LONDEN: EEN HEERLIJKE STAD

zondag 5 oktober.
We vertrekken met bijzonder slecht weer: regen, harde wind en we hebben nota bene een bootreis geboekt…..
Om kwart voor vier stappen we in de auto die we bij het station in Assen parkeren.
De trein vertrekt om 16.20 en we hebben overal een perfecte aansluiting zodat we om 8.15 in Hoek van Holland op de boot zijn.
De Stena Britannica is een gigantisch zeekasteel.

inscheping

hut

De hut is klein, maar netjes en comfortabel, meer hoeven we niet.
We droppen de bagage en verkennen het schip, restaurants, bars, tax-free-shop (we kopen voor de zekerheid pillen tegen reisziekte).

Alles ziet er prima uit.
We eten salade en een veggieburger in het selfservice restaurant en wachten de afvaart (kwart voor tien) af.

We maken een praatje met een Engels echtpaar dat een prima tip geeft over de Oystercard: waar en welke *) aan te schaffen.

Op het buitendek boven, waar verder niemand loopt, zien we dat het nog steeds regent, maar de wind is gaan liggen.
De vrachtauto's staan netjes geordend, we vermaken ons met het ritme in vormen en kleuren.
Direct daarna gaan we naar bed want we moeten vroeg op en we willen dan fit zijn.

vrachtautodek

vroeg vanaf Harwich
maandag 6 oktober
Om half zes wekt de boordintercom ons; de ontscheping is om half zeven. De trein naar Londen staat al klaar. Na zeven tussenstations komen we aan op Liverpoolstation.
Na elke tussenstop komen er meer mensen binnen op weg naar hun werk in de city. De laatste stations loopt de trein propvol.
Tja, het is inmiddels spitsuur.
Liverpoolstation is prima geoutilleerd.
We pinnen ponden en kopen de oysterkaart voor de metro en krijgen informatie over Londen.
Ook de underground is mutjevol.
Na drie tussenstations stappen we uit op Holborn.
Nog vijf minuten lopen naar ons hostel. We worden ontvangen met een kopje koffie. Als we nog ontbijt willen, kan dat ook.
Heerlijk, onze kamer is al klaar. Twee goede bedden, zelfs een koelkast en magnetron. Toiletten en douches op de gang.
De beheerder is een bereisde man die allerhande gerichte informatie geeft. Het is droog en zacht weer. We wandelen we naar de Courtauld Gallery; op maandag van 10.00 tot 14.00 vrij entree.
Er is een prachtige collectie, vooral van impressionisten en post-impressionisten, maar ook van ouder werk zoals van Rubens en vroege Italianen. Van Manet zien we eindelijk zijn: Bar in de Folies Bergiere. Verder Van Gogh, Gauguin, Cezanne en de beroemde Adam en Eva van Lucas Cranach. Marineke geniet van de sculpturen van Degas.

Courtauld

Charlie moet bellen....
Op het terras van dit Somerset-complex eten we een salade en ons meegebrachte brood.
We genieten van een lange wandeling langs de South-bank waar op veel plekken verrassende "levende standbeelden" staan.
Bij het reuzenrad "London Eye" aarzelen we of we erin zullen gaan, maar we besluiten ons geld anders te besteden.


We lopen langs de Royal Festival Hall en zien daar twee indrukwekkende exposities (overigens gratis).

Die over moderne slavernij "disposable people" is schokkend: uitgebuite en mishandelde Indonesische vrouwen die in Singapore werken, Afrikaanse vrouwen als slaven van Arabieren, misbruikte kinderen in Soedan.
Daarnaast nog de verschrikkelijke verhalen en bijzondere portretten van enkele nog levende -in dit geval Koreaanse- vrouwen die ooit "troostmeisjes" (sexuele slavinnen) waren van Japanners in WO II.

"troostmeisjes"


kunst van gedetineerden

De andere expositie "Art by offenders" laat vreemd genoeg bijna het tegenovergestelde zien: hoe mensen (gevangenen) die gestraft zijn voor het berokkenen van leed aan anderen, beeldend werk maken, soms zelfs van een pure schoonheid.
Het hele menselijke scala aan gevoelens is in de verschillende werken aanwezig: van woede tot wanhoop, van zelfspot tot dromerij. Ik denk dat het maken van kunst het zelfinzicht heeft vergroot.

kunst van gedetineerden
Lekkere soepen uit de cafetaria doen wel goed na zulke emotionele beelden.

