu zeven uur in de ochtend, hier twaalf uur 's avonds.
Vancouver, donderdag 22 mei
We slapen behoorlijk goed.
Manuel is al om zeven uur op. Hij heeft natuurlijk meer tijd nodig dan Marineke omdat hij zich moet scheren.
We gaan al vroeg de stad in en merken dat de meeste winkels nog gesloten zijn (tot negen uur).
Vanuit Chinatown lopen we door Gastown.
Daar is een aardig klein koffiehuis open.
De behulpzame beheerder voorziet ons behalve van koffie en muffin ook van informatie over allerlei wat, waar en hoe in de stad.
Op weg naar de waterkant komen we langs de stoomklok: een van de bezienswaardigheden van Vancouver.

stoomklok

treinen en dokken
We lopen langs rangeerterreinen en zien de (kilo?)meterslange goederentreinen staan, die we ons ook nog van de vorige keer tijdens ons bezoek aan de Oostkant van Canada herinneren.
We lopen over Canada Place met allerlei winkels, koffiebar, een hotel en het kantoor van Alamo.
Via een Duitse organisatie (Travel-Clever) heb ik daar onze huurauto gereserveerd.
Een zeer vriendelijke man legt ons uit hoe het morgen, als we de auto komen ophalen, allemaal gaat.
Via Waterfront Centre, een ondergrondse "shopping mall" waar je van alles kunt kopen, eten en doen, lopen we naar het toeristenbureau.
Alweer een vriendelijk meisje verschaft ons informatie over Vancouver en de rest van de route die we in gedachten hebben.
Ze wijst ons ook op een lekkere wandeling langs het water (Coal Harbour Seawalk) die uitkomt in het Stanleypark.
Er stijgen telkens watervliegtuigjes op (en er dalen evenzoveel).

watervliegtuigjes

aparte bootjes
Ze gaan naar eilanden in de buurt en plaatsen (meestal aan de kust) die niet per auto te bereiken zijn.
Manuel haalt in hun kantoortje een folder op terwijl Marineke staat te fotograferen.
Er zijn ook rondvluchten.
Dat lijkt ons leuk, zeker een alternatief als we te weinig tijd hebben om een grote tocht met de ferry te maken.
In de jachthaven liggen ook een paar heel grappige woonbootjes.
Aan de rand van het park, aan de Denmanstreet zijn veel fietshandelaren die fietsen te huur hebben. We kiezen er een uit en compleet met helm, fietsen we het park in.
We zien er heel charmant uit.
Er zijn allerlei paden in het park, wij kiezen voor het fietspad langs de waterkant rond het eiland.
Het is een mooi park, er staan prachtige bomen.
Onze eerste stop is een heuvel waar Haida en Kwakiutl totempalen staan. Indrukwekkend en mooi van vorm en inhoud. Er staan borden met toelichtingen over o.a de grenzen tussen mensen- en dierenrijk.

charmant?

kwallen
Wat verderop stoppen we bij het aquarium.
Manuel gaat even in de weer met zijn gevoel voor sloten want Marineke kan niet met haar fietsslot overweg.
Het aquarium is zeldzaam mooi.
Schitterend ingerichte bakken met niet alleen fraaie vissen, maar ook verbazingwekkend mooie zeeanemonen in de meest uiteenlopende kleuren.
Er is een aparte zaal over kwallen: van baby tot grote kwal.
Opnieuw valt ons op hoeveel aandacht aan het educatieve aspect besteed wordt: uitgebreide toelichtingen, leuke leerspelletjes voor jonge kinderen. Buiten zijn er grote bassins met zeehonden, zeeotters, schildpadden en dolfijnen.

We zijn precies op tijd voor een show met beluga's, witte grote dolfijnen.
Ook hier staat het informeren weer centraal: omstandigheden waaronder ze leven, over geluiden die ze kunnen maken, wat ze allemaal kunnen (mensen lekker onderspatten)…
We picknicken op een grasveld (we hebben nog brood van gisteren over).
Daarna fietsen we verder langs het water, zien strandjes, een speelplaats voor kinderen, rotsen, stroompjes en we rusten af en toe eens wat uit op een bankje.


beluga

containerschip
Terwijl we onder de Lions Gate brug fietsen zien we een groot containerschip.
Het is zonnig geworden, met een behoorlijk fris windje.
We leveren de fietsen in en lopen helemaal naar "huis"; een lange, lange wandeling.
In een Vietnamees restaurant eten we goedkoop en lekker (waar doen ze het van?).
Na een heel korte rust in ons hostel maken we nog een klein ommetje omdat het weer zo mooi geworden is.
Het internetcafé is nog niet open en de Chinese tuin is al dicht en eigenlijk is het al meer dan genoeg geweest voor deze eerste dag in Canada.
We zijn moe.

meeuw

truck weegstation

Vancouver-Hope, vrijdag 23 mei
We staan vroeg op en gaan ontbijten in de shopping mall. Bijna alle kraampjes zijn al open.
Een Italiaanse verkoper zegt dat hij werkelijk de beste eggs and bacon heeft: "niets uit de magnetron".
Het smaakt ons in ieder geval prima.
Bij Alamo krijgen we een Ford Focus mee, voor Nederland toch een behoorlijke wagen, maar hier is het "undersized".
Het is even wennen aan de automaat.
Eigenlijk best lekker.

