Manuel en Marineke op Vancouver Island
DEEL 4 van een prachtige reis in Canada

Van 21 mei tot en met 16 juni 2008 hebben we rondgetrokken in Britisch Columbia.
Het verslag is erg lang en om het leesbaar te houden heb ik vier hoofstukken gemaakt.
U kunt ze zo aanklikken
. Verder op deze pagina het stuk over Vancouver Island
Wanneer u foto's op de orginele grootte wilt zien, neem dan contact op met info@marineke.nl


Vancouver en Okanagen

De Rockies

Een stukje Northern BC
Algemeen overzicht en practische informatie
Prince Rupert-Port Hardy, zondag 8 juni
Het is donker, miezerig weer.
We zijn erg vroeg bij de boot. Toch staan er al meer auto's te wachten. Het eerste wachthokje met controle gaat al vrij snel open. Dan komen we in een rij op een plein en is het lang wachten om op de boot te gaan.
De controle van papieren en paspoort is grondig en gebeurt wel twee keer, daarna komen ze nog eens langs om het ticket te controleren. We snappen dat we op deze manier minstens twee uur van te voren aanwezig moeten zijn.

veerboot

Lange oprijweg en voetgangerspad
Onze boot ligt er al.
Ondertussen komt er nog een andere ferry aan.
Natuurlijk kun je op de kade ontbijten, maar wij hebben brood en water mee.
Even komt er een zonnetje. Manuel doezelt een beetje weg. Marineke loopt rond.
Eindelijk kunnen we de boot op, het is een heel groot cruise-achtig schip. (De Inside Passage wordt ook een cruise genoemd).
Een medewerker met grote bijzondere mimische gaven dirigeert Marineke en dus de auto, op een nauw plekje op een bovendek.
Daar stallen ze de undersized passenger vehicles.
Al vinden we onze Ford Focus beslist ruim.
Maar ja, in Canada is alles groter.

bovendek voor kleine auto's

nog veel plek
Er zijn weinig mensen voor zo'n groot schip en ook de auto- en vrachtwagendekken zijn voor de helft bezet.
We begrijpen dat dat 's zomers wel anders is, dan moet je van te voren reserveren.
Misschien wordt het dit jaar minder met alle prijsverhogingen.

koud en winderig
Vanaf het bovendek heb je een mooi uitzicht, maar het waait stevig (en wanneer we varen echt hard).

leuk plekje

donker
Manuel zoekt een plekje bij het raam en Marineke verkent het schip.
Het weer is grotendeels grijs, soms varen we door de regenwolken, maar soms is het ook even zonnig.
Je hebt buiten warme kleding nodig.
Binnen is het comfortabel en er is heel veel ruimte.
Alleen de tafels voor de ramen bij het restaurant zijn voortdurend bezet. Ook door mensen die niets gebruiken. Je kunt er lekker aan zitten kaarten, kletsen of lezen.
Pas bij de lunch en het diner mogen alleen gasten aan de tafeltjes zitten.
Dan zijn er de lounges met vliegtuigstoelen.
Plek genoeg. Iedereen kan bij het raam zitten.
Vooraan is een afdeling speciaal voor kleine kinderen (die er niet zijn). Er zijn grote patrijspoorten waar je lekker vooruit kunt kijken. Je kunt er de koers van het schip volgen en Marineke signaleert als eerste vluchten zeekoeten, het spuiten van walvissen en de bald eagle, de visarend met witte kop.
Jammer genoeg schetteren daar een groot deel van de dag liedjes en verhaaltjes zeer luid uit de speakers.

lui zitten

waterval
Deze "fjordentocht" levert mooie uitzichten op watervallen, hoog van besneeuwde bergen.
sneeuw

vervallen
We zien een vroeger bloeiende vissersplaats waarvan nu eigenlijk alleen ruines over zijn.
uitloper

orka's
Dan roept de kapitein om dat er rechts van het schip walvissen te zien zijn.
Iedereen gaat naar de dekken en probeert de springende orka's te filmen of te fotograferen. De beesten gaan tegen de richting van de boot in, dus al vrij snel zijn het stipjes.
We drinken koffie en proberen toch het grillrestaurant buiten even.
Op het winderige bovendek eten we een snelle hotdog. Ach er is ook een winkel met streekproducten open. Manuel koopt een hoed waardoor hij een beetje op Indiana Jones gaat lijken. Öeh de hoed is "made in China".
Weer orka's, mooi om ze in hun element te zien. Het landschap herhaalt zich eindeloos. Het is mooi, maar Marineke vindt het wel jammer dat we niet ver kunnen kijken door de bewolkte luchten.

eindeloos mooi

dode bomen
Op de achtergrond moeten er toch nog veel meer bergen zijn?
Verder zien we bomen, bomen en nog eens bomen. Soms zitten er stroken dode bomen tussen. (zie ook toelichting bij de Hope Slide View en het verhaal over de kever verteld door oom Bart in Armstrong).
Een enkele keer varen we langs een plaatsje, bijvoorbeeld Bella Bella: een oude First Nations nederzetting. Als je goed kijkt zie je op een van de loodsen een adelaarskop.
Soms dommelt Manuel even en Marineke voelt zich zo langzamerhand ook hangerig worden (vandaar de ergernis aan de luidsprekers)
We zien dolfijnen buitelend langs het schip.

