Manuel en Marineke wederom op Tenerife
Op vliegveld Eelde verloopt alle rustig en vlot, geen hectisch Schiphol gedoe. Na dit relaxte begin is het echter definitief over met de soepelheid. Wanneer we Maastricht naderen, deelt de gezagvoerder mee dat we naar Eindhoven vliegen omdat de grondapparatuur in Maastricht niet goed werkt. Op vliegveld Eindhoven moeten we wachten tot de bussen met passagiers uit Maastricht aankomen. Daarna gaat alles nog op z'n elf en dertigst.
Het is al over achten als we opstijgen. We maken ons al een beetje zorgen of er nog iemand is bij de autoverhuur op Tenerife en bij het appartement.
De vlucht gaat verder voorspoedig, maar de bagage wil ook maar niet komen.

vliegveld Eelde

nog kerst
Er is nog iemand op het kantoortje van Avis, maar we moeten de auto zonder inspectie meenemen. Het blijkt een kleine Volkswagen te zijn, die wat ronkend rijdt.
Gelukkig weten we de weg nog van vorig jaar, want de routebeschrijving klopt nog steeds niet.
Bij het appartement is inderdaad niemeand. We lopen weer naar het naburig restaurantje. Het staat op het punt van sluiten. Toch bellen ze voor ons op en bieden ons een kopje koffie aan.
Na een klein half uur, het is inmiddels ruim over enen, doet een jongen de deur voor ons open, formaliteiten komen later wel. Het appartement is in orde.
We zijn erg moe. Toch slapen we niet echt goed waarschijnlijk vanwege de late koffie.
Zaterdag 3 januari
Heerlijk zonnig weer.
Ontbijt op het ruime balkon (groter dan vorig jaar). We schrijven ons nu formeel in bij Irene, die ons een fles lokale wijn aanbiedt.
Manuel sjouwt galant een ligbed mee voor Marineke. Eerst even een tijdje echt luieren en van de zon genieten. Na de lunch doen we boodschappen en rijden daarna even naar Los Abrigos.
Oorspronkelijk waarschijnlijk een lief havenplaatsje, maar nu uitgebreid met een grote puist appartementencomplexen.

bij de zee

Los Abrigos
Leve het massatoerisme. Over stenige paadjes en over wat nog rest van de rotsbodem lopen we langs zwembaden en restaurants. Verderop wordt het wat leuker en zijn er werkelijk fraai aangelegde appartementencomplexen, met meer tuinen en beplanting. We eten een "home-made"ijsje, echt lekker, dat moet gezegd. Manuel kookt "thuis"een heerlijke pastamaaltijd met lekkere salade. Aanvankelijk waren we van plan nog even naar het zwembadje met bubbelbad te gaan, maar we hebben toch te weinig puf.
Zondag 4 januari,
Redelijk op tijd op en weer lekker buiten ontbijten in het zonnetje, wat een luxe.
We klungelen wat en gaan zo iets later dan het plan was richting Teide.
We genieten weer van de mooie tocht en herkennen allerlei plekjes.
Hoe hoger je komt, hoe absurder en grotesker het landschap wordt met de woeste en grillige rotsformaties in soms heel vreemde kleuren.
Bij de Parador drinken we koffie en nemen een flesje water mee (waren we vergeten… het is nog even wennen).
Daarna rijden we door naar El Portillo om vandaar een wandeling naar Fortaleza te maken. Het is druk, er is voor ons kleine autootje nog net een parkeerplaatsje te vinden.

Parador en Teide

Fortaleza
De wandeling wordt beschreven als licht en 2 ½ uur durend.
Tja dat wordt in ons geval natuurlijk ongeveer het dubbele. We picknicken onderweg.
De wandeling gaat over een goed begaanbaar pad door het ruige en barre landschap.
Stijgend en dalend komen we bij een grote zandvlakte waarachter de vrij steile rotsmassa als een vesting oprijst. Een sterk stijgend paadje loopt naar een kapelletje. Een pad loopt nog verder, we kunnen om of over de formatie heen.