We gaan na het ophalen van de bagage over de 7 naar Hope. Dat betekent aanvankelijk heel veel stoplichten. Nadat we eenmaal Vancouver uit zijn, genieten we van het landschap en is de weg heerlijk rustig.
We mogen vrijwel nergens harder dan 80 km/uur.
Heel relaxed.
We rijden langs de Fraser River.
Hierlangs zijn veel houtverwerkingsbedrijven gevestigd. De stammen worden over de rivier aangevoerd.

stammen

Bij een fabriek die dakplankjes maakt, stoppen we.
We zien allemaal pakketten met plankjes van cederhout. De plankjes zijn schuin afgetopt.
Cederhout is heel duurzaam en dit is een heel prima en goedkope manier van dakbedekken.

Verder ruikt het heerlijk.

(Overal waar we door bos rijden of lopen, ruikt het trouwens lekker).
De hele vakantie door snuffelen we steeds vergenoegd, genietend van de geuren.
Is Nederland zo vervuild dat lekkere geuren daar zo weinig opvallen?



dakplankjes

plankjes van cederhout

stapels
We passeren Lake Errock, het eerste meer dat we deze vakantie tegenkomen.
Bij het inslaan van een zijweggetje komen we bij een soort "vrije vogel-buurtje", een aantal vervallen withouten huisjes.
Manuel ontdekt een voor hem onbekend soort zwaluwen.
Langs de weg staan borden met "Canadian Hazelnuts", kennelijk een belangrijk streekprodukt.

Lake Errock

beeld waarop we uitkijken
We zoeken een zijweg naar Kilby, maar vinden 'm niet.
Over het hoofd gezien?
(dit voorbijrijden van wegen zal ons veel vaker overkomen en dat terwijl we absoluut rustig rijden, alles staat kennelijk niet altijd even consequent aangegeven).

Voor we het weten zijn we in Hope.
Moeiteloos ontdekken we het Windsor Motel dat Marineke heeft uitgezocht. Het wordt gerund door Koreanen en ligt midden in Hope.
De kamer is prima, compleet met koelkast, magnetron en koffiezetapparaat. Twee lekkere queenbedden.
Hope is een typisch geheel van restaurantjes, winkels, andere motels. Een doorgangsplaats.
We lunchen in een van de familierestaurants: soep en salade, lekker.
In het toeristenbureau is ook een klein museum gevestigd met veel oude gebruiksvoorwerpen en een paar nagemaakte interieurs.
We laten ons de weg wijzen naar de Othello Tunnels (oude spoorwegtunnels waar je doorheen kunt lopen en een mooi gezicht op de Canyon hebt).

museum

ganzenfamilie aan het Kawakawameer
Het is een mooie route.
Onderweg slaan we nog even af naar het Kawakawameer, waar we ganzen met jonkies zien. De bordjes wezen steeds naar de Othello tunnels, daardoor rijden we het bordje naar het Coqilla Canyon Park voorbij….. eh daarin blijken dus die tunnels te liggen….
Het is inderdaad heel bijzonder om erdoor te lopen en tussen de tunnels is de heel indrukwekkende canyon met een woeste bergstroom te zien.

Othello tunnels

Coquilla Canyon
Wat een titanenklus moet de aanleg van de tunnels geweest zijn. Als je de foto's ziet van de mensen die op lange ladders klommen om springstof aan te brengen en steen weg te hakken, word je al wee in je buik. Het waren helden hoor.
Op de terugweg naar Hope kopen we in de supermarkt eten (brood, kaas, fruit) voor morgen en vanavond. De "shephards pie"die in de magnetron moet, heeft weinig smaak. Na het eten gaat Marineke even internetten in de Blue Moose, een internetcafé.

motel Hope

vogelhuis zoals het motel eruit ziet

Bij het motel is een vogelhuisje, helemaal in de vorm en beschildering van het motel.

Er nestelt een zwaluw in


zwaluw

aardverschuiving
Hope-Keremeos, zaterdag 24 mei
Marineke voelt zich niet zo geweldig, maar we gaan toch gewoon vroeg op weg. We nemen de 3 naar Princeton. Vlak na Hope stoppen we bij de Hope Slide View.
Hier heeft een aantal jaren geleden een enorme aardverschuiving plaats gevonden, die een stuk snelweg verwoestte, een meertje in één keer dempte en ook een aantal mensenlevens kostte.

Hope Slide

Nu ligt er nog een grote morene met keien.
Heel indrukwekkend om te zien en te beseffen wat zo'n aardverschuiving kan aanrichten.
Een stoere oudere meneer hijst zijn rugzak op, doet wandelschoenen aan en neemt sneeuwschoenen mee.
Later zien we nog veel meer wandelaars en klimmers. Ze houden zich fit daar in BC.

