De foto's zijn in groot formaat op te vragen via mijn e-mail.

Schatten van Istanbul

Reisorganisatie: SRC
Vliegmaatschappij: Turkish airlines, rechtstreekse vlucht
Hotel: Pianoforte,
Feyzullah Efendi Cad. no 17.
Kiztasi-Istanbul
Kosten (inclusief 1 persoonstoeslag) € 639,-
Indien meegedaan werd met alle excursies en lunches, kwam er nog €185,-bij.

zaterdag 22 oktober
Bij het inchecken hoor ik dat de SRC in het vliegtuig een aantal plaatsen bij elkaar heeft gereserveerd. Nu kan ik meteen met een paar mensen van de groep kennismaken. Overigens heeft de SRC deze keer geen labels meegestuurd (waardoor je de mede-groepsleden kunt herkennen). Misschien zijn er daarom twee in Istanbul "onvindbaar". Met Mesut, onze gids kijken we rond bij de uitgang van het vliegveld, maar zien ze niet. Pas wanneer we al lang en breed in het hotel met ons welkomstdrankje voor ons zitten, komen ze met een taxi aan.
De kamers zijn behoorlijk, maar wel ontzettend gehorig. Over het avondeten (diner) kunnen we kort zijn: slecht, zeer onverzorgd.

oud en modern

aan het water
Na het eten gaan we Turkse Lira pinnen en slenteren wat rond de Fathi-moskee, op 5 minuten loopafstand van het hotel.
Het is ramadan en er zijn rond de moskee allemaal kraampjes waar 's avonds van alles te koop en te doen is. Kraampjes met kleding, prullaria, maar je kunt ook waterpijp roken of thee drinken. Het is heerlijk weer, werkelijk een genot om zo rond te sjouwen. Ik koop maar vast een sjaal voor toekomstig moskeebezoek.
De volgende ochtend is het ontbijtbuffet goed, alleen de koffie heeft kleur van slappe thee...
en dat in Turkije.
zondag 23 oktober
Eerst met de bus naar de Aya Sofia. Dit imposante gebouw was een kerk, toen een moskee, nu een museum. Het is vooral groot; een ietwat kale ruimte. Mesut geeft uitgebreid uitleg. Trots vertelt hij over de geschiedenis van dit architectonische meesterwerk: nadat de eerdere kerken ineengestort waren na branden en aardbevingen werd in 532 begonnen met de huidige versie. In 5 jaar werd de bouw voltooid, terwijl alleen al de restauratie van de koepel nu vier jaar duurt. (Trouwens ik vind het lijnenspel van de steigers op zich ook fascinerend). Na Mesuts uitleg krijgen we tijd om op eigen gelegenheid rond te kijken. Er zijn veel ramen in de koepel en daardoor is er een mooie lichtval.
vooral groot

zo zag het er vroeger uit
Op de galerij zijn een aantal mozaïeken te zien en er staan ramen open waardoor je een prachtig uitzicht hebt op de koepels van de blauwe moskee.

De groep gaat lunchen, maar mij lijkt het heerlijk een beetje rond te lopen in de zon en in het parkje voor de blauwe moskee te gaan zitten.
Ik wandel langs de Arastabazaar en de tapijtwinkels aan de achterkant van de moskee.
Daarna ontdek ik ook die grappige fel geschilderde houten huizen met hun mooie balkons. Veel worden gerestaureerd.
Het is heel stil op het Hippodrome, maar dat zal in de namiddag veranderen.