Bella Bella

afgelegen

kijken tijdens het eten
We denken dat we wel wat op zullen knappen als we gaan eten. Voor het diner worden de tafels gedekt. Dat geeft wel een echt cruise-gevoel hoor, zo voor zo'n raam. Weer orka's en dolfijnen.
Al pratend ontdekken we dat we nauwelijks meeuwen zien.
We halen allebei een lekkere lap runderrollade, echt goed klaar gemaakt. Je kunt kiezen uit verschillende bijgerechten.
We eten allebei de enorme grote lap op plus de puree en de groenten helemaal op.
Inderdaad: we voelen ons beter.
Manuel maakt een praatje met een ouder echtpaar uit Saskatchewan, heel lieve mensen. Ze maken voor de tweede keer een rondreis door BC en Alberta, inclusief de Inside Passage. Ze zijn ook meer naar het noorden geweest; tot de grens met Alaska. Ze hebben deze keer onderweg heel erg veel beren gezien.
Dan worden we weer wat hangerig. Zo vroeg op, vijftien uur varen en niet echt slapen is toch wel slopend. Marineke probeert wat te slapen op lege banken.

rotsachtig

Port Hardy
Bij het aanmeren en afrijden krijgen weer aanwijzingen door mensen met een duidelijke mimiek.
Ze worden er vast op geselecteerd of getraind.
Dan een korte rit door het donker, allemaal lichtjes achter elkaar op weg naar de ho- en motels in Port Hardy.
Terwijl Manuel de kaart nog bestudeert, heeft Marineke het hostel al gevonden.
Een flink van humor voorziene beheerder checkt ons in. Alles is nog gloednieuw en ruikt naar cement. Leuk.
Port Hardy-Campbell River, maandag 9 juni.
Na een lekkere nachtrust redelijk op tijd op.
Marineke probeert orde te scheppen in alle folders die we zo langzamerhand verzameld hebben. Alles bij elkaar toch wel een halve boom.
Ondertussen bekijkt Manuel een fotoboek over dit hostel. Het is een voormalige biscoop, annex dorpstheater dat ze verbouwd hebben. Aan alles is te zien dat ze zich bewust zijn van materialen en vormgeving (gebruik hout en het enige hostel met echte kunst, geen reproducties).

folders uitzoeken

voormalige bioscoop en theater
voormalige
bioscoop.

efficient

gedrag walvissen

Het regent en flink ook. Jammer.
Aan de andere kant van Canada in Ontario is een hittegolf met enorme onweersbuien, Tja.
We gaan maar gewoon rijden en zien wel waar we komen.
Het is jammer dat we nu de omgeving niet kunnen verkennen.
In Port McNeill doen we even de TO aan. Er ligt een map met allerlei informatie over walvissen en hun gedrag. Tekeningen en foto's wat de verschillende standen van de vinnen betekenen.
We halen nog wat boodschappen in de supermarkt.


bemoste
Zo zonder wandelingen te maken komen we vlug vooruit. Overigens moeten heel hier heel mooie stukken te lopen zijn.
Toch genieten we ondanks de regen van de route.
Bos blijft ons altijd boeien, de rotsen zijn mooi bemost.
Vancouver Island laat heel veel zien van de First Nations. Overal staan totempalen.
Onderweg een kleintje.

totempaal

auto en hert
Veel bloeiende brem en lupines. Hele gele en paarse zeeŽn onderweg.
Bij een stopplaats eten we een muesli-reepje en iets verder op staat een hert te grazen aan de kant van de weg.
Het vlucht weg voor een auto die ook stopt.

brem
In Woss, een klein, rustig gelegen plaatsje waar we oorspronkelijk het plan hadden te overnachten, lunchen we lekker in een klein gemoedelijk cafeetje bij de benzinepomp.
Het zal hier wel goed zijn, want de politie komt hier ook eten.
Een lekker belegde sandwich, met gebakken uienringen en koffie, voorafgegaan door een prima soepje.
De dienster doet moeite om in de krant het weerbericht voor ons te vinden, maar de betreffende pagina is weg.

vrachtauto

camper met auto erachter
Je mag hier maar 90 km per uur rijden. We worden ingehaald door een vrachtauto. Dat is uitzonderlijk, iedereen rijdt hier keurig. De chauffeur heeft er zeker de pest in.
Zelf blijven we een tijdje hangen achter een camper met een auto daar aanvast gekoppeld. Dat zie je hier vaker.