Er is nog een voorlichtingsbord.
Het gaat nu over een kever die de dennen aantast.
De kever vreet zich een weg onder de bast, beschadigt de boom en die gaat langzamerhand dood.
Eerst worden hele stukken groen dennenbos rood, daarna zwart.
Wanneer de bomen snel gekapt worden, is het hout nog bruikbaar.
Maar de boomkappers kunnen het niet bijbenen, heel veel bomen blijven liggen...'s zomers gevaar voor bosbrand.


dennenbossen
Er zijn weer chipmunks die komen bedelen.
Het blijft vertederend.
We rijden een stuk langs de Skagit River en langs talloze "Creeks", (wild) stromende bergbeken en -beekjes.
We vinden het landschap prachtig, de met naaldbomen begroeide bergen, het woeste water.
Het is zonnig weer.
Op sommige plekken dampt de weg.

chipmunk

grondeekhoorn
We hebben moeite het Visitorscentre van het Manningpark te vinden. Dat blijkt te kloppen want het is dicht: de subsidie is opgeheven.
Een aantal trails is ook nog dicht vanwege de sneeuw.
De parkopzichter vertelt dat Lightning Lake open is.
Dus gaan we daar naar toe.
Op de parkeerplaats wemelt het van de grondeekhoorns. Ze staan parmantig voor hun holletjes en lusten onze stukjes brood graag.
(Pas veel later leren we ook de kleine dieren niet te voeren.
Het beleid is wilde dieren niet aan mensen te laten wennen.
Wanneer dat bij een zwarte beer gebeurt, wordt hij afgeschoten:
het is gewoon te gevaarlijk want hij kan onverwacht reageren).

besneeuwde paden

Lightning Lake
We wandelen een stuk langs het meer. Op veel plekken ligt nog sneeuw, waarin je soms wegzakt. Op andere plekken is het gesmolten geweest en weer bevroren, dus nogal glibberig. Overigens is het wel een erg mooi pad, met grandioze uitzichten op besneeuwde bergen, naaldwouden en het stille meer onder ons. … een groot Bob Ross gehalte….

brilduikers
Op het meer zwemmer brilduikers en loons.
Terug op de parkeerplaats picknicken we aan een van de picknicktafels. We vermaken ons met heel brutale eksterachtige en lijsterachtige vogels.

brutaaltje

droger

In Priceton tanken we voor het eerst.
We krijgen hierbij weer op een vriendelijke manier hulp (hoe werkt het hier allemaal?). Onderweg wordt het steeds droger.
We naderen het zuiden van de de Okanaganvallei.
Het is hier veel warmer en er wordt veel fruit geteeld.


We rijden door naar Keremeos.


sproeien
Wanneer we aankomen bij het motel dat Marineke in gedachten had, blijkt het vol omdat er een muziekfestival is. Maar het motel aan de overkant, Alpine Inn, heeft nog plaats.
Van een Indiase mevrouw, krijgen we twee kamers voor de prijs van één (nou ja de ene heeft alleen een bed) en omdat we twee nachten blijven doet ze het nog goedkoper.
We zijn zo moe, dat we per auto het plaatsje gaan verkennen. Nou daar zijn we zo door: langs de highway staan wat huizen, winkels en eettentjes er omheen, de supermarkt en een hardware store.
Onderweg filmen we voor de gein onze eigen roadmovie.

Dutchies

Hollandse kronkels??

Het festival is aardig. Een aantal bands (harmonie, fanfare en beetje popachtig) spelen om de beurt op twee podia.
In de supermarkt kopen we een "Original Dutch Kroankel"; een bolusachtig gebakding dat we in Nederland nog nooit gezien hebben.
In de kraam/winkel tegenover het hotel verkopen ze allerlei produkten uit diverse landen.
De vrouw van de eigenaar blijkt Indonesische en importeert allerhande souvenirs.

Ze laat ook Indiaanse maskers en andere voorwerpen maken door Indonesiërs (goedkope werkkrachten immers). We kopen een potje dadeljam (heerlijk bij het ontbijt en lunch).
In een gezellig saloonachtig eettentje worden we bediend door een voormalige Nederlandse met een smeuïg zuidelijk accent. Ze woont hier nu tien jaar met haar gezin en wil niet meer terug.
We luisteren nog wat naar de muziek op het festivalterrein (goed jeugdorkest en goed blaaskwartet).

Nog even lezen en op tijd naar bed.

Keremeos, zondag 25 mei
We ontbijten al vroeg aan de picknicktafel voor het motel.
We zien andere gasten weggaan en terugkomen voor een ontbijt in één van de café's in Keremeos.
Het weer is zonnig met een straffe wind.
We gaan op weg naar Osoyoos, bijna op de grens van de VS. Hier is volgens de boekjes het enige woestijngebied van Canada. We zien onderweg het landschap veranderen.

ontbijt

richting Osoyoos

richting Osoyoos
Onderweg komen we langs Spotted Lake, een meer met veel mineralen. Het is een heilige plaats voor de Indianen.
Gelukkig hebben ze het na een succesvol proces weer terug gekregen. Een projektontwikkelaar wilde er allerlei accomodaties omheen bouwen.

Spotted Lake

Desert Centre
Osoyoos ligt mooi aan een meer, het maakt een toeristische indruk. Zo op het oog wel keurig toerisme,
er zijn ook luxe villawijken.
Het is hier behoorlijk warmer. Het klimaat milder.
Samen met het mooie grote meer, waarschijnlijk een van de oorzaken van het toerisme.
We bezoeken eerst het toeristenbureau en daarna het Desert Centre, een modern (prijswinnend) gebouw dat geheel gewijd is aan de geschiedenis van de Indiaanse populatie en de omgeving.
Bob, een welgedane indiaanse gids, vertelt veel over de, uiteraard trieste, geschiedenis van zijn volk.
Het is net als met de slavernijverhalen die we in Suriname hoorden, je voelt toch een plaatsvervangende schaamte.

