Manuel en Marineke op Terceira van 19 t/m 26 september 2007

Desculpe não existe versão português,
but if you want to ask us something about our trip to São Miguel, São Jorge, Faial or Terceira,

mail to info@marineke.nl

Met een half uur vertraging vliegen we vanaf Faial.
De piloot zet er de sokken in, lijkt het, en loopt een kwartier in.
Op Terceira komt de bagage vlot en bij de autoverhuur zijn we de enige. De routebeschrijving naar ons nieuwe verblijf is wonderwel erg duidelijk. Maar… er is niemand. Overal gebeld, geklopt, niets dus.
In het naburige cafeetje zijn een mannelijke bezoeker en de eigenaar opnieuw uiterst behulpzaam. Met wat (moeizaam) opbellen, krijgen we een reactie: er komt iemand aan. De kamers van de Quinta zijn voor een groot deel ondergebracht in aparte gebouwtjes. Het is allemaal aardig gerestaureerd maar eg donker. Ziet Manuel een kakkerlak?


huisjes quinta

geiteneilanden
Dag 17, donderdag 20 september
Een aardig ontbijt in een aardig ingerichte eetkamer. Alles is hier rustig herbouwd.
Langs de kustweg rijden we via een aantal plezierig aandoende plaatsjes, zoals São Sebastião in de richting van de hoofdstad van Terceira: Angra do Heroismo. Voor de kust liggen twee eilandjes: Ilieus das cabras, geiteneilanden.
Onderweg begint Marineke een collectie foto's op te bouwen van imperios: fraai gekleurde kapelletjes.

imperios
Impérios zijn letterlijke heilige huisjes; en wel van de Heilige Geest. Officieel heten ze Impérios do Espírito Santo. Er staan er heel veel op Terceira. Naar het schijnt ook op de andere eilanden, maar toen letten we er nog niet op. Vrijwel iedere wijk en zeker ieder stadje heeft zo'n kapelletje gewijd aan de Heilige Geest. Ze zijn het middelpunt van een jaarlijks feest tussen Pasen en Pinksteren. Oorspronkelijk werd de heilige geest aangeroepen als beschermer tegen natuurrampen en ander onheil. Er werden gratis maaltijden verstrekt aan de armen. Later werd op pinksterzondag een "heilge geest soep" gemaakt. Tegenwoordig gaat het meer om een groot dorpsfeest met dans, muziek en feestbanket. Veelal opgesierd met een torada à corde (een stier aan een touw, zie hiervoor dag 19).

kerk

We weten eigenlijk niet goed waar we in Angra moeten zijn en rijden dus eerst maar eens door tot de nieuwe haven. Er zijn veel moderne winkeltjes in een ervan vraagt Marineke de weg naar het toeristenbureau. Dat wordt perfect uitgelegd inclusief parkeermogelijkheden.
We komen in het gezellige centrum bij het gemeentehuis en gemeentepark.
We halen inlichtingen bij het toeristenbureau en drinken natuurlijk koffie.
De auto staat perfect geparkeerd voor anderhalf uur à raison van één euro.


park

openbaar toilet

Parken weten ze hier wel aan te leggen. Dit park loopt helemaal etagegewijs naar boven. Zeer fraai en gemoedelijk rustig.
We maken ook nog even gebruik van het openbaar toilet, vlak tegenover de bushalte, wordt dus vast veel gebruikt, maar... keurig schoon. Ditmaal zie ik voor het eerst een moderne, tegen een eventueel wat ruwer gedrag bestendige, vormgeving.
Angra is beslist een stad om vaker te komen.
We gaan verder langs de kust want vandaag willen we het eiland verkennen.


gemoedelijk

boven kun je lunchen
Wanneer we op zoek zijn naar een plekje om te eten (het lijkt wel of we met niets anders bezig zijn dan eten en koffie drinken) worden we gewezen op een leuk restaurantje pal aan de zee.
Lekker buiten op het terras, uitzicht op de oceaan, een aardige eigenaar en goed eten. Als hij merkt dat we verwoede pogingen doen om Portugees te praten, komt hij aanzetten met een goede verrekijker en wijst ons op de andere eilanden (São Jorge en Pico) die we van hieruit kunnen zien. Na het eten lopen we naar beneden waar weer heerlijke zeezwembaden zijn. Lekker zwemmen in de oceaan en dan in de zon uitrusten en opdrogen.