In Campbell River zoeken en vinden de we de B&B waarvan we het adres hebben. Het ziet er perfect uit, maar er is niemand. Wat te doen? Dan maar naar een motel aan de rand van het meer.
Gewoon, maar goed, zoals alle motels.
Er is weer een grappige beheerder.
Hij vertelt dat de Amerikaanse toeristen wegblijven door de koers van de dollar, de gestegen prijzen van voedsel en vooral benzine: "staycation" i.p.v. vacation.
Regen, regen.
Eerst maar een tijdje rusten.
Marineke kijkt voor het eerst TV. De weersverwachting voor morgen ziet er goed uit.
Na het eten (magnetron) wordt het trouwens al wat beter.

rodondendron

bessenstruikje
We maken een avondwandelingetje langs het water, maar met het langsrazende verkeer (hw 19a) is er niet veel aan.
We snappen niet dat mensen hier een vakantiehuisje hebben.
Wel aardig is dat er van het drijfhout beelden gemaakt worden.
In een parkje aan het water (drijfhout dichtbij) is elk jaar een wedstrijd waaraan de plaatselijke (en verder weg) kunstenaars meedoen.
De beelden blijven staan (tja, ze zijn zo groot en dus moeilijk te vervoeren).
Ook boeiend zijn de kleine gedenkmonumentjes voor overleden mensen. Allemaal lieve, zeer persoonlijke opstellinkjes, met een steentje, schepjes, planten, wat andere attributen.
Al wandelend kun je nog eens aan mensen terugdenken, zonder dat je ervoor naar een kerkhof hoeft.

lief bloempje
Campbell River-Ucluelet, dinsdag 10 juni.
We staan om 7 uur op. Het weer is prachtig.
De benzine is hier nog duurder dan elders, maar ja, we kunnen niet zonder.
We nemen de binnen highway (19) die mooier en rustiger is dan de kustweg.
Alles ziet er meteen weer anders uit met de zon.
We genieten nu echt van de gele wolken brem en de complementair gekleurde wilde lupine.
Boven dit idyllische plaatje zijn dan ook nog eens besneeuwde bergtoppen te zien.
We nemen de 4 naar het westen.
Ai, er komt toch steeds meer bewolking.
In Coombs zijn we al voor tienen.
De vlindertuin is nog niet eens open. Even wachten dan maar.
In het overdekte deel, tropisch warm (de lens van de camera beslaat steeds), zijn veel vlinders.

vlinder

Deze prachtige vlinder zagen we ook in Suriname.
Als de vleugels dicht zijn is íe al mooi, maar als hij vliegt, zie je de bijna fluoriserende kleur blauw.


mooie vorm

zeebravinkje
Er vliegen wat tropische vogels rond en een paar kwartelachtige zijn zich aan het oppoetsen
kwartel-achtig

zwart met wit
De poppen van de vlinders halen ze uit de hele wereld en ze laten ze hier uitkomen.
oranje
orchideeŽntuin

witte regen

Buiten is er een orchideeŽntuin en ook een gewone tuin met veel bloeiende struiken (vooral die waarvan de kolibries houden, volgens de bordjes).

Over de vloer van de winkel en de salon (daar drinken we lekkere koffie) loopt een grote schildpad Romeo: twee jaar oud.
Er is ook een Julia, maar die is apart gezet omdat Romeo er steeds bovenop klimt, terwijl hij nog niet de leeftijd heeft. Typische puber dus.


blauwe regen

Romeo
andijvie
oude schildpad

brandblusvliegtuig
In Port Alberni tanken we en doen wat inkopen.
Mooie plaats, zeker met het zonnetje dat weer teruggekomen is.
We picknicken in het Sproat Lake Provincial Park.
Het heeft een heerlijk ontspannen sfeer, mensen komen er hun lunch opeten, meiden zonnen op het gras. Er is een kleine trail en in het water ligt een knots van een watervliegtuig. De parkbeheerster vertelt dat met dit vliegtuig een grote brand in Californie geblust is.

Bij het wegrijden richting Tofino/Ucluelet (hw 4) nemen we een lifter mee.
Een huisschilder uit Langly bij Vancouver.
Hij lift altijd in de vakanties, o.a. uit geldgebrek.
Hij gaat in Tofino surfen, dat is een hobby van hem. Daarnaast vist hij heel graag. Hij weet er alles van; een echte Canadees dus.
Bij het informatie centrum voor het Pacific Rim National Park zetten we hem af, want wij gaan de andere kant op.
We krijgen informatie over trails, parkpassen en de getijden van de Pacific.


mooi meer
Het hostel in Ucluelet is gemakkelijk te vinden.
De manager is een mollige jongeman, rijkelijk voorzien van spraakwater. De kamer is prima.
Het hostel ligt mooi. Ook hier is een stiltebeleid (na 21.00 alleen in de kelder beneden TV en praten). De schoenen bij de ingang laten staan. Badkamers e.d. op de gang, maar prima.
Er staan weer twee enorme ovens in de keuken, ook twee knotsen van koelkasten, opbergkastjes en verschillende keukentafels. Geschikt voor gezinnen en kleine groepen en voor ons natuurlijk.
Na het uitpakken gaan we naar de kust.
Rotsachtig, met op sommige plekken flinke golven.
We denken in een baai (bij de Big Beach) zeeotters te zien, maar dat is vast gezichtsbedrog.
We luieren wat in de zon, klauteren wat over klippen, bewonderen mooie bloemetjes en wonderlijke wieren. Heerlijk allemaal.
We eten wat in een simpel eettentje: spareribs, speciale frieten van zoete aardappelen en een minuscuul bakje koolsalade.