Desert Centre

toelichting plus indiaans woord
Buiten het museum is een educatieve wandelroute waar je van alles leert over planten en dieren in verband met de Indaanse cultuur.
Ook over hun gewoonten aan de hand van een aantal nagebouwde Indiaanse woningen en gezamenlijke ruimtes (bijv. de zweethut), deels onder de grond.
Bijzonder gemaakte sculpturen van metaal laten mensen aan het werk zien.
           sculpturen

adelaarsnest met jongen

relief op steen

geurende roos
Aan een tafel in het Cotton Wood Park, aan het meer in Osyoos, picknicken we.
Het is een prachtig park met schitterend bloeiende struiken, o.a diverse soorten rozen, seringen, azalea's.
Er zijn hier mooie zwart-met-rode merelachtige vogels, die een wonderlijk fluitgeluid voortbrengen.

We hebben aanvankelijk moeite de gewenste binnenweg (langs White Lake) te vinden.

American Robin

Twin Lake Road
Het landschap is hier weer anders, heel afwisselend en in eerste instantie niet wat je bij "Canada" voor ogen hebt. Het is droog, ruig, een beetje vulkanisch aandoend.
Ook af en toe mooi bos, waar het opnieuw heel lekker ruikt en waar veel vogels te horen zijn.
We komen langs een park met grote schotels die radiogolven uit de ruimte opvangen (net zoiets als Westerbork).
Het is nu geheel bewolkt en het regent af en toe.

radiotelescopen
"Thuis" in ons motel in Keremeos, rusten we een uurtje en daarna eten we in hetzelfde restaurantje als gisteren. Opnieuw goed eten.
Ondertussen is het weer triest en nat geworden.

regen

regen, weinig uitzicht
Keremeos-Armstrong, maandag 26 mei
Het regent stevig.
Dat maakt de rit minder leuk, want er is op veel plaatsen weinig van het landschap te zien.
Het moet hier mooi en lieflijk zijn.
Soms rijden we zelfs door regenwolken.
Van Keremeos gaan we via Olalla (!) en Kaleden naar Penticton, een grote plaats die haar naam zelfs groot in de heuvels aan de overkant van de rivier heeft staan, zoals Hollywood in de VS. De hele weg vanaf Penticton tot Kelowna rijden we langs het meer, dat enorm lang is.
Ergens stoppen om te gaan wandelen is er niet bij met dit weer, hoogstens een plaspauze.
Langs de weg liggen ook parken en daar is altijd een toiletmogelijkheid.
Ook nu maken we daar gebruik van.
Het is zoals altijd netjes. Zelfs nu, het is nog vroeg in de ochtend en er is nog niet schoongemaakt. Gisteren was het vooral in het begin toch mooi weer, dus zullen er veel mensen gebruik van gemaakt hebben.
Canadezen zijn schoon.

nat

uitzicht bij oom Bart
Door het slechte weer zijn we veel eerder dan gepland in Armstrong.
We doen moeite een jack voor Marineke te kopen.
Lukt niet.
Wel kopen we een kleine taart om mee te nemen naar Oom Bart en tante Anne.
Bij een makelaar vragen we de weg.
Hij legt het ons goed uit en geeft een kaartje van de directe omgeving mee.
Tien minuten later arriveren we bij een mooi, prachtig gelegen huis.

naambord
Wel gek om hier ineens een groot bord met de naam Leijenhorst te zien.Oom, tante en dochter Jill verwelkomen ons hartelijk. We krijgen eerst een kom heerlijke ouderwetse soep (met vermicelli en ballen). Tante Annie blijkt zelf heel veel te bakken, dus we staan wat beschaamd met onze taart.
Toch snoepen we er met z'n allen lekker van.

huis
Er valt veel te praten.
We hebben grote bewondering voor de eerste emigrantenjaren en we zijn verbijsterd over het verhaal van de 18 jarige Annie die helemaal alleen na een barre zeereis, treinreis en zoektocht uiteindelijk op de juiste plaats in Canada aankwam.

snoepbakje met suikerwater
We zien door het raam kolibries van suikerwater snoepen.
kolibrie
Bart geeft ons een rondleiding over het erf. We bewonderen de tuin en zien wat de keverplaag ook hier aanricht.
's Avonds eten we heerlijk gegrilde steak met lekker Hollands klaargemaakte aardappelen, doperwtjes, worteltjes en appelmoes.
Nog een wandelingetje buiten over de stille weg.
Het weer is helemaal opgeknapt.
Daarna slapen we vorstelijk.
Beter zullen we het deze vakantie niet meer treffen.