Over de fraaie Hungerford Bridge lopen we naar Trafalgar square.
Het doet in zijn grootsheid denken aan Parijs en Rome.
Nelson staat hoog op zijn zuil, met scheeps trossen onder en om zijn benen. Reusachtige leeuwen maken de fontein extra majestueus. Een wat oudere man vertelt dat hij vanavond naar de musical "Zorro" gaat.
Hij kocht zijn kaartje goedkoop bij een van de discountbureaus op Leicester square.

ook Trafalgar Square

St Maarten op de deur van de kerk

We lopen langs St.Martin-in-the-Fields naar ons hostel en rusten wat.
Daarna wandelen we naar de supermarkt die tot 10 uur open is en kopen eten voor vanavond (voor de magnetron) en brood en kaas voor morgen.
Marineke gaat internetten en Manuel schrijft het verslag.


Villierstreet
Dinsdag 7 oktober.
Bij het ontbijt praat Marineke met de keramist/ glaskunstenaar uit Norfolk, die elke week een dag in Londen lesgeeft en de nacht van te voren in ons hostel verblijft.
We wandelen eerst naar St Martin-in-the-Fields om kaarten voor een Bach/Vivaldi/Telemannconcert te reserveren.
Dat kan in het souterrain (heel groot: met bookoffice, informatiebalie, souvenirshop, trouwkapel, conferentiezalen).
In de crypte is een café-restaurant, daar zal woensdagavond een jazzconcert gegeven worden. Dat lijkt ons wel wat.
Als we dan vroeg zijn hoeven we geen reserveringskosten te maken.

exclusieve wimpers

The Globe, maquette
We lopen naar The Globe; het in 1997 voltooide, compleet nagemaakte Shakespeare-theater. We volgen een rondleiding gegeven door een enthousiaste en helder uitleggende dame. Manuel vindt het een bijzondere ervaring hier te zijn; jammer dat het seizoen waarin voorstellingen worden gegeven net afgelopen is (een groot deel van de staanplaatsen is in de open lucht).

The Globe, life
Ook het bijbehorend museum is interessant, we zouden nog een hele tijd kunnen rondkijken, maar we willen door naar "Tate Modern".
Dit museum is gehuisvest in een gigantisch gebouw (had oorspronkelijk iets met elektriciteitvoorziening van doen).
Voordat we ons op de kunst storten, eten we buiten bij een koffietentje onze boterhammen op bij een "americano" (een beker koffie op Amerikaanse manier = veel en lekker slap).

toneelkleding
De Rothko-expositie slaan we even over om daar een andere keer fris en helder heen te gaan. We bekijken de vaste collectie, ook prachtig overigens. Van "moderne klassieken" (kubisme enz.) tot hedendaags. Alles opgesteld in verrassende themazalen en natuurlijk is al het werk weer voorzien van een prima toelichting: kort en krachtig over het werk zelf, de ontstaanswijze en andere achtergrondinformatie die van belang is.
overal informatie

tekenende kinderen
Er zijn ook hier weer veel schoolklassen die door speciaal personeel of door hun eigen docenten rondgeleid worden. In sommige zalen zitten kinderen rustig te tekenen. Buiten de expositieruimten zijn gemakkelijke stoelen en informatieschermen: wij kunnen nog heel wat leren van de manier waarop de Engelsen met kunsteducatie omgaan. Het is een waar genoegen dit allemaal te observeren.
Bijvoorbeeld: een hele groep zeer jonge zwarte schoolkindjes aandachtig luisterend en vragenstellend bij een mevrouw die (langdurig!!) uitleg geeft over een werk van Lucio Fontana dat niet meer te zien geeft dan een snede in het doek: een "concetto spaziale" zoals hij het zelf noemt.
Lucio Fontana