Pacific

wonderlijk wier
Na het eten maken we een ommetje; zo vanuit de tuin achter het hostel.
We zitten samen heel stil op een grote steen naar het meer te kijken, heel vredig.
Dan komen er achter ons een paar herten grazen.
We hebben geen kijker (en helaas geen camera bij ons), maar ze komen erg dicht bij. Goede plek hier.
Marineke heeft het gevoel dat de reis nu ten einde is, maar de vakantie begint.
Ucluelet, woensdag 11 juni
We brengen maar weer eens een bezoek aan het toeristenbureau. Een van onze vragen is waar we zeehonden kunnen zien.
Daarvoor hoeven we niet ver.
Hier in het haventje bijvoorbeeld.
En jawel, rondom een vertrekkend schip zwemt er een (naar men later zegt een Californische).
Een whale-watchboot ligt ook al klaar.
We vragen aan een van de bootmensen wat ze gaan doen en wat het kost.

zeeleeuw

haventje Ucluelet
Ze doen veel, zien veel en de prijs is ook stevig.
Maar we kunnen nu niet mee, want nu is er een besloten gezelschap.
Morgen zijn we welkom.
Ernaast ligt een veerboot naar Bamfield.
Een oversteek van een uur of twee.
Ze varen vanmiddag om drie uur uit, want ze moeten iemand wegbrengen.
Wij kunnen ook mee en dan zullen ze zorgen dat we ook heel wat te zien krijgen, bovendien varen we verder.
Tegen zeven uur is hij weer terug en in Bamfield hebben we een half uur de tijd om rond te kijken.De prijs is de helft van de andere boot, maar toch nog een behoorlijk bedrag (75 dollar).
We zeggen er over te denken en dan vanmiddag terug te komen. Omdat we tijd genoeg hebben gaan we eerst een stuk van de Wild Pacific Trail lopen.
Het is een gemakkelijk begaanbare route.
Deels over houten vlonders (m.n. in het He-Tin-Kis Park), die weer door een "oerbos" leiden en langs rotsige baaien. De trail bestaat uit twee delen. Wij doen vandaag het stuk op het schiereiland bij het Lighthouse.

vlonderpad

aparte boomvormen

uitzichtpunt
uitzichtpunten
baai

dode zeeleeuw

De trail is weer erg mooi en afwisselend.
Op een van de strandjes ligt een dode zeehond. De kop is al aangevreten.
Een beeld van vergankelijkheid, confronterend.

De aangespoelde wieren zijn ook interessant, evenals de bizarre vormen van het driftwood


mijmeren over vergankelijkheid
aan het strand
aparte vorm

kelp
allerlei soorten wieren
wieren

verwaaide bomen
De bizarre bomengroeisels op deze tocht zijn weer talrijk, de kleuren divers.
rood
Bij het hostel lunchen we, lekker gemakkelijk aan een picknicktafel in de tuin. Manuel doet even een klein middagdutje op een van uit ruw hout in elkaar geflanste banken.
Daarna gaan we naar de boot.
Er is een baardige medepassagier. Hij tuurt constant door een grote gele verrekijker. Hiervoor en voor de post moet de boot naar Bamfield.
Als er verder niets te doen is, vaart hij ook niet.
Daarvoor is de benzine inmiddels te duur.
Marineke mag in de stuurhut meevaren.
Manuel blijft liever buiten, ondanks de koude wind.

radar
instellen

Broken Island Group
Hij geniet van de oceaan, de lucht en de wind.
Hij heeft geen last van de kou op zee.
De heerlijke Pacific deining, de eilanden en eilandjes waar we langs komen: het is weer prachtig.
En dan de dieren!
Marineke hoort in de stuurhut via de boordradio dat er een walvis in de buurt is, vrijwel op onze route, we gaan ernaar toe. De schipper stelt de radar in.
Ha, Marineke ziet 'm als eerste! Het is een bultrug, die op zijn gemak, bijna speels, boven komt en weer naar beneden gaat. Hij is aan "het grazen". Krill.

bultrug walvis of wel hump-back-whale

holte in de rots
We dobberen een tijdje in de buurt en gaan dan verder. De schipper meldt op de radio onze bevindingen.
We varen langs een holte in een uitstekende rots, gemaakt door het water.