rondleiding

oom Bart op de tractor
Armstrong, dinsdag 27 mei.
Alles zit dicht in de mist, maar volgens Bart zal de zon zo doorbreken.
Een lekker ontbijt met verse eieren van eigen kippen.
Bart voert daarna de koeien en de kippen.
Marineke bekijkt haar e-mail.
Wat later laten Anne en Bart ons de omgeving zien.
Wat heerlijk en lief.
Via Enderby en Sicamous rijden we naar Salmons Arm.
Lake of Shuswap


daar woont een kennis

Lake of Shuswap
adelaar

drive-in Tim Hortons
Anne stopt bij de drive-in van Tim Hortons.
Koffie voor de picknick bij het meer.
Maar moeten eerst nog bij een overweg wachten totdat er twee lange, lange, goederentreinen voorbij zijn.

eindelooos lange goederentreinen
We gaan op een bankje zitten met uitzicht op het meer waarin futen lekker bezig zijn.
De koffie en meegebrachte sandwiches smaken perfect.
We maken een wandelingetje over een lange pier.
Van hieruit kunnen we goed een roofvogel (Osprey) op zijn nest op een paal, observeren.

osprey

bootcampers
Aan het eind zijn een paar kantoortjes waar je speciale woonboten (een soort campers op het water) kunt huren. Maar ook waterscooters, motorboten, kano's.
Tegen de daken van de kantoortjes zitten zwaluwnesten.

zwaluwnest
Ze vliegen af en aan en moeten soms ook uitrusten. Dat doen ze op een plankier, lekker in de zon. Ze liggen erbij alsof ze helemaal gesloopt zijn. Na een paar minuten vliegen ze weer energiek op.
zwaluw

bel
We gaan op bezoek bij dochter Jill en schoonzoon Bill.
Ze wonen ook prachtig op hun boerderij. Een genot om hier koffie te drinken en ondertussen van het mooie uitzicht te genieten.
Er hangt een piepklein nestkastje dat home sweet home heet.

bijkletsen
We zouden naar een waterval in het Herald Provincial Park, maar de parkwachter vertelt dat we er niet naar toe mogen omdat er teveel meegesleurde bomen zijn. Dat is te gevaarlijk. De trails en toeleidende weg zijn afgesloten. Dan maar gewoon even een appel eten aan het meer.
We worden gadegeslagen door een meeuw.

waterkering
We rijden naar diverse andere meren en meertjes, waaronder een (alweer) White Lake. De dam die erin ligt, heeft Oom Bart bepleit om de wateroverlast beneden wat in te perken. Je kunt hier in het seizoen forellen zien zwemmen en boven water springen.

red winged blackbird
Ook hier zijn die mooie vogels met rode vlekken op hun vleugels. Je ziet dat vooral goed als ze vliegen. De vogel heet in Nederland epauletspreeuw.
We zien ook een soort rietzanger

song sparrow

in de rij voor het melken
We gaan ook nog even langs de grote koeienfarm van zoon Casey die het bedrijf van zijn vader heeft overgenomen.
Heel veel koeien die gemolken moeten worden.
Wat een bedrijf. Het heeft een groot melkquotum; in Canada doen ze daar ook aan.
Natuurlijk wordt alles via de computer gecontroleerd.

voercontainers

computergecontroleerd

medicijnen
Op de terugweg doet Anne een paar boodschappen bij de Farm Market. Het is een prachtige zaak, met mooie groente, fruit en andere voedingswaren. Buiten zijn nog tuinplanten en bloemen.

Farm Market

Farm market

aangetaste dennen
Thuis bereidt Anne een heerlijke maaltijd met gehaktballen en groene asperges.
Na de bijbellezing maken we nog een wandelingetje in het late zonlicht.
De temperatuur is heerlijk en het land wijd en vredig.

schrijven
nog meer vogels bij Annie en Bart
Armstrong-Nakusp, woensdag 28 mei.
Na weer een lekker ontbijt en het inpakken nemen we afscheid van Anne en Bart. Het wordt een stevige hug. Zij en wij zeker, hebben het heel erg leuk gevonden. Nog even met z'n allen op de foto: lachen voor de zelfontspanner.
Het is prachtig weer.
Eerst rijden we een stukje terug tot Vernon en gaan dan via de 6 naar Nakusp.

familie

kamperfoelie-achtig
Het is een heerlijk rustige en erg mooie weg.
Het landschap is afwisselend.
Eerst vooral agrarisch, later wat meer bergachtig met af en toe een stuk langs een meer dan weer bergketens en bruisende rivieren.
We zien herten op de weg.
Dit is genieten.

hert

vissen
In Lundy zien we een hek dat versierd is met door kinderen geschilderde vissen.
Later zullen we dit nog vaker tegenkomen: een bepaald schoolproject?

vissen

toilethuisje

Hoe eenvoudig ook
Bij elk park: overal en altijd: schone toilethuisjes en.
"berenbakken", zoals wij de afvalcontainers noemen.

We hebben nooit plastic rommel aangetroffen (en als er dan eens een papiertje lag, namen we het ook mee. Je bent er vanzelf trots op Canada (in ieder geval BC) schoon te houden.

