Manuel en Marineke op São Jorge van 11 t/m 14 september 2007

Desculpe não existe versão português,
but if you want to ask us something about our trip to São Miguel, São Jorge, Faial or Terceira,

mail to info@marineke.nl

Dag 8, Dinsdag 11 september.
Manuel staat al om kwart over vier op. De laatste restjes ingepakt en dan naar het vliegveld. De hondenbeten in de auto komen ons duur te staan. Natuurlijk is de man meelevend, maar wel onverbiddelijk. Het kost ons bijna 200 euro!
Door de security. Marineke heeft er niet aan gedacht dat de "borrel" (de brandy) in een handbagage niet mag. Jammer.. achterlaten…
Met een tussenlanding op Terceira, vliegen we in ongeveer 1 ½ uur naar São Jorge. Onderweg is het een groot wolkendek.

kleine guave's
Op Terceira regent het, dat belooft niet veel goeds.
Maar op São Jorge is het droog. We worden afgehaald met een busje en afgezet bij het autoverhuurbedrijf. We krijgen een auto met al heel veel krassen erop. Marineke grapt of hier veel aggressieve honden zijn. Met wat uitleg vinden we al snel het hotel.
Een aardige ontvangst in het naastgelegen toeristenbureautje.
Van dezelfde eigenaar vertelt het meisje.
De kamer toont wat klein en benauwd, maar valt met een beetje schuiven toch wel mee.
Het blijkt echt een super goed verzorgd bed and breakfast te zijn.
We kijken rond in Velas, de hoofdstad van dit eiland. Het is hier heel rustig. Niet echt veel van toerisme te merken. Het is gewoon een havenplaatsje.
We gaan, ook omdat het weer boven verwachting mooi is, meteen maar op weg, moe of niet.
Het eiland maakt een wat ruiger, maar niet minder plezierige indruk als het vorige. Marineke wil natuurlijk onderweg weer een kopje koffie drinken in een klein cafeetje, maar dat doet niets af aan de koffie en de vriendelijkheid van de baas.

koffietentje

gravel

We willen naar het uiterste puntje op het westen, naar de vuurtoren.
Het meisje vertelde dat we daar wel heen konden rijden. Maar... het weggetje naar de vuurtoren is echt bar en boos; smal, kuilen, allemaal gravel.
We krijgen een echte vuurdoop (en snappen nu ook waarom er zoveel krassen op de auto zitten). Marineke rijdt heel voorzichtig, maar toch met wel een beetje kramp in haar maag. Zelfs stapvoets rijdende denken we: redt dit autootje het wel. Op een gegeven moment zegt Marineke ik stop, dit wordt te eng.
We lopen een eindje en komen een groepje Duitsers met gids tegen.


vuurtoren

ponta de Rosais
Die vertelt dat dit het slechtste stuk is en dat het verderop wel gaat. Daar
beneden is een iets betere weg terug.
De verlaten vuurtoren ziet er bijna art deco-achtig uit.
Er staan een aantal lege bijgebouwen omheen. Het geheel ziet er mysterieus uit. Iets uit een film van Antonioni of Tarkovsky. Vanachter een muurtje op de rotsen hebben we een prachtig uitzicht op zee en kliffen. We rijden over het andere, iets minder stenige weggetje naar het natuurpark Sete Fontes.
We zijn verrast door de aardige aangelegde paden.
Het is heel kleinschalig, heeft een rommelig mini-kinderboerderijtje met hangbuikzwijnen, cavia's, parkieten, kippen en herten.
Er zijn wel prachtige bomen en aardige waterloopjes.
Op een idyllisch picknickplekje in het bos krijgen we gezelschap van een hele eendenkolonie, compleet met pulletjes.
We rijden via een mooie route terug naar Velas.
Het is hier op een heel andere manier mooi dan op São Miguel.
We eten in Velas ineen door het boekje aanbevolen restaurant aan de haven. Dat is een teleurstelling. Bij deze raden we het af.
Marineke gaat nog wat internetten.
Manuel rust alvast wat. De bedden zijn prima.