lekker zwemmen
Helaas doet de douche het niet, maar de toiletten zijn weer schoon (het lijkt wel of we het daar ook altijd over hebben, maar het is gewoon zo opvallend).
In de namiddag steken we het eiland dwars over.
Eerst omhoog naar de Serra de Santa Barbara.
Hoog net onder de wolken.
We zitten precies op de grens van wolken en mooi weer, temidden van radio- en telefoonmasten hebben we een schitterend uitzicht over het eiland en kunnen we ook de andere eilanden zien (en natuurlijk de geiteneilandjes voor de kust).

zendmasten

geiteneilanden

geiteneilandjes

foto Wayne

pico alto
We blijven aan de zonzijde en rijden langs een mooie route weer richting Praia de Vitória.
Onderweg komen we nog langs een meertje met talloze eenden die allemaal uit het water komen in de hoop iets te krijgen. Komisch.

bedelaars
De door ons gekozen (binnen)weg naar Praia is helemaal bestraat met kasseien; een beetje hobbelig maar wel weer met prachtige uitzichten.
In Praia zoeken we de grote supermarkt en raken in gesprek met een docente filosofie. We krijgen de indruk dat ze wel eeuwig met ons wil praten. Een heel lief mens.
In de keuken van de quinta maken we een uitgebreide salade, daar hebben we even behoefte aan. We eten 'm lekker buiten op.

Praia da Gabo

uithangbord
Dag 18, Vrijdag 21 september
We zouden in het dorpshuis, Casa do Povo kunnen internetten. Maar op de schoonmaakster na is er nog niemand te bekennen, vanavond dan maar.
Vandaag gaan we naar de noordkant.
Marineke fotografeert een uithangbord van een bar.
Een levensgrote koe, we denken dat ze er toch niet alleen melk zullen drinken?
Bij Quatro Riberias is weer een mooi aangelegd natuur zeebad.
Nog iets te vroeg voor ons bad, misschien komen we hier nog terug.

Quatro Riberas

wat doen de vissen?

Er zwemmen weer overal vissen in het glasheldere water.
Op een plek lijkt het alsof ze allemaal met hun snuit naar het midden willen liggen. Het is een gedrang van jewelste.
We vragen ons af wat die vissen toch aan het doen zijn.
Ligt daar voedsel, is daar een mini-warmwaterbronnetje?
We weten het niet.
In Biscoitos, het wijndorp, maken we een praatje met een echtpaar dat voor hun huis zit. De Canadese vlag wekte onze nieuwsgierigheid en dat vinden ze alleen maar gezellig. Ze hebben in Toronto gewoond en zijn teruggekeerd naar haar geboortehuis.


cafe en imperios
De mevrouw wijst ons hoe we bij het (volgens haar mooiste) zeebad kunnen komen: tweede straat rechts.
Als we tot twee geteld hebben en afzakken komen we uiteindelijk op punt waar we niet verder kunnen. Met verhit bloed, zweet en bijna tranen, weet Marineke de auto te keren, eindeloos manoeuvrerend tussen muurtjes van lavasteen. oef!
Weer boven, krijgen we bij het postkantoor, tevens toeristeninformatie, een kaartje met de juiste weg en ook nog eens alle informatie over het feest dit weekend.

altaar

mooie pop

plafond

wijwaterbakje
Beneden komen we terecht in een heerlijk rommelig sfeertje; een beetje Zuid Amerikaans. Er worden uit tentdoeken, karton, houten schotten, kratjes allerlei kraampjes opgezet voor eten, drinken, verkoop van kleding, sierraden en niet te vergeten veel muziek. Aan het eind, vlak bij de zeezwembaden is een strandtent waar je goede snacks kunt krijgen (tja eten moeten we toch). Daarna weer lekker zwemmen even luieren en verder rijden naar Raminho, waar we weer een mooi uitzicht hebben. Hier praten we wat met drie oudere Amerikanen, allen (?) ex-militair. We wisselen zelfs visitekaartjes uit.
We gaan tot de uiterste westpunt en dan via een binnen weg naar het midden van het eiland.

een streep voor de stierenrennen
Onderweg weer eens een opstopping door een enorme stoet koeien… veel plezieriger toch dan een file op de A1.
We gaan naar Lagoa Negra.
Dit "zwarte meer" is momenteel slechts een poeltje.
Het is ook het uitgangspunt van een mooie wandelroute.