vanaf Waterloo Bridge
Tegen vieren zijn we moe en gaan we met de bus comfortabel terug naar Convent Garden en vandaar in een miezerig regentje terug naar het hostel.
We rusten even op de kamer en doen andere kleren aan (nou ja avondkleding hebben we niet bij ons).
Op aanwijzing van onze gastheer vinden we de juiste bushalte naar het theater Sadlers Wells, waar we een balletvoorstelling zullen bijwonen.
We zijn vroeg bij het theater en halen de kaartjes op die Marineke in Nederland reeds kon reserveren. Nog tijd om bij een Vietnamees restaurant (The Banana Tree) een hapje te eten. Eindelijk eens een restaurant waar Manuel een nieuw idee op kan doen om ook thuis te proberen.
In het theater zien we veel "mooi" aangeklede mensen, maar gelukkig ook een paar "gewoon" (met spijkerbroek enz.) uitgedoste mensen.
Onze plaatsen (niet de duurste) zijn prima, we overzien het hele toneel en een flink deel van de orkestbak.
Het eerste ballet, op muziek van Tsjaikovsky, is in onze ogen althans, erg braaf; esthetisch modern klassiek.

Sadler' s Wells

Bangarra Dance theatre
We zijn thuis waarschijnlijk teveel naar moderne dans geweest om hier warm voor te lopen, overigens wordt wel er erg goed gedanst. Leuk is het enthousiaste publiek.
Strawinsky's Sacre du Printemps ligt ons beter, misschien vooral door de muziek.
Via de website van Sadler"s Wells werd alleen een impressie gegeven van dit tweede stuk. In de toelichting stond dat er ook aboritional-invloeden te zien zouden zijn; dat viel wat tegen.
De dans, die 100 jaar geleden, net als de muziek, bij de eerste uitvoering een schandaal veroorzaakte, is nu een pittig stuk semi modern ballet. Wat zou je nu nog moeten doen om die heidens-seksuele lading van toen over te brengen?
Desalniettemin een fijne avond.
Woensdag 8 oktober
Heerlijk weer, dat geeft goede zin.
Bij het ontbijt (dat je zelf klaarmaakt en daardoor leg je gemakkelijk contacten) praten we met een Amerikaan uit Hawai, die hier arriveert na een reis door China en Rusland en een Canadees uit Vancouver.
We gaan met de bus naar Victoria Station en hebben vandaar nog een prettige wandeling naar Tate Britain.
Onderweg controleren we in een winkeltje even onze oystercard, Marineke vindt dat die van haar 'raar' doet. Het blijkt dat ze een keer illegaal gereisd heeft doordat ze de ronde schijf waar je de kaart tegenaan moet drukken, niet goed aangeraakt heeft. Weer geleerd.

pittige straf

uitstekende uitleg
Tate Britain is gehuisvest in een enorm gebouw. De tentoonstelling over Bacon zagen we al in Rotterdam, en ook die over de Turner Price slaan we over. Aan de vaste collectie hebben we al meer dan genoeg.. Constable, Whistler, om maar wat te noemen, de prachtige collectie pre-rafaelieten, met een aantal topstukken van Rosetti .... en natuurlijk Turner.
... Turner

geinteresseerde schoolklassen
Alleen voor zijn werk zou je al een aparte dag moeten reserveren. Prachtig, onnavolgbaar persoonlijk werk met een licht dat je nergens anders zo ziet. We zijn het erover eens dat het "onaffe" werk misschien wel het boeiendste is. Manuel staat er met zijn neus op: Hoe doet hij het?
Boven is veel teken- en aquarelwerk van hem en studies die hij maakte van pigmenten.
Ook hier zou je tijden kunnen doorbrengen.

De groepen kinderen in schooluniform (wat heeft traditie toch soms een voordeel) luisteren weer rustig naar uitleg of zitten geconcentreerd te tekenen.
We gaan met de boot van Britain Tate, van de Millbank Millennium Pier naar Modern Tate aan de overkant van de Thames, de Bankside Pier.
Daar stappen we over op een andere boot die ons naar Greenwich brengt. We zitten lekker in het zonnetje op het achterdek. Marineke maakt foto's van de Tower, de Towerbrigde en revolutionaire architectuur. Ook het vroegere havenaanzicht met scheepswerven, loodsen en pakhuizen is veranderd door de ver(nieuw)bouw tot appartementen.

boottocht

Greenwichpark
Greenwich doet plezierig aan. Er is veel dat aan het maritieme verleden herinnert, een prettige en sympathiek aandoend "Royal"park met het beroemde observatorium met de nog beroemder
0-meridiaan.
Ook hier hebben we het gevoel er dagen te kunnen doorbrengen in het observatorium, museum, planetarium en het park met eekhoorns die nu druk bezig zijn met het verstoppen van eikels.