Dan is er een rotseiland dat vrijwel volledig in beslag genomen wordt door zeeleeuwen. Het is er een drukte van belang, ze liggen er lui en af en toe gaat er een in het water. Schitterend om te zien hoe ze landen en in zee glijden. Het zijn allemaal mannetjes

eilandje met zeeleeuwen
allemaal mannetjes
zeeleeuw

nest
Op een van de eilanden is een reusachtig adelaarsnest. Ettelijke vogelparen hebben er jaar na jaar weer etages bovenop gebouwd. Het is werkelijk gigantisch om te zien. De schipper zegt dat het wel drie honderd (of was het zeshonderd?) pond weegt.
In ieder geval heel zwaar.

nest

Bamfield rechteroever

We varen ondertussen door de Broken Island Group en naderen Bamfield.
Het is een idyllisch aandoend plaatsje.
De "mainstreet" is het water dat het dorp in tweeŽn deelt.

Er zijn een heleboel haventjes en pieren


Bamfield; een van de haventjes
haventje van onze veerboot
seeway express
We lopen over de boardwalk; een vlonderpad langs de oever.
Hieraan liggen de huizen. We kunnen in een half uurtje net iets van het dorp zien.
Nu is het rustig. In de zomer is het loeidruk.
De bevolking groeit van een paar honderd naar een paar duizend inwoners.
De moeder van de schipper die hier ooit een huisje kocht, kan het nu voor heel veel meer weer verkopen.

boardwalk

zeeotter

Marineke heeft de schipper verteld dat ze nog nooit zeeotters gezien heeft.
Op de terugweg zoekt de schipper radiocontact met anderen en vraagt op er zeeotters in de buurt zijn.
Nou dat is ook al geen probleem, er is er eentje gesignaleerd.
Zeeotters zijn hier nog zeldzaam.
Ze zijn pas geleden opnieuw uitgezet (ze waren hier uitgestorven).

Het dier is bezig schelpen te kraken.
Hij draait voortdurend rond.
Je ziet hem zonder hulp bijna niet, hij zwemt temidden van de wieren.
Maar we mogen hem een tijdje observeren.
Wat een tocht!
Dan ziet de schipper een losse boei drijven.
Met zijn maatje overlegt hij wat te doen. Ze zijn het al snel eens: oppikken en meenemen.
Zo'n boei is toch gauw 100 dollar waard.

vangst

jong hert
We zijn al om half zeven terug in Ucluelet.
We halen wat salade, quiches en ander warm eten voor de magnetron. Het gaat er best in.
Het is een mooie avond en we wandelen weer via de tuin naar het meer achter het hostel. Ditmaal hebben we camera en kijker mee.
Een hert laat zich mooi fotograferen, we lopen nog en klein eindje en maken dan een prachtig schouwspel mee. Er zijn ondertussen drie herten. De ene is een soort aanjager en springt met malle bokkensprongen voor de andere twee op. Dan gaan ze met z'n drieŽn een potje gek doen, rennen, springen, heel amusant.
Ucluelet, donderdag 12 juni.
We hebben nog en nachtje bijgeboekt.
Het bevalt ons hier uitstekend. Helaas komt er langzaam een eind aan onze reis. Marineke heeft een flyer gevonden van een guesthouse in Nainamo, dus boekt ze dat maar alvast telefonisch (achteraf niet nodig geweest, er zijn ook goede motels vlakbij de veerboot).
We doen een paar boodschappen voor de lunch en gaan naar het Visitors Centre voor een parkpas voor het Pacific Rim National Park Reserve. We koppen een paar souvenirs.

moerasachtig

Bog Trail
Als eerste lopen we de Bog Trail.
Hij loopt grotendeels over vlonders door een moeraslandschap. Weer anders van karakter en ook weer mooi.
We lopen door een veenachtig gebied met zogenaamde broccoli dennen (lijkt echt).
De bomen blijven hier relatief klein.
Ze zijn oud, maar blijven dun.
Steeds weer bordjes met informatie over de mossen, de kleine planten, de dieren.

mini cyclame
moeilijke grond voor de planten
mini azalea


composite

Daarna gaan we even naar de Florencia Bay.
Er zijn een paar surfers; hier is het strand wat minder gevaarlijk als verderop.
We lopen een stuk langs het water. Er liggen veel schalen van krabben. Marineke maakt er een compositie van. Er liggen enorma stapels aangespoeld hout. Daar zijn leuke vormen in te herkennen.


driftwood poedel

banana slug
Op de terugweg zien we naaktslakken.
Die heten hier banana slugs. Ondanks een iets interessanter kleurtje en patroon zien ze er even onaantrekkelijk uit als bij ons thuis.
Verderop is het Wickaninnish Interpretive Centre, oorspronkelijk Indiaans. In vitrines en op borden wordt veel informatie gegeven, vooral over de Pacific coast.
In de filmzaal zien we een erg boeiende film over de humpback-whales. Ja, ja de bultrugwalvissen.