Overigens staat er 2000 dollar boete op het achterlaten van rommel. Dat zal ook wel helpen!


toilethuisje
Bij een meertje maken we een korte stop en praten met een echtpaar uit Burton, net onder Nakusp. Ze moeten in Vernon naar de tandarts. Tja dat kan hier dus een aardig eindje rijden betekenen.

stil meer

helder water

veerboot Fauquier
veerboot Needles-Fauquier
vanaf de veerboot
In Needles moeten we even (niet lang) wachten op de veerboot Needles-Fauquier.
Op de pont komen we een mevrouw met kleine puppies tegen.
Ze is hier in de buurt een goede bekende.
Aan de overkant drinken we even koffie in een general store annex cafeetje.
We hebben een leuk gesprek met twee oude mensen wier dochter nu hun zaak runt. Ze prijzen het klimaat en de rust van het gebied.

puppies

general store
 
eigenaars

rust in Mc Donalds Provincial Park
Nog een mooie stop in het
Mc Donald Creek Provincial Park, met een prachtig meer.

onderweg

geen alcohol

In het park kun je picknicken en barbecue-en.
Hout hiervoor kun je kopen.
Alcoholische drank is verboden.
Kom daar in Holland maar eens om.


te koop

Nakusp
Nakusp is een heel prettig aandoend dorp.
Ons motel (thuis via internet opgespoord) is uit de kunst. Een echt gerieflijke kamer, aardige eigenaar en eigenares. We verfrissen ons even en gaan de plaats verkennen.

Alles ziet er heel verzorgd uit.

wandelpad

Het zonnetje is lekker warm en er is een heel mooi wandelpad langs het meer.
Fraaie bloemperken en overal "memorial bankjes".

Hondenpoep wordt altijd opgeruimd


praktisch

gedenkbankje
Nakusp
parkje

strand Nakusp
We rusten en zonnen een tijdje op het strand en doet wat boodschappen in de goed voorziene supermarkt.
We willen daarna even iets eten in het eethuisje tegenover het hotel, maar dat gaat om vijf uur dicht.
Dus gaan we gelijk maar door naar de Hot Springs voor een verkwikkend warm bad.
De rit er naar toe is werkelijk prachtig, met mooi beboste heuvels, de bergen met sneeuw in de verte en echt woeste bergbeken. Allemaal plaatjes zoals je ze droomt. Hot Springs bestaat uit een klein zwembad met aangenaam warm water en een nog kleiner deel met heel warm water.
Lekker en leuk, niet echt spectaculair. Boven ons hoofd zoemen kolibries, die ook hier weer kunnen drinken uit bakjes met suikerwater. We brengen ongeveer anderhalf uur door met soezen. Tijdens de terugtocht kunnen we niet nalaten steeds tegen elkaar te zeggen dat het licht op de bergen en heuvels zo ontzettend mooi is.
We moeten nu verder, morgen maar foto's maken.
Marineke is op tijd om in de bibliotheek nog even naar haar e-mail te kijken.
Manuel slaat in de supermarkt nog wat eten in.
We "dineren" op de kamer met salades en pasta.

park langs wandelpad

vlinder
Nakusp, donderdag 29 mei
De eerste week zit er alweer op.
Vandaag willen we een beetje rustig aan doen.
Bij het toeristenbureau vragen we naar wandelroutes. die krijgen we, een hele stapel kopietjes.
Eerst maar een route rond het dorp.
Op een smal, begroeid weggetje zien we een fraaie gaai-achtige vogel die op de grond hamert (op zoek naar insecten?) en ook een heel mooie vlinder en een snel over het pad slingerend slangetje.

Een heel vriendelijke bejaarde mevrouw maakt een praatje met ons terwijl we op een bankje zitten. Ze woont hier al een tijd, zeer naar haar zin.
Verder vindt ze dat er geen oorlog moet zijn. Vinden wij ook.
Het vervolg van de wandelroute is niet geheel duidelijk.
De mensen bij het pompstation dat we passeren weten het ook niet.

Kennelijk loopt hij verder langs de grote weg, even foto van nog een houtverwerking en we duiken het dorp weer in.


houtverwerking
Eerst maar terug naar de kamer en dan met de auto op zoek naar de Box Lake Trail.
Het bord dat langs de weg zou moeten staan, is er niet.
Mensen die verderop kamperen en die we raadplegen, weten het ook niet.
Maar op goed geluk, na een beetje afstand schatten op de kaart, vinden we het.

stroompje naar Box Lake
Bij het meer, dat heel stil is, picknicken en rusten we.

middagdutje
Dan zijn we getuigen van een (voor ons) onbekend schouwspel.
Een grote vrachtauto komt voorrijden, draait zodat de achterkant naar het meer wijst.
Twee mannen koppelen dikke pijpen aan elkaar en vervolgens worden met grote kracht duizend forellen door de leiding het meer ingespoten.
Ze springen en dansen boven het wateroppervlak uit; sommigen zwemmen in hun verwarring bijna aan land.

forellen spuiten
    forellen spuiten
Het is, zo vertelt een van de mannen, een aktiviteit van de hengelaarsbond.
De leden betalen voor de visakte en daarvan wordt de forellenkwekerij bekostigd. Diverse meren worden zo van vis voorzien.
Ze nemen ook nog de temperatuur op van het water: 18 graden.
Eigenlijk te warm voor deze forellen.