Flamsteed meridiaan
We volgen een deel van de rondleiding gegeven door een goed vertellende gids. Hij vertelt onder andere dat er vroegere meerdere 0 meridianen waren.

Zijn uitleg is uitgebreid en helder. We bezichtigen de eerste observatiepost en worden wegwijs gemaakt in een museum met allerlei instrumenten
.

0 meridiaan
Terug met de boot (kan ook gemakkelijk op een andere manier, maar we vinden varen nu eenmaal heerlijk, bovendien komen we zo goed uit om nog even langs het Globe theater te gaan voor wat souvenirs en ook de bookshop van Modern Tate te bezoeken).

avondlicht
We wandelen langs de rivier (met veel joggende mensen) naar St. Martin in the Fields waar we een goede en redelijk goedkope warme hap nuttigen in afwachting van het jazzconcert.

Het Zara McFarlane Quartet (zangeres, toetsenist, bass en drums) maakt aangename, toegankelijke jazz met af en toe zeer goede improvisaties.
Heel apart zijn twee vrouwen die voor ons zitten.
De ene, een lang vogelachtig type, braakt aan een stuk door een woordenstroom over haar metgezellin uit.
Onder het mom van foto's maken, loopt Marineke lekker rond en vindt rustiger stekjes.
Na genoten te hebben van de muziek en wat napraten met de bassist, en onze omringende medeluisteraars (Mexicaans, Zweeds, Engels), lopen we door een mooie zachte nazomeravond met veel gezellige uitgaansdrukte op de straten, terug naar ons hostel.

Jazz in de crypte

Britisch Museum binnenhal
Donderdag 9 oktober.
Het Britisch Museum is praktisch om de hoek van ons hostel. Het gebouw is majestueus, genre Louvre, of Vaticaans museum.
Vanaf half tien kun je de immense centrale hal al bewonderen.
We zullen moeten kiezen: highlights opzoeken of overal even aan ruiken.
De grote expositie over Hadrianus (ongetwijfeld prachtig) laten we in ieder geval maar even liggen.
We spreken af dat we elkaar over twee uur in de hal weer zien en dan verder kijken wat we doen.

steen van Rosetti
Eerst lopen we naar de steen van Rosetta.
In dit museum mag je zomaar fotograferen en dat blijken dan ook velen te doen.

Manuel probeert de Highlights te vinden en raakt halverwege de weg kwijt. Alleen al de Egyptische afdeling zou op zijn minst een dag opeisen: beelden, mummies, voorwerpen uit het dagelijks leven.

detail
En dan de Grieks-Romeinse afdeling!
De fries van het Parthenon, de "Elgin Marbles", over de hele breedte opgesteld.
Al jaren probeert Griekenland dit stuk uit de oudheid terug te krijgen -en terecht in onze ogen-, maar dat zal wel niet lukken.
Het enige voordeel is wel dat je het hier beter en rustiger kunt bekijken dan op de Akropolis.

Grieks
Er is een boeiende Afrikaanse afdeling en veel uit Azie en natuurlijk uit India.
Uit Mesopotamië schitterende reliëfs en de enorme toegangspoorten.

Marineke bezoekt in ieder geval de highlights en richt zich ondertussen op het fotograferen van koppen voor haar koppenproject

Om twaalf uur besluiten we er nog maar een uurtje aan vast te knopen en elkaar buiten op de trappen weer te ontmoeten.
Het nuttigen van onze boterham doen we niet alleen, veel bezoekers en schoolklassen genieten lekker in het zonnetje van een pauze.
Trouwens nog even vermelden: tot nu toe zijn alle musea (althans de vaste collecties) gratis te bezoeken.

De WC's zijn overal, maar dan ook echt overal gratis en….schoon!!.