Sete Fontes

landschap met boomheide

boomheide

groen met accenten

hout voor kazen
Dag 9, woensdag 12 september.
Eigenlijk willen we vandaag naar Topo, helemaal aan de andere kant van het eiland, maar het meisje van het bureau zegt dat het vandaag mistig en koud zal zijn.
We gaan eerst maar eens op zoek naar de kaasfabriek.
De kaas van dit eiland is ook internationaal bekend.
Hij heeft een aparte rokerige smaak.
We hebben inmiddels ontdekt dat steeds als we ergens gaan eten je naast het gebruikelijke brood, ook een portie van deze kaas krijgt.
De koffie drinken we in Urzelina, de geboorteplaats van het meisje, in een cafe annex verkooppunt van brood.

kazenpers
In de kaasfabriek die op het moment dat wij komen wordt gerund door twee vrouwen, mogen we weer vrij rondlopen. We zien de grote kuipen met melk en andere ingrediënten die voortdurend geroerd worden, een kazenpers, een magazijn met kazen met diverse afmetingen en verschillende ouderdom, ach we kennen dit al wel van Nederland. Het geheim zit 'm natuurlijk in het roken en dat zien we nu net niet. Uiteraard kopen we een stuk. Omdat het zulke aardige vrouwen zijn eigenlijk een te groot stuk en dan zijn we nog maar vier Euro kwijt.
(we snoepen 14 dagen -tot het eind van de reis- van dit stuk kaas)

melkbussen

verlaten complex
We rijden door naar Calheta, de tweede grote plaats naast Velas.
Hier en daar mooie uitzichten over zee en rotskusten.
We rijden zomaar een weggetje in en aan het eind vinden we een verlaten complex, een net geschilderd huisje, een zwemtrappetje, een leuk aangelegd paadje tussen struiken en rotsblokken.
Alles bij elkaar een heel gek sfeertje.

afval

lunch
In Calheta staat aan een kleine kade een restaurant waar heel veel aanloop is van plaatselijke gasten. Ook wij eten daar prima Manuel kiest voor het zelfbedieningsbuffet. Hij neemt een stukje beef, fricandeau en kip, aangevuld met warme aardappelsalade, groene sla en tomaten. Marineke eet a la carte en kiest calamares. Ze zien en smaken anders dan verwacht, maar zijn erg lekker en uitstekend klaargemaakt.
Hoe moeten we verder rijden. In het oosten en noorden zien we wolken over het landschap kruipen.

mist
Dan maar terug. Ook dat blijkt geen pretje, we rijden hier eveneens door de wolken, dus dikke mist.
Onderweg komen we weer eens een kudde koeien tegen die nogal schichtig rond de auto heenstuiven. Manuel heeft al een visioen van een koe op de auto. Maar het gaat goed.
In de buurt van Velas is het aardig weer, dus we rijden toch noordwaarts. Dat werkt, als we maar aan de andere kant van het eiland blijven. Het is een mooie route naar Norte Grande.
Er zijn allemaal hoge, begroeide kliffen, met soms beneden, op de uitloop van de vulkaan, dorpen. We rijden naar Faja de Ouvidor.
Onderweg, in een bocht is een watertappunt. We ontmoeten inwoners van Velas. Ze halen hier water omdat het beter smaakt. Ze geven nog een tip over mooie plaatsen om te bezoeken. Maar eerst rijden we door naar de Faja.
Er is een prachtig zeezwembad; daar kunnen we nu niet goed bij omdat een grote kraan bezig is rotsblokken uit de zee op te hijsen. Ze willen het haventje uitdiepen en vergroten. Op het terras van een bar met een mooi uitzicht knoopt een ex-Azoreaan die nu in Californie woont een gesprek met ons aan. Hij heeft hier een huisje gekocht zodat hij wat langer op vakantie kan blijven. Er zijn veel Portugezen in Californie. Ze houden melkvee. Dat hebben ze van de Hollanders geleerd. Hij zegt, zo als veel bewoners hier: van de Vlamingen….! Hij drinkt een grote bel whisky met een klein kopje koffie; spraakzaam is hij wel deze Norbert.