Na dit spektakel lopen we de vrij korte trail.

forel

Box Lake Trail

tussen de forellen
Daarna heeft Manuel zin om even te zwemmen.
Altijd een aparte ervaring in zo'n meer.
De 18 graden blijken toch tegen te vallen.
Het is koud, maar wel lekker.

kikkertje
We rijden opnieuw een stuk van de mooie weg naar Hot Springs voor wat foto's.
Het licht en het weer is minder mooi dan gisteren.
We zijn nog net op tijd terug om wat te gaan eten in het Middle Earth cafe tegenover het motel.
De eigenaar prijst het eten en het water aan alsof het godenspijs is. Het is lekker, daar niet van, maar de hele sfeer is toch iets tussen nep en opgeklopt in. De naam komt inderdaad van Tolkien, de uitbater is een grote fan. Het is aardig, maar voor ons net niet aardig genoeg.


Hot Springs Road

Box Lake
We doen nog wat boodschappen (o.a. beef jerky), pinnen, en gaan nog even naar het strand voor wat avondzon.
Manuel schrijft aan een picknicktafel en Marineke kletst met twee mensen die hier net zijn komen wonen.
Verder naar de Rockies
Na de Rockies en Northern BC varen we naar Vancouver Island. Vanaf Nainamo nemen we opnieuw een ferry; terug naar Vancouver. Hieronder het allerlaatste stukje van onze prachtige reis.

Nainamo-Vancouver, zondag 15 juni
Onze laatste volle dag in Canada.
Weer om zes uur op.
Vannacht waren er wat weekendlawaaitjes in en om het guesthouse, maar toch goed geslapen.
We zijn ruim op tijd voor de ferry naar Vancouver;
weer zo'n groot schip.
Het is stralend weer, we moeten nog een tijdje wachten voordat we de ferry op kunnen.
Niet erg, lekker rondkijken. Marineke bewondert een grote paardentrailer.


grote paardentrailer

ferry

ferry
Nainamo - Vancouver


dag Nainamo

onderweg
We zoeken lekker de zon op op het bovendek.
Marineke kijkt uit naar zeedieren.
Geen speciale ditmaal.
Ze heeft een langs gesprek met een vrouw uit Alberta. Zij en haar man willen naar British Columbia verhuizen, naar Bella Cola.
Ze vinden de sfeer hier prettiger dan in het jachtige Edmonton.
De man is elektricien en die vindt overal wel werk.
De skyline van Vancouver komt mooi in zicht.
In de verte zien we de hoge Lionsgate brug.

skyline Vancouver
Ook hier weer een druk gedoe met watervliegtuigen.
Er worden door kleine bootjes massa's boomstammen naar zagerijen versleept.
Er drijven soms complete eilanden.
De bootjes zier er klein uit.

hout slepen

veel hout

klein bootje

Horseshoe Bay
We landen op Horseshoe Bay.
Via de Marine Drive, een (nu nog) rustige kustweg, rijden we naar Lighthouse Park.

kust

lighthouse
Lighthouse Park
Lighthouse Park

informatie over jaarringen
Het park is een mooi stuk bos langs de rotsige kust.
We liggen hier een behoorlijke tijd op grote rotsen in het zonnetje naar het watervertier ver onder ons te kijken.

lekker plekje

Lions Gate brug

uitzicht vanaf de rotsen
Zo af en toe komt er een Aziatische familie langs, die strijken dan ergens verderop neer om te picknicken of gewoon wat te zitten, net als wij.
Echt een luie zondagochtend sfeer.
Geweldig, de stad is zo dichtbij en mensen kunnen hier in het weekend prettige dagen in de rust doorbrengen, picknicken, barbecuen, zonnen, wandelen.
Ach een beetje Amsterdamse Bos of het Twiske. Als we wegrijden is het op de parkeerplek inmiddels wel druk geworden.
We rijden door naar de Capilano Road, op zoek naar de beroemde suspension bridge. Een hangbrug over de Capilano rivier die 75 meter lager loopt.
Het schijnt heel mooi te zijn.
Als we bij de ticket office komen, blijkt er een heel pretpark aan vast te zitten, waar je natuurlijk duur voor moet betalen.
Nee dus, doen we niet.

nee dus...

zalmen
We rijden door naar Capilano Lake, waar we een heel prettig park vinden bij een kunstmatige waterval in de mooie Capilano rivier.
De waterval is gemaakt door een zalmkwekerij die zo zalmen (zalmentrek) binnen sluist.
Op deze manier worden 90 % van kleine zalmpjes groot, anders maar een klein percentage.

lege bakken
Ze worden in grote bakken opgevangen. De bakken zijn nu leeg, in afwachting van de volgende lichting.
Aan de kwekerij is, hoe kan het ook anders, een bezoekerscentrum gekoppeld. Hier krijg je natuurlijk weer op een zeer helder wijze uitleg over de levenswijze en het kweken van de zalm.

informatiebord

Capilano rivier
We kopen wat zalm om als souvenir mee te nemen naar huis en lopen een korte trail die mooie uitzichten geeft op de rivier en hogerop op de grote dam.
Een watermassa stort vanaf het meer boven, naar beneden.

Capilano
Natuurlijk rijden we ook naar het meer. Een gezellig park, mooie grasvelden, families op het gras en een prachtig uitzicht over het meer en de besneeuwde bergen erachter.
Het meer is het grote waterreservoir voor Vancouver, dat aan dit zuivere bergwater zijn lekkere drinkwater dankt.
De Cleveland Dam houdt het water tegen.
Van hieruit kunnen we ook goed de kabelbaan op Grouse mountain bekijken. Van daar heb je een mooi uitzicht op Vancouver. Hoeven we ook al niet meer.
De gemoedelijke sfeer hier, bevalt ons prima.