Britisch Museum

scholieren pauzeren voor het museum
We lopen naar de bushalte van bus 168 naar Hampstead Heath.
Onze hospes heeft ons vanochtend deze tip aangereikt.
Zo zitten we binnen de kortste keren in een dubbeldekker, helemaal vooraan met een prachtig uitzicht op de straten en pleinen van Londen.
We komen nu door heel andere wijken, meer volks zoals Camden, met een groot multi-culti-gehalte, een leuke markt en grappige winkels.
Hampstead is een veel sjiekere wijk.
Vanaf het eindpunt lopen we Parliament Hill op. Inderdaad, een vroegere toevlucht voor het parlement als het in Londen zelf niet meer te doen was (door rook van de branden).
Boven hebben we een overzicht over een prachtig heuvelachtig parklandschap aan de ene kant en de stad Londen aan de andere kant.
Het park is heerlijk, sommige stukken nog een beetje ruig.
Plezierige paadjes langs boomgroepen.
Manuel zegt dat "je hier in een Constable loopt".

Heamstead Heath

Kenwood House
Kenwood House ligt ongeveer aan de andere kant, zo'n 40 minuten wandelen.
Het is een fraai paviljoen met oranjerie en natuurlijk een mooi uitzicht op een vijver en de heuvels.
Het paviljoen heeft ook nog een opvallend oud badhuis, met ronde poel in het midden.
Er is een restaurant met terras en je kunt ook koffie en taartjes (allemaal biologisch verantwoord) halen aan een balie.
We gaan in het gras zitten met de lekkernijen, kijken naar spelende kinderen en Manuel doet zelfs even een tukje in het koesterende zonnetje.

We lopen langs een Henry Moore, via allerlei leuke paadjes terug en kunnen weer bovenin de bus lekker rondkijken. Bij Waterloobridge stappen we uit want we zijn nieuwsgierig naar The Hayward. Robin Rhode kun je alleen maar zien als je een kaartje voor Andy Warhol koopt en die zagen we al in Amsterdam, maar de Project Space is wel vrij toegankelijk. Daar bekijken we foto's en een enge video van Cyprien Gaillard.

Henry Moore

Michel van der Aa
Ons echte doel is de Royal Festival Hall waar een gratis "pre-concert"is. Ditmaal is er muziek van de jonge Nederlandse componist Michel van der Aa. Eerst is er een korte introductie en een praatje met de componist.
Dan volgt een stuk voor piano en geluidsband (spannend en virtuoos), vervolgens een stuk voor een klein orkest.
Dat is nog spannender.
Het begint met het "afpellen" van tape door een slagwerker.
Het rits/roetsj-geluid blijft een belangrijk onderdeel in het stuk.
Aan het eind worden alle stukken tape gebruikt om een muziekstandaard met zwarte doek te omhullen.
Goede muziek die ook nu weer virtuoos gebracht wordt.

We zijn heel erg blij dat we dit konden meemaken in deze prachtige muziekzaal.

philharmonia orchestra
We zijn ondertussen erg moe en gaan daarom met de bus terug. Het is inmiddels bijna half acht en de stad ziet er weer feestelijk druk uit. We lopen snel even naar de supermarkt voor een salade en een kant-en-klaar-maaltijd. We verheugen ons op een rustige avond thuis.
Dat zal heel rustig worden, want als we aankomen bij het hostel blijkt dat er een probleem is met de stroomvoorziening. De halve straat is donker, er branden maar een paar lantaarns.
Het lijkt erg willekeurig want sommige "groepen" doen het volgens onze gastheer wel.

Southbank bij avond
Dat blijkt bij ons de centrale hal te zijn.
In de keuken koken andere gasten een potje op het gas, gezellig bij kaarslicht. Wij smikkelen van onze salade terwijl we op de trap zitten. Onze kamer is aan de voorkant en we hebben wat licht van een wel brandende straatlantaarn. We gaan een tijdje in de vensterbank zitten om naar het straatleven buiten te kijken en dan lekker vroeg slapen. Waarom ook niet? Marineke wordt om half twaalf wakker, merkt dat het licht -en dus de magnetron- het weer doet, leest en puzzelt wat en geniet van het traditionele bekertje warme melk.