altaar voor kerstviering
Daarnaast is de Gruto de Natal; de kerstmisgrot.
Nu doen we de wandelschoenen aan om de grot te bezoeken. De aardige kaartjesverkoper adviseert dat. We krijgen ook nog een haarnetje voor onder de (bouw)helm die we moeten dragen. Dat blijkt geen overbodige luxe.

soms lager

soms smaller
De klauter- en buktocht is speciaal en ook wel indrukwekkend bij het besef dat we door oude lavagangen gaan. Het gloeiende magma heeft zich hier doorheen geperst. Er klinkt ondertussen redelijk dramatische muziek, sfeerverhogend. Af en toe is dit kruip- en sluipdoor een klein beetje eng. Naar de supermarkt, salade en … internetten gaat niet door we krijgen wat andere suggesties; proberen we een andere keer...
kleurige huizen

Dag 19, zaterdag 22 september.
Bij het opstaan is het stralend weer, al gauw komen er wolken, maar het weer blijft goed.
We rijden naar São Sebastião, waar de oudste kerk van de Azoren staat. Mooi, sober, met erg veel oude stukken.
Er zijn restanten van fraaie fresco's uit de 16e eeuw, althans ze moeten heel mooi geweest zijn.
De fresco's worden gerestaureerd.
De stukken die over zijn, tonen onder andere gedeelten uit heiligenlevens, zoals die van Sint Maarten.


oudste kerk Azoren

restauratie fresco's

sober, erg mooi

verse bloemen

imperios

Het is zaterdag en vrouwen zijn alweer bezig de kerk te versieren met verse bloemen. De altaren, beelden pilaren, worden voorzien van de mooiste bloemstukken. Soms geuren ze heerlijk. Er worden gewoon bloemen gebruikt die je zo in het wild kunt plukken, of direct uit de tuin.
Wat heerlijk toch als je steeds zoveel moois voorhanden hebt.
Tegenover de kerk staat weer een fraaie imperios, mooi beschilderd met elementen uit het feest van de heilige geest.
We rijden dwars over het eiland naar het noorden.


interieur

melkverzamelpunt

trotse mannen
Onderweg maakt Marineke een praatje met boeren die melk aanleveren (een heeft een Hollandse schoondochter; "een lief meisje"), bij een coöperatie.
Ze willen best wel op de foto.
Het "melkgebeuren" is een intensieve business met als die uiterst verspreid liggende bergweitjes en de ver uit elkaar liggende groepen koeien.
Overal rijden pick-ups met melkbussen of kleinen containers. Soms zelfs nog paard-en-wagens. Overal ook autootjes die veevoer rondbrengen.
De weiden zijn hier duidelijk schraler dan op de andere eilanden die we bezochten.

ook São Sebastião

fumerolen

wandelpad erlangs
We komen langs de Furnas do Enxofre. Hier zijn weer fumarolen waaruit zwaveldampen stijgen.
Er is een aardige korte wandeling uitgezet.
Het is hier minder spectaculair dan op São Miguel, waar ook kokende bronnen waren; we zijn verwend!
In de verte horen we een knal, een hele tijd later weer een.
We proberen een zijweggetje.
De jongen bij de Gruto Do Natal zei dat we daar een mooie route konden rijden. Hmm, het zal wel, maar het pad is wel erg smal, of kunnen we de juiste weg weer eens niet vinden?
Dan maar de officiële weg, die is trouwens ook mooi.
We stoppen ergens bij een leuk uitziend paadje en lopen dat zo'n drie kwartier op en neer; mooie begroeiing, veel vogeltjes, weer een ander sfeer. Het is inmiddels midden op de dag en dit het licht doet ook wat.

paadje met vogels

landschappen

kraampjes
In Biscoitos is te zien dat de aktiviteiten voor het feest toenemen. Steeds meer stalletjes met allerlei koopwaar en steeds meer tentjes van kamperende bezoekers en kooplui.
We eten weer bij het strandtentje en gaan weer naar het zeebad.
Het is duidelijk drukker dan gisteren, meer families.