Capilano Lake

Grouse Mountain

gondels

picknicken in zon

Chinatown
Dan gaan we door naar Vancouver.
We verrijden ons maar een keer op weg naar ons hostel (hetzelfde als in het begin van onze reis) en dat komt vooral omdat de afstanden zo moeilijk te schatten zijn.
In Chinatown lopen we nog wat rond.
Het ziet er heel wat gezelliger uit dan de eerste keer toen we zo laat aankwamen.
Er zijn nog veel Chinese winkels open en het geheel maakt een heerlijke kleurige indruk.
Er is ook een zomerzondagavondmarkt met allemaal stalletjes.
We proberen wat van de Chineese hapjes en Manuel brandt zijn mond behoorlijk.
Daarom gaan we toch maar gewoon weer Vietnamees eten in het restaurant dat we de eerste dagen ontdekten.
De reis is om en we zijn moe en helemaal vol(daan).

hapje proeven

Bloedel Conservatory
Vancouver-Amsterdam, maandag 16 juni.
We slapen uit tot 8 uur en dan volgt het definitieve inpakken.
Het is stralend weer.
We willen nog wel iets doen, nu we nog ruim in de tijd zitten voordat we gaan vliegen.
Een bezoek aan het Queen Elisabeth Park lijkt ons wel wat. Het ligt prachtig op een heuvel, met inderdaad wijds uitzicht op Vancouver. Er zijn mooie tuinen aangelegd en het pronkstuk is de bolvormige kas: Bloedel Conservatory.

heerlijk vertoeven
Een weelde aan bloeiende tropische planten die ook nog eens heel mooi neergezet zijn.
Er valt weer veel te fotograferen. Het is moeilijk voor dit verslag een keuze te maken.

goudfazant

nieuwsgierig
Er zijn ook prachtige vogels zoals bijvoorbeeld een goudfazant en papegaaien.
Van andere fotogenieke vogels weten we de naam niett.

papegaai

onbekend

poetsbeurt

papegaai

fotosessies
Buiten staat een leuke beeldengroep: die een fotograaf met poserende mensen voorstelt.
Dit lokt uit tot er verder mee te spelen.
Dat doen verschillende mensen dan ook.
Wij bekijken dit gedoe dan weer met interesse.

Sanny & Gary
Er is ook een chinees echtpaar dat het leuk vindt.
Zij zetten ons weer op de foto, we maken een praatje en wisselen adressen uit.

poseren

Je hebt van hier een mooi uitzicht op Vancouver.
Er staat een beeld van Henri Moore.
Onder de overkapping waar je op de stadbus kunt wachten, is iemand Tai chi aan het beoefenen.
Iets verder naar beneden in dit mooie park zijn moeders met kinderwagens aan het wandelen.
Wat is alles heerlijk zo in het zonnetje.


Henri Moore

uitzicht op Vancouver
We rijden naar het vliegveld.
Alles is prima aangegeven, ook de route naar de inleverplek van de auto. Het inleveren, de controle, alles is zo gepiept.
We stallen de bagage in een depot en gaan op zoek naar de trail die op onze kaart staat.
Het vliegveld is vrij groot en we moeten grote stukken onder overkapping lopen. De jongen van het autoverhuurbedrijf wijst ons zus, een medewerker van het vliegveld zegt iets anders.
We komen er weer niet uit.
Er is wel een klein parkje bij het vliegveld waarin we even wandelen.

rups in parkje

wachten
Tenslotte strijken we daar maar neer en eten onze boterhammen.
Dit alles levert bij Manuel nogal wat gemopper op, hij wil niet verder zoeken en gaat op een bankje nog even zon vangen.
Marineke is inmiddels ook minder vrolijk en gaat op een ander bankje in de schaduw een poging wagen wat te slapen. Ach, Manuel komt haar gezelschap houden...
Het is er alleen wat rumoerig.
Marineke gaat even kijken of er tekenen zijn van vertraging of zoiets.
Nee, het vliegtuig komt juist veel eerder binnen dan verwacht. Inchecken dus maar.
We halen de bagage op en zoeken de betreffende balie. Oei wat een drukte. Het is een grote chaos.
Het blijkt dat het computersysteem is uitgevallen. Iedereen moet handmatig worden ingecheckt. Rijen en nog eens rijen wachtenden. De tijd wordt gedood met babbeltjes met andere wachtenden.

rijen
Als we eindelijk ingecheckt hebben, moeten we zelf de bagage naar een ander punt brengen omdat die band ook niet loopt. Weer rijen. Als alles achter de rug is, is het meteen tijd om te gaan boarden. Natuurlijk een rij bij de security. Tja we wilden ons Canadees geld opmaken…Snel kopen we beef Jerkey en maple syrup. Natuurlijk zijn er veel mensen te laat en dus heeft het vliegtuig vertraging.
Het boarden gebeurt dus een uur later. Wachten dus….

dag Canada
Maar goed, tenslotte zitten we dan toch met z'n allen in het vliegtuig. Canada zit er nu definitief op.

hallo Holland