Royal Academie of Arts

Vrijdag 10 oktober
We starten wat moeizaam.
Eerst vinden we de goede bushalte niet, daarna merken we dat de bus die ons direct naar Kensington en Hyde park moet brengen, niet rijdt wegens werkzaamheden. Een andere bus rijdt deze keer niet verder dan Picadilly Circus.
Dus lopen we verder. Al schieten we zo niet echt op, het is toch leuk om te wandelen.
Zo komen we
bijvoorbeeld langs de Royal Academy of Arts waar een Miro-Calder expositie wordt gehouden.

staking

Misschien gaan we aan het eind van de dag hier nog even naar terug.
We lopen verder, langs Buckingham Palace (in de verte), het Wellington museum en Wellington Arc.
Dan via een stukje Kensington Gardens, waarin aparte tuinen zijn aangelegd.
Via de uitgang "Parkclose Gate" komen we op de Knightsbridge die via de Kensington Road leidt naar naar de Royal Albert Hall.


Kensington Gardens

Los Quatros

We zijn op tijd voor het (ja ja weer gratis) lunchconcert van Los Quatros aanstekelijke Sefardisch-Joodse muziek met gitaar, dwarsfluit, zang en slagwerk.

Met ongeveer 50 anderen die ook een kopje koffie drinken (natuurlijk zijn er ook mensen die echt lunchen: het ziet er heerlijk uit en is niet duur), brengen we een plezierig anderhalf uurtje door.

Er is een heel oude mevrouw met een mooi hoofd en haar verzorgster die haar af en toe voert.
Opvallend ook zijn hier weer mensen die schetsen en schrijven.


oude vrouw met verzorgster

tekenen
Recht tegenover de Hall, ligt in het park het Albert Memorial. Ook hier weer schoolklassen die naar uitleg luisteren.
De bomen in het park beginnen mooi te kleuren en het licht is schitterend.

Kensington Gardens

Sperpentine Gallery

We lopen naar de Serpentine Gallery.
Er is een expositie van kleurexperimenten van Gerhard Richter.
Manuel twijfelt of hij het catalogus/boek zal aanschaffenen Marineke kijkt verlekkerd naar een boek over land art
.
..is wel een gesjouw,....andere keer maar.

We genieten ook van het Serpentine paviljoen dat Frank Gehry ontwierp.
Heel erg boeiend.

Serpentine Pavilion

Princess Diana Memorial Fountain
Bij de gedenkfontein voor Princess Diana eten we ons inmiddels tweeuurtje op.
De fontein is erg bijzonder, bijna horizontaal in een cirkel rondstromend water. Marineke is ontroerd.

Vlakbij ligt een enorme vijver waarop geroeid wordt. We gaan de brug over naar de overkant, kopen een ijsje en wandelen langs het water terug naar de drukte van de stad.
Onderweg zien we een wel heel brutale eekhoorn, die echt in een meisje klimt en zo om een stukje brood bedelt.

Hoewel moe, bezoeken we toch de expositie van Miro, Calder, Giacometti en Braque uit de collectie Maeght in de Royal Academy of Arts.
Het valt ons wat tegen. Veel werk lijkt aangekocht toen de kunstenaars hun beste tijd al gehad hadden, een uitzondering daargelaten, voorlichtende video's zijn nauwelijks te bekijken of ze lijken aangebracht voor mensen van ongeveer twee meter lang. Marineke is wel weg van een vaas van Miro en gaat daar lekker een tijdje bij zitten kijken.
Naar de supermarkt en de kamer om wat te eten en heel even te rusten.

bedel-eekhoorn

Music by Candlelight
We lopen 's avonds door een heel druk, maar gezellig Londen.
Iedereen schijnt in of bij een pub rond te hangen.

We gaan naar St Martin in the Fields voor een Bach-Telemann-Vivaldi concert. We zitten voorin aan de zijkant, maar kunnen de musici uitstekend zien. Marineke vindt het zelf een van de beste plaatsen omdat ze lekker tegen de zijkant van de -toch wel harde- houten kerkbank kan leunen. De muziek is van topkwaliteit, natuurlijk. Bovendien verzorgt de cellist als een vollerd conferencier telkens een inleidend praatje.
De vioolconcerten zijn prachtig.
Al vinden we het wel jammer dat sommige snelle delen in zo'n hoog tempo worden gespeeld dat de onderscheiden noten nauwelijks meer te horen zijn. Iets wat overigens vaker voorkomt in de hedendaagse uitvoeringen.