harsparels
We kiezen het gemakkelijke pad. Dat loopt langs een paar omgehakte dennen. Harsparels schitteren prachtig in de zon.
harsparels
We volgen het nog een heel eind, maar op een gegeven moment wil Marineke toch terug; ze ziet in de verte wolken stijgen en tja, we kennen het pad niet, weten niet hoever het nog is en hoe moeilijk.
In mist is het niet goed zoeken.
Op de terugweg zien we hoe het namiddaglicht sommige rotsen in een speciale gloed zet.
Sommige rotsgedeelten zijn prachtig roodachtige, andere groenig of diep oker.
De auto staat nog braaf op z'n plekje, inmiddels bijna alleen.

boeiend landschap

topje La palma boven de wolken
We rijden terug door het schitterende maanlandschap. Kijken opnieuw over de wolkenzee onder ons, die er inderdaad stormachtig uitziet.
De toppen van La Palma lijken op te rijzen uit een poolvlakte. De zon kleurt de wolken al een beetje roze, prachtig. Vooral het laatste stukje terug lijkt lang te duren, dat komt vast omdat we nu onder het wolkendek zitten. We rijden meteen door naar de supermarkt, wat heerlijk toch dat die op zondag ook tot 8 uur open is. Thuis drinken we een biertje. Manuel kookt en Marineke zet de foto's op de computer. Deze keer gaan we wel het bubbelbad in en ontmoeten een Frans-Zwitsers koppel, leuk.
Maandag 5 januari
Maria vertelt ons dat Los Reyes (Driekoningen) in Santa Cruz leuker is dan hier in San Miguel.
Dat brengt ons aan het twijfelen. Uiteindelijk besluiten we toch maar hier in de buurt te blijven omdat we nog best moe zijn. We gaan weer "naar boven".
Het wolkendek reikt deze keer tot vrij hoog, bijna tot het Nationale park van de Teide.
De route Chavao zou niet zwaar zijn en ongeveer 1 ½ uur duren.

Chavao

Chavao
We starten bij Boca de Tauce. Het beginpunt is moeilijk te vinden, maar we komen eruit. Het weer hier boven is heel zonnig, met af en toe een lichte wolkenflard die probeert deze vlakte te bereiken.
Het is nog steeds een aparte ervaring dat de wolken van beneden kunnen komen. De tocht is mooi en in de ochtenduren vast nog veel mooier.
Nu lopen we af en toe in de schaduw van de rotsen, daar vriest het terwijl het in het zonnetje zo warm is dat je T shirt genoeg is.
Het pad is zeer goed begaanbaar, zeer afwisselend, langs bizarre rotsen en heel veel verschillende struiken. Nu zijn ze droog en grijs-blauw.
In het voorjaar schijnen ze prachtig te bloeien. Er worden dan veel bijenkorven geplaatst, advies is dan om niet van het pad af te wijken.
We lunchen op een beschut en zonnig plekje. Marineke vindt het nog steeds leuk te spelen met de zelfontspanner van de camera. Omdat we niet weten wat de wolken zullen doen, lopen we over de geasfalteerde weg terug. Minder mooi, maar wel efficiënt.
maanlandschap met wolken

driekoningentaart
We maken nog een praatje met een Duitse man en vrouw die per mountainbike door het landschap trekken. Moedig hoor.

Terug naar ons dorp waar we navraag doen naar het tijdstip van de Driekoningentocht. Iedereen zegt iets anders, maar in de apotheek lijken ze het zeker te weten: half zeven. Daar gaan we dan maar van uit. Marineke koopt een Driekoningentaart bij de bakker. Eer groot rond cake/brood met vruchten en slagroom. Een kartonnen kroontje is toegevoegd.
Manuel tovert weer heerlijk eten op tafel en we rijden naar San Miguel.
Het is al druk. We moeten een eindje rijden om een parkeerplaatsje te vinden. Blijkt een goede plek. We lopen de optocht tegemoet. Allerlei verklede mensen; stipfuguren, dierfiguren, auto's met kadootjes, de correios is kennelijk sponsor, want de postauto bevoorraadt postbodes met postzakken waaruit ze snoepjes halen die kinderen in de hand gedrukt krijgen. Kennelijk ook "oude kinderen" want wij krijgen ook een handje vol. Verder is er een drumband en mooie meisjes die meedansen. …
straatfeest

Balthasar
En natuurlijk de drie koningen op hun kamelen.
Iedereen loopt achter de stoet aan. Een echt dorpsfeest.
Terug bij het appartement staan er weer Nederlanders op de beheerder te wachten. Ook zij moesten opbellen om binnen te kunnen.
In Nederland schijnt het behoorlijk te gaan vriezen.
Oef als dat maar goed gaat met de kraan in het halletje.
Om twaalf uur is er opeens wat vuurwerk. Niet in het dorp maar vlak bij het appartement.