tentjes

gezellig samenzijn
Opvallend is dat mensen hier op de Azoren niet lang aan het strand blijven. Even een uurtje uit: badderen, even liggen, drogen, kletsen en weer weg. Het weer is wat bewolkt, niet echt aanlokkelijk om te water te gaan, maar Manuel neemt toch een duik en voelt zich er lekker bij. We lopen wat langs de stalletjes.
Het papier met de aanwijzingen over de "stierenrennen" kunnen we niet tussen onze papieren vinden, maar Marineke herinnert zich genoeg om toch de weg te kunnen vinden. Eerst proberen we nog of het wijnmuseum nu open is, maar nee, pas volgende week weer.
Dan gaan we een zijstraatje "naar boven".
Steeds meer geparkeerde auto's dus het zal wel goed zijn.
Voor een kerkje zetten we de onze neer en we lopen verder omhoog. Steeds meer mensen langs de kant, steeds meer drukte.
Veel huizen (deuropeningen) en ingangen van tuinen (poortjes voor een bruggetje, toegang tot huis en tuin) zijn afgetimmerd (houten schotten) ter bescherming tegen het stieren geweld.
We gaan ook zo'n bruggetje over en vinden een plekje op de muren naast de mensen.

gezellige drukte

boxen met stieren
Later horen we hoe andere nieuwkomers aan de mensen bij het huis vragen of ze "gebuik mogen maken van hun tuin".
Een nette gewoonte.
Er staat verderop een vrachtauto met vier containers erop. Die worden afgeladen een lang touw wordt uitgerold en verdwijnt in een van de containers. Dan verschijnt er politie die de straat afzet (nou ja steeds mogen er auto's door).
Op een gegeven moment gaat een vuurpijl af, één knal.
De eerste stier wordt losgelaten.

de stier is los

Hij rent wat verdwaasd rond, maar zet daarna de gang erin en probeert her en der wat overmoedige jongemannen op de hoorn te nemen.
Dit sportieve gebeuren verdwijnt het dorp in en komt na een tijdje weer terug. Het blijkt dat de mannen in witte overhemden de stier aan een touw vast houden zodat hij niet al te ver kan uitschieten.
Na een aantal schijngevechten verdwijnt de stier weer in zijn container.
Wat wij gezien hebben is niet echt spectaculair.


mannen
Later zien we in de supermarkt video-opnames van "touradas á corda" met scènes waar het stevig aan toegaat, zelfs een echt ongeval waarbij een man niet meer zelf kan opstaan. Maar meestal ziet het eruit als een beetje stiertje pesten, waarbij het "de leukste thuis" -gehalte hoog is.
Er is bijvoorbeeld ook te zien hoe mensen door de stier de zee in gejaagd worden, wel grappig. De stier is zo te zien zelf ook niet bang voor water.
Thuis maken we weer wat te eten en werken aan het verslag.
Dag 20, zondag 23 september.
Bij het ontbijt ontmoeten we een jonge Nederlander en zijn Belgische vriendin.
Zij hebben ook andere eilanden bezocht en zijn minder succesvol geweest met hun walvisexcursie.
Ze hebben zelfs de pech gehad dat er op São Miguel in hun auto is ingebroken. Wat geld en de papieren weg. Gelukkig werden die de volgende dag weergevonden. Ongehoord… en ongekend op de Azoren. Dat vond de politie ook. Waarschijnlijk een buitenlandse bende. Er wordt naarstig naar hen gezocht. Wij zijn geschokt want we hebben echt niet anders dan lieve mensen ontmoet. Er zijn hier wel arme mensen die hard moeten werken voor hun kostje, maar ze zijn erg trots op hun eiland.
Vandaag zijn er weer stierenrennen in Porto Martins, hier vlakbij, we zien wel of we daar nog naar toe gaan. We willen eigenlijk even rustig aan doen.

tuin quinta

fort
Eerst rijden we even naar het havengebied en bekijken het fort.
Daarna zetten we de auto neer vlak bij het strand van Praia da Vitoria. In het havengebouw kan Marineke internetten en Manuel snuffelt daar wat in de bibliotheek. We ontmoeten voor het eerst een Frans sprekende man. Het is een opgewekte Zwitser (waar leer je zeezeilen in Zwitserland?).
In een cafeetje drinken we koffie en heerlijke verse vruchtensap. We kunnen de vruchten kiezen die in de blender gaan. Marineke maakt een combinatie van limoen, ananas en perzik, Manuel houdt het op ananas en…? Dan gaan we zwemmen en luieren op het (gele!!) strand en via het uitzichtpunt over het stadje, uiteraard met Mariabeeld, naar de volgende grot die we willen bezoeken: Algar do Carvão.
Onbedoeld nemen we weer een andere weg binnendoor (verschuiven ze hier de wegen?)