London Concertante
Als we terug lopen naar ons hostel is de uitgaansdrukte nog meer toegenomen. Vooral jongeren uiteraard, die soms in grote groepen buiten de pubs staan te drinken en te lachen. Je zou haast zin krijgen om zelf ook eens lekker door te zakken.


Shane Solow

Zaterdag 11 oktober.
Alweer de laatste dag.
En opnieuw stralend weer.
In de eetkamer is geen brood of koffie. Geen gastheer?… We delen ons brood met een pas gearriveerde Amerikaan, de fotograaf Shane Solow, onder andere geinteresseerd in de klassieke oudheid, vooral Herodotus. Hij heeft overigens op veel plaatsen gefotografeerd.
Een Tjechisch koppel weet te vertellen dat op zaterdag de beheerder pas om half negen komt. Dan verschijnt een meisje dat vandaag de zaak blijkt te regelen. Wij kunnen de bagage achterlaten en lekker nog een hele dag van alles ondernemen.
We wandelen langs de Thames richting Tate Modern.

Thames

bouw van

Waterloo Bridge

bruggen....
Bij een voetgangerstunnel zijn de tegels weer beschilderd met educatieve voorstellingen, nu over de bouw en opening van Waterloo Bridge
Manuel gaat naar Rothko en Marineke nogmaals naar de bovenverdieping om die wat uitgebreider te bekijken.
Het is nog vroeg en heerlijk rustig.
Manuel heeft wel wat kritiek op de wijze van exposeren.
In een grote zaal is de ophanging c.q. belichting ronduit slecht te noemen. Het werk heeft daar, hoe je ook kijkt, te lijden van reflectie. Dat is juist bij Rothko not done!
Maar er blijft een boel moois over. Wat is zijn werk van een eenzaamheid, of op zijn minst van een mystieke inkeer. Verlaten in de oneindige ruimte, zoiets...

Rothko

Lipchitz
Marineke heeft letterlijk een tijd stilgestaan bij een kop van Lipchitz.
Geweldig, niet te omschrijven en -ze mocht niet fotograferen-. Kennelijk ook door anderen nauwelijks goed op de beeldplaat te zetten, (gezien het plaatje dat te downloaden is).
Stevig en toch subtiel, alles zit op een goede plaats, maar het tegendeel van saai.
Ook was het even lekker uitrusten in een klein theatertje waar video's vertoond worden over de kunstenaars, hun overwegingen en hun werk: alles in samenhang met de huidige thema-exposities.

Millennium Bridge
Buiten schijnt de zon uitbundig en we wandelen via de millennium voetgangersbrug over de Thames richting St Pauls Cathedral. Er zijn allerlei bouwwerkzaamheden waardoor we moeten omlopen om bij het Barbican Centre te komen.
St. Paul's

Barbican Centre
Weer een prachtig Cultureel Centrum.
Het is vlak na de oorlog gebouwd en vulde samen met degelijk gebouwde flats het gat dat was ontstaan door de bombardementen met de Duitse V2 raketten. Het is allemaal gesitueerd rond een sfeervol plein/terras met vijverpartijen, fonteinen, zeer mooie beplanting, veel banken om op te zitten en een uitstekend kantineachtig restaurant.
Veel van de bewoners uit de directe omgeving en mensen die in de buurt werken, komen zich hier even verpozen.
In het cultureel centrum zelf zijn bioscopen, theaters, een conservatorium, muziekzalen, bibliotheek en een schitterende tropische binnentuin, die overigens op dit moment alleen van boven te zien is.
Je moet er geweest zijn om te ervaren hoe het is.

binnentuinen

relaxen
We relaxen met koffie en een boterham op een bank in de zon en raken in gesprek met een oudere Engelsman, die het maar niks vindt hoe alles op dit moment in zijn land naar de knoppen gaat (vooral) door slecht beleid van de overheid.
In sommige beweringen is hij conservatief en in andere reëel en sociaal voelend.
Interessant, maar soms wel een beetje erg betweterig (leuk is de gedachte: tradities hoeven niet per sé slecht te zijn; wel als ze geen betekenis meer hebben, maar als ze nog functioneren -zoals bijvoorbeeld schooluniformen en jongens en meisjesscholen- kun je ze handhaven; in ieder geval geeft het rust).
Hij vertelt ons veel over het Barbican Centre en de bouw van de woningen.