Dinsdag 6 januari
In Nederland vriest het 10-15 graden.
We maken ons zorgen, zal er niets bevriezen? Manuel heeft er slecht van geslapen. We bellen Bea, die belooft te gaan kijken. Marineke zoekt op internet of ze een emailadres van de buren kan vinden, lukt niet, vanavond proberen te bellen.

Marineke vindt in haar stukje taart een gelukszwijntje; het zal allemaal wel goed aflopen...


gelukszwijntje

Bocinegro
We gaan na de lunch op weg naar El Medano, een badplaats niet zo ver van hier, waar ook een wandeling is uitgezet.
De plaats doet gezellig aan; een beetje vergelijkbaar met Playa de Tazacorte op La Palma, maar dan veel en veel groter.
De wandeling loopt langs het strand, over een lagune naar wandelpaadjes die twee "bergen" opleiden; de Bocinegro en de Montaña Roja.

De eerste tamelijk laag, met af en tot steile kliffen aan de kust, de andere, een oude vulkaan is wat hoger, toch wel een klim.

Na de eerste "berg" maken we een rondwandeling over allerlei paadjes langs de kust, met veel mooie uitzichten.


grote zeekraal

rotsvegetatie
We genieten van de bijzondere vegetatie.

Terug in El Medano vinden we een lekker plekje op het terras van een Thaise Chinees. Hoewel de wolken dreigen, zitten we de hele tijd in het zonnetje. Het eten (we nemen een klein menu voor twee personen) is lekker en overdadig en niet duur.
We genieten enorm, het relaxte "we zijn uit" -gevoel. We zijn echt op vakantie.
Onderweg naar huis zien we een prachtige wolkenluchten en heuvels die in een bijzondere gloed staan.
Thuis een biertje, computeren, verslag schrijven, even een rondje in het minizwembadje en bubbelen in het bubbelbad van het appartementencomplex.
Tot slot nog even lezen.

mooie lucht

bijenkasten
Woensdag 7 januari
Het is mooi weer, we gaan naar de Barranco de Inferno. Op naar Adeje. We parkeren de auto in een nauw straatje en moeten nog een eindje omhoog lopen naar het beginpunt van de route.
We hebben geluk, er is een beperkte toelating, maar we kunnen er zonder te hoeven wachten nog in.

oude kastanje
Het pad is niet zeker in het begin niet zwaar, wel lastige en puntige stenen.
Langs de wanden van de kloof gaan we afwisselend omhoog en omlaag.
Onderweg zijn er veel mooie uitzichten en een afwisselende natuur.
Wat een plantengroei in deze barre omstandigheden! We horen kleine vogeltjes, maar zien ze zelden.

kloof en piek

uit de hand

Een paar keer stuiten we op patrijsachtige vogels die absoluut niet schuw zijn. Op de picknickplek blijken ze zelfs uit de hand te eten.
Later lezen we dat gevraagd wordt de dieren in dit beschermde natuurgebied niet te voeren, oef.


stroompje
Aan het eind wordt het traject, dat inmiddels het stroompje volgt, moeilijker begaanbaar. Soms zo steil en glibberig dat we op handen en voeten klauteren. Aan het eind is eerst een waterval en daar staat een gids/parkwachter die zegt dat we nog even linksaf moeten gaan. Daar is nog een waterval midden in een grotachtige omgeving. Mooi.

De terugtocht verloopt vlot.
In Adeje eten we een bocadilla en drinken cola en koffie.

klokjebloem

kasteel San Miguel

We rijden een stuk binnen door terug naar San Miguel en komen langs het Castillo de San Miguel. Het ziet er uit als een groot playmobil-kasteel. Grappig.

Er worden "middeleeuwse" feesten gehouden en je kunt er "Middeleeuws" eten en drinken.