film

geheimzinnig
Komt dat even goed uit.
Prachtige opnamen en veel uitleg van een bioloog.
We doen bij de balie wat navraag over trails.
Er is een echt grote, spannende en zeer vermoeiende die ongeveer een week duurt. Je moet met volle bepakking lopen, want je moet je tent meenemen en er zitten echte zware stukken tussen.
Deze trail moeten we dus maar aan anderen adviseren. Er mogen trouwens per dag maar 40 mensen aan deelnemen. Heeft te maken met natuurbehoud. Het zal wel heel erg mooi zijn.

groeisels

verweerd
Wij lopen de gemakkelijke Nuu-chah-nulth Trail, waar we zo'n twee uur over doen.
Er valt heel veel te fotograferen.
Weer bizarre groeisels en reusachtige bomen.

plaatje

legende
Dit is het gebied van de Nuu-chah-nulth Indianen;
Op een aantal borden worden delen van hun mythen en gewoontes beschreven.
Veel borden zijn drie-talig: Engels, Frans en Indiaans.

verhaaltje

Indiaans

doorkijkje

legende

Nuu-chah-nulth Trail
Weer leuk en leerzaam.
Het pad gaat door zowel droge als natte gebieden.
Meest van tijd over vlonders.
Die overigens heel degelijk en zo te zien ook met liefde en fantasie zijn aangelegd.

trail

steller jay
Wanneer we een korte stop maken bij een dikke geheimzinnige boom, zien we een steller jay; een donkerblauwe kraai-achtige met een leuke kuif.
De trail is one-way. Hij komt uit op het punt waar we eerder deze ochtend onze strandwandeling maakten Florencia Bay).

boom

driftwood
We lunchen op een picknickplaats in de buurt van het Wickaninnish Centre, vlak bij het strand, waar we nog even een stukje lopen omdat we om vier uur naar de film over zee-otters willen kijken. Ah, marineke ziet ze weer spuitenÖ ja hoor echt waar. Er zijn weer walvissen, best dicht onder de kust. We geven het door aan de mensen in het infocentrum.
aangespoeld

zee-otter
We zijn ruim op tijd voor de film en kijken nog wat verder rond in het centrum.
De film over zee-otters laat ons zien wat een prachtige en slimme dieren het zijn.
Op dit stukje van de Pacific waren ze uitgestorven.
Nu ze weer uitgezet zijn is dat heel goed voor de voedselketen: zeeotters eten zee-egels.
Zee-egels eten zeewier en kelp.
Als er geen zeeotters zijn eten de zee-egels de hele bodem kaal en hebben andere dieren geen voedsel meer.
Nu komt er dus weer kelp, komen er weer kleine visjes en Creel, is weer goed voor de walvissen. hoeraÖ.?
Het blijft natuurlijk oppassen geblazen.
De zeeotters zijn werkelijk slim. Ze pakken een stukje rots, leggen dat op hun buik en slaan met een steen op schelpen, zee-egels om die te kraken. Daarbij draaien ze inderdaad voortdurend rond. Ze zwemmen graag tussen het kelp omdat ze die om zich kunnen winden als ze gaan slapen. Kunnen ze gemakkelijk drijvend slapen.

zeeotter

beer
In het Wickaninnish Interpretive Centre is een imposante wandschildering van zo'n 20 x 5 meter, met allerlei zeedieren in ware grootte geschilderd in hun mysterieuze onderwaterwereld.
Een van de vitrines met informatie over dieren trekt Marineke bijzonder. Daar kun je via een drukknop de namen van allerlei dieren ook horen in verschillende Indiaanse talen. Bere interessant.

totempaal

vrolijke kerk
Terug in het dorp Ucluelet lopen we wat rond (we hebben dit dorp eigenlijk nauwelijks bekeken) en doen nog wat inkopen.
vrolijke kerk

hostel Uclulet
In de uitverkoop scharrelt Marineke een mooie Canadatrui op.
In het hostel proberen we een warme hap klaar te maken.
Maar het is een diepvries maaltijd Lasagne en dat ontdooit wel erg langzaam in die mooie elektrische oven. Na meer dan een uur, doen we 'm toch maar in de magnetron. We hebben honger.

brem
Ucluelet-Port Alberni vrijdag 13 juni,
Vandaag rijden we de mooie route terug naar Port Alberni. Bij Kennedy Lake nemen we een korte pauze om het grote meer te bekijken.
We lopen over een kleine kreek waarin wat stapstenen liggen, wandelen we langs wat strandjes.
Het is nu regenachtig, maar met mooi weer moet het hier heerlijk zijn.