water tappen

gravelfabriek
Wanneer we terugrijden komen we nog langs een fabriek die grove (zwarte) lavastenen tot kleinere steentjes vermaalt.
Bij de miradouro die uitkijkt over Velas zoeken we het huis van Antonio op.

door de wolken
Dag 10, Donderdag 13 september,
Het weer ziet er redelijk uit en we gaan Topo proberen al heeft Marineke bedenkingen omdat de oostpunt van Pico in de mist hangt en ons eiland dus waarschijnlijk ook.
Maar we gaan het proberen. Halverwege zitten we toch in een dikke mist. We komen langs miradouros, maar hebben geen zicht.
Toch zetten we door. Het geeft een heel apart gevoel zo in een onbestendige leegte te rijden. En zowaar, beneden, vlak bij Topo wordt het helderder, er is zelf af en toe een glimpje zon.
We rijden door tot het uiterste puntje waar je uitkijkt op het beschermde vogeleilandje Ilha do Tropo.
Er grazen wat koeien en schapen op en meeuwen en andere zeevogels kunnen daar rustig broeden en scharrelen.
Het is een beschermd natuurgebied.
Diep beneden zien we weer een zeezwembad.
Marineke gaat met haar benen in het water zitten dat kan hier tenminste echt rustig.

Ilha do Tropo

rustig zeezwembad
Honderden kleine visjes zwemmen om haar voeten, nieuwsgierig en niet bang.
Er zijn trouwens meer mooie vissen, maar die zwemmen wat dieper.
Na een tijdje zijn we genoeg uitgerust om de mist weer tegemoet te gaan.

honderden visjes

cafe in de mist
In Santo Antao, nog steeds in de mist duiken we een café in.
Wat kunnen we er toch altijd rustig zitten, nooit worden we onbeschoft aangekeken of worden er opmerkingen geplaatst. De toiletten zijn altijd schoon en de eigenaars uiterst vriendelijk.
We beginnen van dit land te houden.
Verderop is de mist gelukkig weg.
In Ribera Seca zien we een klein cafeetje waar het heerlijk ruikt.
We zijn wat aan de late kant, het loopt tegen twee uur, maar de eigenaar zegt, in overleg met zijn vrouw, dat het nog wel kan.

heerlijke lunch
We kunnen kiezen. We nemen soep (blijkt kippensoep met rijst) en Manuel beeflapjes en Marineke bonen.
We worden naar een ander kamertje gebracht waar drie tafeltjes staan.
Er zit nog een echtpaar te eten. Biertje, wijntje, mineraalwater.

eten in Ribera Seca
Manuels bieflapje blijkt meer dan kamerbreed en is voorzien van frieten (goed gebakken), lekkere jus en een gebakken ei. Marineke's bonenschotel met stukjes worst is ook heerlijk. Meloen toe.
Alles bij elkaar, inclusief brood en kaas, wijn en bier, 17 euro.

leuk gesnoeid
We gaan op aanraden van de watertappende mensen van gisteren naar Faja dos Vimes.
Wat een prachtige rit en een gemoedelijk plaatsje. Eindpunt van een van de vele wandelingen die je hier kont maken. Manuel doet in de auto een hazenslaapje terwijl Marineke op het keienstrand met een meisje van São Jorge praat die nu in New York woont. Ze is hier samen met haar vriend op vakantie.
September is de mooiste maand want dan zijn er (bijna) geen toeristen meer. Er worden nog wat mooie plekjes uitgewisseld.
We gaan nog even een ijsje eten en dan weer terug naar Velas.
Daar praten we met Antonio de eigenaar van dit B&B. Hij schildert en is sinds kort bezig met keramiek. Dat is een tref. Hij nodigt ons uit om in zijn atelier te kijken.
Marineke is helemaal verbluft. Wat een outillage.
En wat Antoino allemaal niet doet. Hij heeft zichzelf alles aangeleerd. Hij experimenteert op allerlei manieren, maakt zelfs toeristenkitsch