Donderdag 8 januari,
Bij het opstaan is het stralend weer, maar zoals bijna altijd, in een mum van tijd hevig bewolkt. Wat gaan we doen, naar beneden richting El Medano, of naar boven?
Bij de Teide zal het ook wel weer blauw zijn. We kiezen voor het laatste, het blijft een gok.
Onderweg bedenken we dat we ook de wandeling naar Paisage Lunar nog willen maken.

erosie

paisage lunar
Parkeren bij het toegangsweggetje valt niet mee, maar een aardige Franse meneer, met een Duitse vrouw, schuiven een klein eindje op, heel attent. We maken nog een praatje met ze en gaan op weg. Eerst ongeveer een uur lopen over een gravelweg voordat het pad omhoog gaat voor de echte voettocht. Het is een niet al te moeilijke, maar wel lange route. Het landschap is mooi begroeid en afwisselend van kleurrijk gesteente.
De bewolking neemt ondertussen helaas toe en het uitzicht wordt minder. Een Duitse meneer die alweer op de terugweg is moppert knorrig dat er geen bal te zien is vanwege het weer. Zijn vrouw lacht maar wat.
We zullen zien.
Bij het einddoel lijkt het erop dat we inderdaad niets kunnen zien, maar zowaar… even breekt het wolkendek, een klein kwartiertje kunnen we vanaf een uitkijkpunt, door de flarden heen het "maanlandschap" bekijken.
Het is mogelijk nog helemaal af te dalen naar deze wonderlijk gevormde rotsformaties (ontstaan na erosie), maar het lijkt erop dat de mist nog dikker wordt en dan zullen we niet veel meer zien.

paisage lunar

water voor de dennen
De terugtocht verloopt grotendeels in stevige mist, zodat er van uitzicht geen sprake is. We vermoeden dat het een mooie route is.
Op zich heeft het lopen in deze oneindige stilte wel wat en het pad is gelukkig erg goed. Maar echt leuk is anders.
De tocht lijkt ook twee keer zo lang te zijn.

mist

tuintje in de rotsen
Onderweg zien we in een holte in de rotsen een heus minituintje.
Aan het eind lijkt het weer op te klaren. Zo van bovenaf ziet het er op zee en aan de kust zonnig uit.
We besluiten om toch nog maar even wat zon te pakken en rijden naar El Medano om daar weer bij de Chinees op het terras te eten.
We kunnen er inderdaad in het zonnetje zitten, maar er staat een frisse wind. Na een "eenvoudige doch voedzame maaltijd" lopen we rozig terug naar de auto. In een rommelige supermarkt doen we nog wat boodschappen.

oranje waterval

gele wolken

Vrijdag 9 januari,
Voor vandaag werd regen verwacht, maar in de ochtend is het half bewolkt, alleen wat frisser.

We rijden naar El Medano omdat daar ook nog een alternatieve wandeltocht is.
We lopen over de boulevard en zien dat er rond Gran Canaria gele wolken hangen: nog nooit gezien.
De aanloop voor deze wandeling voert langs de uitgestrekte nieuwbouw.
Het ene smakeloze appartementencomplex na het andere.
Een paar uitzonderingen, maar het is lelijkheid troef.

En als we dan nog een paar werkelijk fraaie en leuk aangelegde appartementen zien, staat er een werkelijk afgrijselijk betonnen hotelkolos vlak voor.
Die dan ook nog eens het uitzicht op zee beneemt.
Even verderop gaan we op een stukje rotskust zitten om nog even van de zon te genieten.
Er staan een paar vissers, meer kletsend dan hengelend lijkt het. Er duikt af en toe een snorkelaar op en een strandlopertje scharrelt tussen de stenen.

betonkolos

strandlopertje
Een vlucht duiven van de plaatselijke duivenmelker geeft af en toe een demonstratie formatievliegen.
In de verte zien we wat zeiljachten en een man die op een surfplank staat peddelt voorbij.
De vissers houden ermee op, maar staan bij hun auto's nog tijden te kletsen. Er komen nog meer auto's aan het lijkt een openlucht mannensoos. We hebben geen zin meer om de tocht verder te lopen, we zijn nog moe van gisteren.