Kennedy Lake

moeder met jong
Wanneer we onze route vervolgen, zien we wat verderop een moeder beer met jong langs de kant van de weg grazen.
Ze eten rustig een paar meter van ons vandaan en trekken zich niets van ons aan, zolang we maar in de auto blijven.

moeder met jong

jonge beer

halverwege
Onderweg maken we nog een paar mooie plaatjes.
halverwege

brutale Stellar Jay
Op een rustplek halverwege, bij het Taylor Arm Park, picknicken we. Er stopt een camper. Met de Nederlanders die deze camper besturen, praten we over de voor en nadelen van reizen met camper of zo als wij het doen. Manuel blijft gereserveerd. Marineke zou het een volgende keer wel met een camper proberen.
Een mooie Steller Jay, die blauwzwarte gaai met een kuifje, scharrelt over de tafels en is bepaald niet schuw.
In Port Alberni, verhoudingsgewijs een grote stad rijden we eerst het motel voorbij.
Het ligt aan een drukke weg en heeft uitzicht op een pulpfabriek. Aan de voorkant is dat ook te ruiken.
De achterkant van onze slaapkamer kijkt uit op een blinde muur. Weer eens wat anders dan spelende herten in de achtertuin. Maar verder zitten we goed, er is een keukentje en de slaapkamer ligt dus aan de stille (achter)kant.

pulpfabriek

haventje
De uit India stammende beheerster (ze gaat er ieder jaar weer naar toe) vertelt ons dat we naar de Lady Rose zus of zo moeten gaan rijden.
Ze zegt dat we het daar aan het water best plezierig zullen vinden. We weten niet wat ze precies bedoelt en ook niet waar het is.
Marineke denkt dat het een stukje langs de gravelweg richting Bamfield is.
Nee dus. De Lay Rose is een (cruise)veerboot, die vanuit het haventje van Port Alberni naar Bamfield, Ucluelet en de Broken Islands vaart.
Inderdaad, het foldertje laat zien dat het een leuke tocht isÖ Als we nog tijd haddenÖ
Het haventje is gezellig. We eten fish and chips, wandelen wat, drinken uitgebreid cappuccino, wandelen weer, spreken twee mensen die we in Port Hardy in hetzelfde hostel ontmoetten, later op de veerboot en nu dus weer.
Het is erg winderig waardoor we niet lekker bij het water kunnen zitten. Anderzijds willen we wel buiten blijven en van het zonnetje, dat af en toe door de wolken piept, genieten.

catamaran bouwen

watervalletje
Dan op een volgend bankje eten we een ijsje
Ö nou ja: IJS. We krijgen een loeigrote kegel helemaal gevuld.
We praten nog wat met de verkoopster en krijgen haar dromen te horen over een bezoek aan Ierland, waar haar voorouders vandaan kwamen.
We schatten in dat ze deze reis wel nooit zal kunnen betalen.
IJs is hier trouwens overal lekker, meestal Italiaans. Via het motel, rijden we naar de Kitsukis Walkway.

Deze wandeling begint in de stad en loopt langs een riviertje omhoog.
Er is een zomer waterpark voor kinderen en verderop een mooi stuk bos en een charmante waterval.
We zien veel joggende mensen en mensen die met honden wandelen.
We lopen nog wat verder, het officiŽle pad is opgehouden. Hier trapt Marineke prompt in de eerste hondendrol die we deze reis tegenkomen. Nog iets verderop klauteren we naar boven, een helling op, naar we denken een brug over het ravijn. NeeÖ. het is een spoorwegbrug, niet doen dus.


afdaling

nieuwsgierig aagje
De afdaling is onprettig met het losse gruis.
Op de terugweg levert een eekhoornkoppel ons weer veel vermaak.
Eentje is totaal niet bang, blijft aan de voet van de boom in de weer met nootjes, lijkt ons uit te dagen. De andere zit aan een stuk door hoog in de boom te kwetteren: is het uitdagen of waarschuwen?

onverstoorbaar

symbolisch welkom

We lopen terug langs het Nuu-chah-nulth waling monument. De beelden zijn gemaakt door de buurman van iemand die we de weg vroegen en dus moeten we maar even gaan kijken.
Het monument zelf is een grote houten kano, met meer dan menshoge peddelende Indianen en de rug van een walvis. Het staat binnen in een hal, voor foto's is het nu te donker.
De figuren buiten doen wat stijver aan.


houten figuren
Nog een paar boodschappen.
We eten soep en salade.
Dan gaan we onze bagage reorganiseren zodat we morgen alleen maar een rugzakje mee hoeven te nemen. Manuel gaat in de slaapkamer wat lezen (en slapen).
Marineke kijkt nog even naar een natuurfilm op de TV die in de woonkamer staat.
Port Alberni-Nainamo, zaterdag 14 juni.
Vandaag gaan we op weg naar Nainamo om dan morgen de boot naar Vancouver te nemen.
Onderweg stoppen we bij Cathedral Grove, waar we een adembenemende wandeling maken door een bos waar bomen staan van wel 800 jaar oud.
Er wordt net een nieuw informatiehuisje geplaatst.
Marineke las in een krantje dat er vorig jaar ook al een vrijwilligersproject was om bezoekers van informatie te voorzien.

informatiehuisje

gigantisch
We hebben al een paar keer "oerbos" gezien met reusachtige bomen, maar dit slaat alles.
Wat moet je hierover schrijven.
Fotograferen lukt al helemaal niet.
Gigantische bomenin ieder geval.
En dan de vormen, gedaantes kun je beter zeggen, van de bomen en hun overblijfselen.