herfstig

Casa do Antonio
(hij moet van de regering verkopen), decoreert trouwpartijen, is organist in de kerk runt het toeristenbureau en dit B&B, doet daarvan de administratie enz. enz. Hij moet 48 uur in een dag kunnen stoppen. Hij vertelt ook over de koop en de verbouw van dit huis met z'n 46 kamers (waarvan hij er ook een aantal bewoont). Hij heeft die in oude staat hersteld met oorspronkelijk meubilair, dat hij overal opscharrelt en zelf herstelt. Wij mogen er kijken, de antieke meubels staan er smaakvol. Er hangen door hemzelf nageschilderde Rafaels en Michelangelo's, als oefening omdat hij ook zichzelf leerde schilderen.
schilderij van Antonio

Pico onbewolkt

Hij speelt ook nog een stukje van een plaatselijke componist voor ons op de piano.
Alleen pianostemmen heeft hij kennelijk nog niet geleerd.
Wat een bijzondere man.
Het is een prachtige avond en terwijl Marineke aan het verslag werkt, fotografeert Manuel de haven.


haven Velas
Dag 11, vrijdag 14 september,
Het weer ziet er mooi uit; zullen we naar de Pico de Esperanca, de hoogste top van het eiland, gaan of naar een van de prachtige faja's aan de noordkust? We zien straks wel want we gaan eerst naar de haven om de boot voor morgen te boeken. Dat blijkt niet mogelijk, het systeem is uitgevallen.
Morgenochtend vroeg zal het wel lukken.
In onze herinnering zit vaag dat we ergens de wegwijzer naar de Pico gezien hebben, maar waar precies?
We gaan eerst even koffie drinken en zullen dan de kaart erbij nemen. Marineke vindt een cafe/winkeltje in Norte Grande uitnodigend. Daar staat een paard en een paar tractoren. Wanneer we de auto iets verderop geparkeerd hebben, zien we dat net iedereen vertrokken is.

juniperus

baas drinkt koffie

Maakt niet uit, we bestellen koffie en kopen een rol Maria biscuit (dat dit nog steeds bestaat). De parasol wordt voor ons uitgezet. En dan verschijnen alweer de nieuwe gasten. De baas van een hond met zijn bestelwagentje. Hij laat de deur van de auto zelfs open staan voor een haastig bakje koffie. Dat is hier de gewoonte.
Tegelijkertijd komen van verschillende kanten nog een man of vier.
Ja, het zijn steeds mannen die aan de bar hangen.


een grote tuin
We rijden door en zien op een gegeven moment Faja dos Cumbres aangegeven.
Het is weer een prachtige weg, we rijden door een grote tuin.
Bij een uitzichtpunt blijven we een tijdje rondhangen omdat het zo mooi is en helemaal stil (los van de vogeltjes). Dan stopt er een bus met scholieren sommigen geschminkt als een soort Indianen.
Vast een schoolreisje. Overigens zijn het heel rustige kinderen die het uitzicht ook te gek vinden. We rijden verder en komen bij de eerste faja met caldeira aan.

uitzichtpunt

beetje Afrikaans
Om door te gaan naar Faja da Caldeira do Santo Christo, moeten we ongeveer 4 kilometer lopen (heuvels op en af).
We schatten (voor ons) in ruim een uur lopen. Er wordt gezegd drie kwartier, maar wij maken onderweg foto's en kijken veel rond.
Dus eten en drinken we eerst wat bij het enige cafeetje in dit gehucht. We bestellen halve porties omdat we nog geen honger hebben. Als de koteletten en vis opgediend worden zijn we blij dat we geen hele porties besteld hebben.
Faja da Caldeira do Santo Christo

stijgen en dalen
De wandeling is redelijk pittig; klimmen en dalen.
Onderweg valt er veel te fotograferen.
Regelmatig wordt de stilte verstoord door passerende squats (een soort mini-tractortjes) die van alles vervoeren, van mensen tot allerlei goederen. Vroeger zouden over dit paadje alleen ezeltjes kunnen, nu zijn er die handige brommende vervoersmiddelen. Voor hier een uitkomst natuurlijk. De uitzichten zijn mooi, de begroeiing zeer gevarieerd en het besef op een klein stukje grond te lopen temidden van de grote oceaan is bijzonder. Na anderhalf uur komen we bij de faja aan.

visser
Er zijn hier twee binnenmeertjes.
Marineke zwemt in de grootste en die blijkt zout, er is een verbinding met de zee.
Iets verderop gooit een visser zo af een toe zijn net uit. Hij vangt elke keer behoorlijk. Het is hier heel visrijk.


kerkje

gescheiden afval

Ook hier, zelfs in dit afgelegen gebied, wordt het afval weer gescheiden opgehaald.