peddelaar

steltloper
We lopen terug naar El Medano, terwijl ondertussen ook het weer verandert; er hangt gelijk een naseizoensfeer. Bij een klein leuk rommelig restaurantje drinken we koffie. Jammer dat we al gepicknickt hebben, want je kunt er lekker vis eten. Onthouden maar.
Een jongen sleutelt aan een paar "springstelten". Kennelijk voor hem ook helemaal nieuw, hij blijkt ze echt uit te moeten proberen. Alles tot vermaak van omstanders.
Op de terugweg doen we de hyperdino aan, een super supermarkt.
Veel verleiding, veel lekkers. Onderweg naar huis begint het te regenen. Steeds harder.
Zaterdag 10 januari,
We weten niet wat we moeten doen: wolken - zon - wolken. We zouden naar Santa Cruz, maar zijn nog steeds moe.
Bij de auto raken we aan de praat met een Duitse meneer, of liever, hij met ons.
In een niet aflatende vloed van woorden vertelt hij ons over het eiland, de geschiedenis, met name over het tekort aan water de laatste tijd waardoor stuwdammen zinloos zijn.
Aan de kust is het winderig maar zonnig.

skite-surf-weer

en windsurfweer
Er zijn heel veel windsurfers en skitesurfers die gebruik maken van het uitgelezen weer op deze vrije zaterdag. Er zijn mooie golven waar ze overheen kunnen springen. Soms vliegt een skitesurfer metershoog in de lucht, prachtig.
Op een luw plekje, waar overigens de wind toch nog veel zwart zand over ons blaast, luieren en lunchen we.
We rijden langs een Vodafonewinkel om het mobieltje te laten opwaarderen. Omdat we zelf niet weten hoe, vragen we het de winkelier, die komt er ook niet uit jammer.
Thuis spoelen we al het zwarte zand af in het zwembadje en nemen nog een bubbelbad.
Zondag 11 januari
Zoals steeds: bij het opstaan stralend weer en daarna bewolkt. We gokken dat het boven mooi weer is. Inderdaad is het stralend in het Teide gebeid, maar wat een wind. Guur en stormachting. Zo sterk dat het niet plezierig is om in te wandelen.
We proberen een plekje in de luwte te vinden om toch van de zon te genieten. Aanvankelijk strijken we neer op een lavaveld, achter een klein rotsmassief, maar na een tijdje lopen we nog wat verder en vinden een nog iets betere plek.


Teide-wolk


bar leven
Manuel kan lekker op een boomstam zitten en Marineke vind een vlak stukje daarachter om wat te soezen.
Boven op de and waarvoor we zitten staat een oude den.
De wortels zitten voor de helft nog vast in de lavabodem, de andere helft van de wortels ligt bloot doordat er een grondafslag heeft plaats gevonden. Ongelooflijk dat zo'n boom kan blijven leven, al ziet íe er wel miserabel uit.
We kunnen van hieruit de Teide goed zien.
Hij is steeds omringt door een wolkengordel die langs de top jaagt, maar steeds weer uit het niets aangevuld wordt.
We lunchen op dit plekje en zowaar is er een vogeltje dat ons hoog in de boom gade slaat.
Waar leeft zo'n beestje van?
We rijden nog een stukje verder en vinden een pad langs een ruïne.
Nog wat lager ontdekken we een plek waar de bewoners van Tenerife hun zondagnamiddag door brengen: barbecuen op een grote picknickplaats.Iedereen is winters gekleed tegen de koude.

vogeltje

playa de San Juan
We maken een kleine omweg langs Playa de San Juan.
Het lijkt een redelijk deftige badplaats, met een klein haventje, een lange pier en boulevard, veel cafeetjes en restaurants en een mooi beschut strand. We zien veel grijze koppen.
We wandelen wat op en neer en eten een lekker ijsje.
Maandag 12 januari
We rijden naar Masca, wat een prachtig in de bergen gelegen voormalig piratendorp schijnt te zijn.
Via Chio en dan een "groene" weg naar Santiago del Teide waar we koffie drinken en een "dulce" in dit geval een soort knapperige appelflap snoepen. Vandaar rijden we een inderdaad prachtige route naar Masca.
Natuurlijk stoppen we onderweg -tig keren om van mooie uitzichten te genieten en te fotograferen.