zoek Manuel

na de storm
na de storm
na de storm

mooie vormen
vormen
ontworteld

red cedar
Tien jaar geleden heeft hier een enorme storm gewoed, die heel veel reuzen heeft geveld.
Gelukkig staan er nog heel wat overeind. Het moet daarvoor veel donkerder zijn geweest, nog geheimzinniger dan het nu al is.
Op de lichtere plekken komen nu allemaal nieuwe groeisels.
Sommige oude bomen, vooral douglassparren en red ceders, zijn twee tot vier meter doorsnee, Als ze liggen is de stam dikker dan we hoog zijn.

red cedar

leven onder de grond
Er zijn weer veel informatieborden. Over de dieren onder de grond, de storm en de gevolgen. Waarom deze grote bomen konden vallen (wind en vochtige losse grond).
structuren

opruimers
Er zijn verschillende soorten schimmels die verzwakken, aantasten of opruimen.
bomendoders

informatiebord
en hij was er dus...
jonge sapzuiger

triest einde
triest
einde

triest verhaal

rode ceder

red ceder,
algemeen

 


rode ceder

holle boom
bomen worden uitgehold (kano's), of het kernhout is al weg.
uithollen

holle boom

gebruik van schors

holle boom

mooi meertje
Er zijn ook nog wat lieflijker plaatjes te schieten:
mooi meertje

mooi meertje
Verdop de route bekijken we Little Qualicum Falls, alweer zo'n prachtige waterval, indrukwekkend en opnieuw is er een mooie trail uitgezet.
Zo kunnen we optimaal genieten van het watergeweld.
De trail loopt een stuk langs de rivier en langs een van de prachtige campingplaatsen.
Hier praten we even met een echtpaar met twee chow chows ( herkenning voor Manuel). Zij wonen in Nainamo, gaan nooit van het eiland af en komen hier vaak de weekenden doorbrengen om bij te komen van het werk. Andere vakanties hoeven ze niet. Het is hier schitterend

Little Qualicum Falls

veilig zo

sommige stukken afgerastered

Little Qualicum River

spoorlijn met brem
Van de brem en van de eekhoorns (nu eentje met denneappel) krijgen we nooit genoeg.
eekhoorn
In Qualicum Beach bezoeken we de Milner Gardens die volgens de boekjes de moeite waard zou zijn.
Nee dus, wij raden 'm af,
ten eerste is er een relatief hoge toegangsprijs,
op het bord staat dat er seniorenkorting is, maar nu opeens niet meer.
Het zou er rustig zijn, maar wagentjes rijden af een aan met mensen die een trouwpartij komen bijwonen en we zijn daarvoor niet gewaarschuwd.
Als je nog nergens op Vancouver Island bent geweest, is het misschien aardig.

bruiloft met uitzicht

azalea
Het pad en de voorlichtingsborden hebben weinig inhoud en het zogenaamde adelaarsnest is door allerlei onderbegroeiing niet te zien.
In een bepaald jaargetijde zal het mooi zijn, er staan veel rododendronstruiken, maar die zijn nu bijna uitgebloeid.

fuchsia

vrolijk liedje
We gaan over de drukke highway door naar Nainamo.
We komen langs de Ferry-haven en informeren of we moeten reserveren. Niet nodig, wel op tijd zijn als je een bepaalde ferry wilt hebben.
Dat is gemakkelijk, nu kunnen we morgen verder zien.
Hmm, de gereserveerde Painted Turtle is het duurste guesthouse tot nu toe. De accommodatie houdt ook niet over. De ontvangst is overigens heel hartelijk. Het ligt wel gunstig voor backpackers. Midden in het centrum vlak bij de haven.
We maken een uitgebreide wandeling langs het waterfront.
Lekker zonnetje, veel boten, ontspannen mensen, watervliegtuigjes.

jachten bij Nainamo
Echt een gezellig vrije zaterdagmiddag aan de haven sfeertje. We zien nog een leuk vogeltje, ganzen en een nieuwe fiets zomaar rechtop in het water.
Dat is heel opvallend.
We gaan speculeren hoe Ūe er komt.
We zien nog wat ouderwetse slaapmutsjes, Manuel en Marineke vertellen elkaar hoe ze die als kinderen al kweekten in hun eigen tuintjes.
In een shopping mall doen we wat boodschappen voor de picknick morgen.

fiets te water

slaapmutsjes
In het hostel maken we een leuk praatje met een Zwitsers meisje dat we vanmiddag al eerder ontmoetten. Zij weet een goed eetcafť in de buurt.
Dat blijkt heel dichtbij en inderdaad goed en gezellig.
Overigens eten we hier het duurste van de reis (Nanaimo he?) Maar het is het echt wel waard. Heerlijke spinaziesalade, perfecte zalm, een lekker dessert met gefrituurde banaan. Prima allemaal. Nog een klein blokje om en we besluiten de vroege boot te nemen om dan buiten Vancouver nog iets leuks te doen.
terug naar Vancouver (en daar het laatste deel, helemaal onderaan)