Jammer dat we toch zo af en toe rommel tegen komen, maar over het algeheel toch minder dan in Nederland.


kerktoren
We gaan nog even langs het kerkje, dat in het felle middaglicht (mede door een verlaten tuinstoel die ernaast staat) surrealistisch aandoet. Er staat ook een ronde bol waarvan we de oorspronkelijke bestemming niet weten. We komen ze vaker tegen als sierobject.
Tot slot fotograferen we nog even het kerkje in Faja dos Cumbres waar we lunchten.

onbekend ding

kerkje
faja dos Cumbres Daarna wandelen we terug en doen er 20 minuten minder over.
Thuis proberen we bij het reisbureautje dan maar een latere boot te boeken. Ook dat lukt niet.
Dan maar even vragen bij het autoverhuurbedrijf hoe het gaat met het inleveren van de auto. Dat kan het beste morgenvroeg. Zij brengen ons wel naar de haven, maar zij zegt dat we vanavond alvast de kaartjes moeten kopen en we moeten wel de vroege boot nemen, want de andere gaat niet.
Wanneer we om acht uur ('s avonds) braaf bij het loket staan lukt het mooi niet om al kaartje voor morgen te kopen, alleen voor de boot van vanavond. We puzzelen hoe we het morgenvroeg allemaal moeten organiseren. Beter niet al te laat naar bed en morgenvroeg verder zien.

wachten
Dag 12, zaterdag 15 september
Vroeg op, de laatste spillen ingepakt en snel ontbeten en de auto ingeladen. Marineke zal Manuel bij de haven afzetten en dan de auto gaan afleveren, maar de kaartverkoop is dicht (zou al open moeten zijn). Dan maar samen naar de autoverhuur.

visser

bagagekist
Ook daar is alles nog dicht (zou ook al open moeten zijn). Wachten dan maar; toch wat stressy. Het meisje is maar zo'n minuut of tien te laat.
Het inleveren van de auto is snel afgehandeld en ze brengt ons in onze "eigen" auto weer naar de haven.
Daar blijkt alles nog steeds dicht. Marineke kan gerust nog even naar ons B&B terug lopen om te plassen. Ook daarna is het havengebouwtje nog steeds dicht.
Gelukkig is er toch van alles te beleven: een vissersbootje dat prachtige vis binnen brengt. De schollen worden zo op straat gesmeten en de pijlstaartroggen ter plekke "schoongemaakt". Eigenlijk worden alleen de grote vinnen gebruikt. De rest van de vis wordt gewoon weer in het water gegooid.
We ontmoeten mensen uit Assen die al een aantal jaren naar de Azoren op vakantie gaan. Ze weten goede websites.
Eindelijk gaat het havengebouw open, alvorens de kaartjes te kunnen kopen moet natuurlijk wel alles uitgebreid geïnstalleerd worden. Dan blijkt er geen wisselgeld en moet Marineke diep uit haar rugzak ook haar portemonnee opdiepen. Geeft allemaal niet, de boot is er toch nog niet. Hoewel… hij vaart al vrij snel binnen. De bagage wordt in grote bakken van en aan boord gehesen. We gaan lekker boven zitten in zon en wind. Het is weer heerlijk om te varen en we besluiten dat we een volgende keer meer gaan varen en minder gebruik maken van interne vluchten (voor zover dat kan natuurlijk). Antonio brengt ons op de valreep nog een kadootje: twee koffiebekers en een pakje kaarten van zijn werk: wat lief! We zijn er blij mee.   Verder naar Faial
Dag Velas