Barbican waterpartijen

markthallen
We nemen afscheid en struinen nog wat rond. Onderweg naar "onze" buurt, komen we langs de grote Hallen-achtige markt van Londen. Het is zaterdagmiddag en hij is nu dicht, maar op werktijden moet het hier erg levendig zijn. Ook deze hallen zijn vernietigd (V2's) maar weer opgebouwd in oude staat, te zien op aangrijpende foto's die aan prachtige hekwerken hangen. Heel vroeger waren hier openbare executies en werden martelaren verbrand… ja, ja,…
We bezoeken het museum van Sir John Soanes. Het ligt als het ware "bij ons om de hoek" en is ons aanbevolen door onze hospes.
We staan voor het eerst in een queue voor de ingang, een klein half uurtje in de zon.
Het is een heerlijk museum, zoals het vroeger bedoeld en ontstaan is, in dit geval een oudheidkundig rariteitenkabinet, gecombineerd met een gepassioneerde verzameling van schilderwerk uit zijn tijd.

queue voor Soanes museum

George Bailey
Sir John Soanes was architect en verzamelde werk van o.a. Piranesi (uiteraard), Rafael.
Een overstelpende hoeveelheid antiquiteiten, tekeningen, schilderijen, beelden, meubels tot en met een praalgraf voor zijn hond.
Panelen onder en achter elkaar vol.
Het hele huis, de kelder en de achtertuin zijn ordelijk volgestouwd met oudheden uit Egypte, Griekenland. Perzië enz.
We begrijpen de rij, je moet echt de tijd nemen om alles te bekijken.
En dan nog lukt dat niet; er is gewoon te veel te zien.
Buiten maken we een praatje met twee kunstdocenten die bezig geweest zijn met een geweldig project om mensen meer aan het tekenen te krijgen (nou dat hebben we in de musea gezien).
Vandaag waren zie hier aanwezig en de resultaten van de mensen die schetsen hebben gemaakt, hebben ze hier aan het hek opgehangen. We delen gegevens over websites en werk.

In een "Burger King" (hoe ordinair) eten we friten en burgers. Daarna halen we in het hostel onze bagage op.
Via een (weer) overvolle tube naar Liverpool station, waar Marineke de Oysterpassen weer inlevert en veel geld terug krijgt (dus ook de £ 3,- aanschaf van de kaart: alles minus de gemaakte ritten).
Een prachtig systeem.

tekenende meisjes

terugreis
De trein gaat over een half uur en we drinken nog een gezond sapje. In de trein krijgen we te maken met luidruchtige Hollanders en in de vertrekhal zijn er zelfs een paar die voetballen.
Waarom gedragen sommige Nederlanders zich in het buitenland zo onbeschoft? We snappen er niets van.
Op de boot treffen we weer een lekkere hut aan, we geven onze laatste ponden uit, eten en drinken nog wat, praten met een jonge vrouw die "een weekendje Engeland deed" om er in de mooie natuur te lopen. Er schijnt een speciale aanbieding geweest te zijn.
Ze maakt een herinneringsfoto van/voor ons.
Zondag 12 oktober
Een paar uur goed geslapen.
Om kwart voor acht ontschepen en al snel is er een trein.
Onderweg vertelt de conducteur dat er vervoersproblemen zijn; we zullen vanaf Gouda met de bus naar Utrecht moeten.
De trein naar Gouda is mutjevol. Het blijkt dat er op meerdere plaatsen in West-Nederland problemen zijn.
In Utrecht blijkt alles niet goed aangegeven en we moeten een aantal keren met de bagage de trappen op en af sjouwen.
Uiteindelijk zijn we toch om een uur of één thuis, valt nog mee.
Het weer, aanvankelijk grauw, is zonnig geworden en zo klaart ook ons humeur weer op: het was een fantastische week.

herfst