leeg strand

Algar do Carvão is een oude vulkaan.
Eerst een hele lange afdaling voor het eigenlijk traject begint. Onderweg is het prachtig om naar boven te kijken. Je kijkt van binnen uit in de kraterwand de schitterend groen begroeid is.
Beneden vertelt een vrouwelijk gids ons het een en ander.
We lopen naar de "kathedraal" en daarna (diep) naar beneden waar een meertje is, nu klein en laag en in de winters groter.
De rotsformaties zijn schitterend. wat een kleuren en vormen.
Hier en daar wonderlijke stalactieten, sommige heel wit door silicium.
We hebben geluk dat we hier helemaal alleen kunnen ronddwalen in deze indrukwekkende grot.
Als we terugklimmen komt er een groep toeristen aan, met bijkomend gepraat en geroezemoes.
Deze grot mag je zeker niet missen als je het eiland bezoekt.

hol of

bol?

kakkerlak
Op de terugweg willen we uitzoeken waar en bepaald wandelpad begint. Daardoor komen we onbedoeld op een werkelijk mooie binnenweg naar Fortinhas. Ook wel een leuke plaats voor een bezoekje.
Via de supermarkt (biertjes halen) naar huis.
Buiten op het bankje wat gefilosofeerd. Heerlijk moment van de dag.
Er zijn echt kakkerlakken en andere lichtschuwe beesten.
Dag 21, maandag 24 september.
Marineke heeft ineens een ontsierende dikke plek onderop haar wang. Ze denkt dat ze vannacht gestoken is door een of ander beest.
Bij het ontbijt maken we kennen met nog eens vier Nederlanders. Gaan ook woensdag terug.
Het meisje van de quinta vertelt dat er in Porto Martins een mooie wandeling langs de kust te maken is.
Het weer is mooi, dus waarom niet.
In Porto Martins is een gezellig zeebad, maar er is niets open aan cafe of badhokjes; we gaan nog even door.

mooie weg

ezeltje

Het is trouwens nog te vroeg om te zwemmen.
Boven in het dorpje drinken we koffie en rijden over een mooie kustweg richtin Angra.
Onderweg komen we langs een aardige camping bij een klein zeezwembad.
Er staan een paar tentjes en een eenzaam ezeltje. Het zadel ligt er vlak bij.
Verder geen mens te bekennen.
Hoewel... twee vrachtwagenrijders houden onder de beschaduwde picknicktafel even pauze.
Verder zijn er natuurlijk onderweg weer allerlei kapelletjes, imperiossen en torentjes


zadel

torentje

Manuel bekijkt

lief kopje

imperios

São Matheus
We rijden om de hoofdstad. heen, naar São Matheus, waar een grote mooie kerk is.
We zagen hem al een paar maal uit de verte. We parkeren de auto op een zonovergoten heet pleintje en lopen naar de kerk. Het interieur is bijzonder en er is opvallend veel prachtig houtwerk.

plafond

barok

met bootje

houtwerk

houtwerk

vissers-stap-rots
Een schilderij van het laatste avondmaal toont naar onze mening overduidelijk Maria Magdalena en niet Johannes aan Jezus' rechterzijde. Intrigerend. We lopen naar het leuke vissershaventje met veel kroegjes, maar niets te eten.
haventje
Even terug naar boven lopen want langs de doorgaande weg is een restaurantje open waar de lokale bevolking zich tegoed doet aan de dagschotel. Ziet er op zich goed uit, maar wij willen nu vis, omdat we in een vissersplaats zitten. Eigenwijs natuurlijk, we kunnen krijgen wat we willen, maar er wordt niet bij verteld dat het lang kan duren.
En zo zitten we een heeéle lange tijd binnen, terwijl buiten het zonnetje zo aanlokkelijk schijnt.
Iedereen na ons; zij willen natuurlijk uit de grote pot, gaat voor.
Een troost is dat Marineke in de keuken kan kijken en allerlei raadselachtige handelingen kan volgen. Onder andere dat de oma (kok) en het jonge meisje dat haar helpt, continu van chips snoepen. Hun omvang is daar ook naar.

positief-negatief
Tenslotte komt de vis, erg lekker dat wel.
We rijden naar porto Negrito.
Daar is een fort en een klein zeebad.
Marineke vindt de zee te ruw.
Manuel is stoerder, maar vindt inderdaad de golfslag wel behoorlijk pittig.
Er is een leuk terras en we nemen ijs en cola. Daar ontdekken we dat we hier veel plezieriger hadden kunnen eten… een volgende keer dan maar.