naar Masca

Masca
Er zijn gelukkig tal van uitwijk en uitkijkplaatsen.
We zijn niet de enigen.
Masca blijkt de op een na meest bezochte plaats van Tenerife. Op een van de panoramaplekken staat een koffietentje, waar we nog maar een kop koffie drinken en genieten van het adembenemende uitzicht. De natuur is hier zo groots dat je ziel het bijna niet bevatten kan, vindt Manuel.
Het valt ons op dat de plantengroei en -bloei ineens zo hard gaat; overal zien we in plaats van grijs nu groen en kleuren.
Masca ligt inderdaad erg mooi in de kloven.
We bezoeken het "museum", niet veel meer dan een oud huisje met wat traditionele gebruiksvoorwerpen.
In een restaurant langs de weg gebruiken we een kleine lunch (cola en droog broodje) en brengen een bezoek aan, zeg maar, ontoereikende toiletten.

voorjaar

loze poort
Tijdens de wandeling terug zien we een loze poort staan; was hier iets, of komt hier iets?
We twijfelen of we zullen doorrijden (dat zal nog zo'n drie uur vergen volgens de restauranthouder), het is nu half vier in de middag. Dat beteknt dat we stuk in het donker moeten rijden over misschien wel kronkelwegen.
We gaan terug; ... maar dat blijkt veel sneller te gaan dan gedacht.
Dus rijden we nog even door via Puertodo de Santiago en Los Gigantes. Het laatst genoemde plaatsje verwijst naar een aantal opeenvolgende steile rotswanden die uit de zee oprijzen.
De plaats zelf is helemaal ingericht op het toerisme, weer grote complexen (op de mooiste uitkijkpunten en belemmerend voor de oudere laagbouw erachter)

los Gigantes

Playa da Arena

Playa de la Arena, is een hypertoeristisch vervreemdend oord. We stoppen even om te kijken waar we absoluut geen vakantie zouden willen doorbrengen.
We r
ijden verder langs de kust naar Playa de San Juan, waar we gisteren al een ijsje aten.
Dit komt -alhoewel ook wordt ingespeeld op toeristen- zeer weldadig over.

We nemen nu iets meer tijd en bekijken het strand en de haven wat beter.
Het doet hier erg relaxed aan.
Er is een petanque-baan (uiteraard spelen er Frans sprekenden mensen), en is een mooie, rustige boulevard, met veel bankjes en bloeiende bomen.
Natuurlijk snoepen we weer van een lekker ijsje. Tijdens het laatste stuk naar huis zien we weer een mooie zonsondergang.
Nog wat boodschappen en onze gewoonlijke avondbezigheden.

petanque

luieren en lezen
Dinsdag 13 januari
Het is prachtig weer, zonde om nu een eind te gaan rijden, we luieren wat op het terras een aan het eind van de middag doen we boodschappen.
woensdag 14 januari
Ook vandaag is het stralend weer.
We gaan via de Teide naar de noordoostkant van het eiland. Onderweg zien we hoe helder het vandaag is: El Hierro, La Gomera en La Palma zijn voortreffelijk te zien. Van La gomera, dat het dichtst bij ligt, zien we zelfs de huizen in San Sebastian. Alles is prachtig in dit heldere licht.

La Gomera en El Hierro

amandelbloesem
De bergen, de begroeiing, de kleuren.
Het valt op hoeveel opeens begint uit te lopen, amandelbomen en tal van kleine planten en struiken. Over niet al te lange tijd moet het een feest van bloei zijn.
We kijken wat rond in het bezoekerscentrum in El Portillo. Manuel gaat een confrontatie aan met een reusachtige hagedis.
We maken een rondwandeling van een uurtje rond een kleine vulkaan.
Onderweg hebben we een prachtig uitzicht op Valle de La Orotava en Puerto da Cruz.
Zelfs vanaf deze grote hoogte zien we de hotelkolossen langs de kust. Manuel zegt: Het smeergeld druipt er af. Langs een mooie route rijden we naar beneden.

confrontatie

rondje vulkaan

rondje vulkaan
Het wordt steeds groener en ook de vegetatie verandert. Boomheide en laurier bijvoorbeeld, we kennen dit van de noordkant van La Palma.

boomheide

rondje vulkaan

Rosa de Piedra
Bij Rosa de Piedra zien we een fraaie rotsformatie, inderdaad een roos van steen.
Verderop bij Aqua Mansa slaan we af naar de plek vanwaar een wandeling naar Los Organos gemaakt kan worden, maar eerst drinken we koffie bij een klein restaurantje waar je volgens andere wandelaars ook heerlijk en goedkoop kunt eten. We krijgen een kaartje en het zal zo'n 20 minuten lopen zijn.
Bij een splitsing wijzen wegwerkers ons naar een pad omhoog. Manuel aarzelt. Terecht blijkt later. We sjouwen een hele tijd weliswaar over een prachtig pad, maar komen beslist geen "orgelpijpen" tegen. Ook een paar Engelsen die we onderweg ontmoeten weten van niets. We gaan dus terug naar de splitsing en nemen het andere pad.
Los Organos?