fort

samen vissen
Terug naar Porto Martins via de snelweg, daar is het nu veel gezelliger bij het bad.
We maken eerst de wandeling langs de boulevard die de kustlijn volgt.
Het is aangenaam, we zien mooie rotspartijen, kleuren, bloemen, en een apart huis, gebouwd in de vorm van een schip.

bloemen en vruchten
De huizen zien er hier rijk uit.
Boven in het dorp drinken we koffie in hetzelfde cafeetje van vanmorgen. Marineke neemt als we terug zijn nog even een zeebad.
Ook hier is de golfslag op sommige plekken behoorlijk.
Tijdens onze maaltijd thuis arriveert een Amerikaans echtpaar.
Ook zij hebben niemand van het beheer getroffen en via telefonisch contact iemand opgetrommeld.
Ondertussen maken we een genoeglijk praatje.
Hij is op Faial op zoek geweest naar zijn "roots"; zijn betovergrootvader kwam er vandaan. Het was een lastige zoektocht, ook omdat in Amerika de naam veranderd was.
Zij is van gemengde Ierse en Cherokee-afkomst. Leuke mensen.

gevangen kakkerlak

miljoenpoot
De Quinta: enge beesten, maar ook een geweldig mooie tuin met barbeque en wat kleinvee.

barbeque

vrucht gatenplant

kalkoen

kerk Praia de Vitória
Dag 23, Dinsdag 25 september.
De bult op Marineke's wang is nog niet verminderd.
Het is de laatste dag hier en we willen rustig aan doen.
We beginnen met even in de zon liggen op het grasveldje voor ons huisje. Het weer is mooi, maar frisser dan vorige dagen.
Rond het middaguur rijden we naar Praia.
We parkeren ditmaal in het centrum bij de kerk.
We lopen een mooi beklinkerde winkelstraat door. Aan het cafeetje bij het strand eten we tapas. Het zijn hier absoluut geen kleine porties. Een laatste duik in de Atlantische oceaan. De kerk bekeken (oud 15e eeuw, ingewijd in de 16e eeuw) een breed en solide gebouw.
We doen boodschappen in een andere (volkse) wijk, eigenlijk veel leuker.

mooi straatje(Wayne)

droog en lavamuurtjes
We maken een laatste wandeling in Praia da Cabo.
We lopen over een weggetje hoog boven de kust.
Het is een droog, dor, vervreemdend gebied, vooral door de havens en silo's op de achtergrond.

silo's

eenzame koe
Er wordt trouwens ook hier driftig gebouwd, behoorlijke villa's.
We hopen dat de arme boertjes flink wat geld gebeurd hebben voor hun lapjes grond.
Het grootste deel van de bagage ingepakt en dan rest ons weemoed, eten schrijven, slapen.

eenzaam paard
Dag 23, woensdag 26 september.
Vroeg op, na een (wat Manuel betreft) half doorwaakte nacht.
Het weer lijkt om te slaan: veel wind, dikke donkere wolken.
Dat maakt het iets gemakkelijker om weg te gaan, maar toch...
Na het ontbijt vertrekken we om 8 uur vanaf de quinta.
Het Amerikaanse echtpaar rijdt met ons mee.
Bij het vliegveld zien we geen afleverpunt voor de auto.
Er is een verbouwing aan de gang en er is niets aangegeven.
Met behulp van een schoonmaakster komt Marineke uiteindelijk waar ze zijn moet: beneden aan de achterkant (stuk terug rijden), maar ze kan met een lift weer naar boven, naar de vertrekhal waar de anderen staan te wachten.
Het inchecken gaat vlot.
Na een hartelijk afscheid van de Amerikanen (Marineke geneert zich voor haar wang) gaan we naar de gate die beneden is.

rode trompetter

roze trompetter
Natuurlijk piept Manuel weer als hij door de security gaat. Ditmaal zijn broekriem.
Marineke weet inmiddels dat de laptop apart moet.
De grondstewardess gunt ons niet eens meer de tijd om een kopje koffie te drinken, terwijl het boarden toch pas voor over tien minuten aangegeven staat. Ze willen zeker vroeg weg. Ze maakt het goed door in voortreffelijk Nederlands "doei" te zeggen. We vertrekken inderdaad iets vroeger (9.30 uur). Om half vier zijn we op Schiphol. Het is er 11 graden!
De bagage gaat vlot, binnen een kwartier hebben we een trein en aansluitend een bus in Assen. Het kon niet mooier. Om acht uur staan we voor de deur. Uitpakken en thuiswezen…..
terug naar São Miguel