Los Organos??
Een Duits echtpaar zegt dat het goed is, nog zo'n 5 minuten lopen… Na een half uur stoppen we maar. We komen een ander Engels echtpaar tegen dat vertelt dat we al te ver zijn. Misschien hebben we niets gezien door de mist die inmiddels is komen opzetten. Terug maar weer.
En ja.. we zien toch wat orgelpijp achtige rotsformaties achter langs snellende wolkenflarden.
Via La Orotava, inmiddels weer onder het wolkendek, rijden we terug naar Santiago del Teide.
De weg is prachtig, wel bochtig.
In Playa de San Juan, waar we inmiddels de weg kennen, eten we pizza en lasagne, bij dezelfde Italiaan waar we ook de lekkere ijsjes haalden.
Het is inmiddels donker geworden en we rijden snel naar huis. Een lange, maar mooie dag.

Los Organos!

snoeperij
Donderdag 15 januari
De laatste dag hier brengen we grotendeels luierend en lezend in de zon door. Het weer is veel mooier dan we volgens de weersverwachting zouden krijgen. Veel zon en ook veel wolken, maar eigenlijk valt het op ons plekje wel mee. In de namiddag gaan we via Granadilla naar de kust. We waren vergeten dat er zulke grote kloven waren, eigenlijk ook mooi om te wandelen. In El Medano kopen we wat presentjes snoepwerk dat er Spaans uitziet en corizo.
Voor het laatst langs de kust lopen, wat mijmeren en we eten weer wat bij de Chinees. De ober heeft wellicht zijn dag niet: hij brengt thee in plaats van cola en kip in plaats van rundvlees. Hij ziet er ook treurig uit. De rekening klopt in ieder geval wel. Het is een dubbel gevoel weer naar huis te gaan. Sommige dingen lokken wel aan, lekker aan het werk bijvoorbeeld, maar er komt ook weer zoveel op je af, terwijl je hier niets aan je hoofd hebt, of bijna niets. We moeten de auto met een volle tank inleveren.
Dat is íe al na een paar euro. En dan naar huis om in te pakken……… Op de TV zien we dat het in Nederland kwakkelt en gaat regenen.

's avonds

zonnig in de ochtend
Vrijdag 16 januari
We zijn vroeg op om op tijd bij het vliegveld te zijn. Het inleveren van de auto gaat vlot en zonder problemen. Dat geldt ook voor het inchecken, al komen naar onze zin wat teveel achter in het vliegtuig te zitten. Buiten brengen we onze tijd door op een bankje in het naburig gelegen parkje zodat we nog een laatste vleugje zon kunnen vangen.

Teide vanuit de lucht

Nederland, nog half bevroren

Ha, geen vertraging en omdat het vliegtuig niet vol is kunnen we ruim zitten.
De terugvlucht verloopt prima en we zijn exact op tijd in Eelde.
Daar is het over met het vlotte verloop.
De auto, die 14 dagen in het koude weer heeft gestaan, wil niet starten.
We bellen de wegenwacht; hij zal er over een uur zijn. Dat klopt, de accu wordt bijgeladen, maar starten: nee!

De startonderbreker is ook van slag. Dat kan is een specialistisch klusje voor de Citroengarage. Nu wordt het wachten op de sleepwagen, duurt ook weer een uur (hij rijdt naar de verkeerde parkeerplaats, Marineke sprint om 'm op te halen). De auto wordt op de sleepwagen gehesen en dan krakt er iets… (blijkt later een veer te zijn). Bij het uitrijden van de parkeerplaats komt de slagboom te vroeg omlaag: sleepwagen muurvast. Mensen gebeld om het euvel te verhelpen, weer een half uur in de kou.
drie dubbel pech
De sleper neemt ons mee naar Groningen, daar krijgen we een leenauto mee. Doodmoe en door en door koud komen we uren later dan gedacht weer thuis. Tenerife is even heel ver weg.