gekleurde houten huizen

thee drinken in de tuin

fontein en Aya Sofia
Bij de fonteinen voor de blauwe moskee ga ik op een bankje zitten lezen en wat rondkijken. Af en toe krijg ik een zachte douche als de wind de kleinste waterdruppels naar me toe blaast. In de Blauwe moskee is een gebedsdienst aan de gang en het is extra druk vanwege ramadan. Prachtig om te zien hoe de mensen uit alle richtingen komen aanlopen. Op de banken voor de moskee ziet het zwart van de sluiers.
Ik maak me een beetje bezorgd of ik straks de groep wel weer kan terugvinden. Daarom ga ik alvast door de poort het plein op en zie dat er op de binnenplaats een (religieuze) boekenmarkt is. Leuk om even langs te lopen. Dan herken ik een geel T-shirt, gelukkig, de groep..
Natuurlijk houdt Mesut weer een zeer uitgebreide toelichting. Ditmaal buiten, want we mogen natuurlijk de dienst niet verstoren.
De hoofddoek gaat om en de schoenen kunnen we in een plastic zak meenemen.
Het is inderdaad een mooie moskee en ik duik weer de galerij op. Heerlijk vind ik dat, het gefilterde licht en de beleving van de ruimte.
Er zijn inderdaad veel blauw groene tegels, maar niet zodanig dat je achterovervalt van het blauw.
Het is zo druk met "gewone gelovigen" dat ik haast niet merk dat ik me in een van de grootste toeristische trekpleisters van Istanbul bevind.


tegels en koepels

vanaf de galerij
We lopen nog even over het Hippodrome.
Het is er veel drukker dan eerder op de dag.
Mesut vertelt opnieuw over de geschiedenis: grote renbaan, tribunes voor wel 10.000 mensen, de Egyptische obelisk uit de 16e eeuw voor Chr., (hoe hebben ze dat ding hier gekregen?), de Slangenzuil zonder slangenkoppen, uit Delphi en de fontein geschonken door Wilhelm II.
We steken de nu ontzettend drukke Yerebatanstraat over om bij onze bus te komen.
Onderweg vertelt Mesut over de Koerdische wijk.
Dit betekent natuurlijk dat we met een groepje door deze wijk gaan slenteren. Het is er vol leven.
Allerlei winkeltjes met honing, noten, specerijen, vlees, kaas en een volkssupermarkt. Geweldig om doorheen te lopen.
Grappig is het hele gedoe bij de restaurantjes: alles staat in gereedheid om na de (vijfde?) oproep voor gebed (in ieder geval die van zonsondergang) aan te vallen op de maaltijd. Alle mannen (we zien geen vrouwen) wachten rustig achter hun bordjes met salade en schaaltjes met brood totdat de oproep afgelopen is.
Na het eten in ons hotel ga ik met een ander groepje weer de Koerdische wijk in. Nu is het rustig; er zijn al veel winkels gesloten. We lopen door stille straten terug naar de Fahtimoskee en drinken daar een glaasje thee. Marie deelt pistachenootjes uit die ze zojuist gekocht heeft en laat ons meegenieten van een Turkse pizza.

huisje in de Koerdische wijk
maandag 24 oktober

plafond Divan
Mesut wil dat we voor negen uur bij het Topkapipaleis (kanonnepoort) zijn omdat er straks allemaal groepen komen. Als eerste gaan we door het tourniquet.
In vier hoven staan allemaal losse paviljoens waar vroeger 3000-4000 mensen woonden en werkten.
Dus als hier straks de bussen met toeristen komen, is het toch niet overladen druk.
In de 1e hof zijn onder andere de keukens waarin nu een enorme posteleintentoonstelling is. Vooral de collectie van Chinees porselein is zeer beroemd.
De 2e hof heeft o.a.een ingang naar het Harem waar we volgens Mesut niet naar toe hoeven omdat het "meer van hetzelfde is" .

Verder is er de "Divan", waar de ministerraad bij elkaar kwam. Ik zie mooie plafonds, en bekijk het archief en de werkkamer van de grootvizier.
De 3e hof heeft een ontvangstzaal waar alleen de sultan mocht zitten en verder iedereen moest staan. In een van de paviljoens zijn de kaftans van de sultans tentoongesteld. Daarbij vind ik vooral de witte (bijna art deco) kaftans mooi. Dan is er de "schatkamer" met een enorme collectie diamanten, de beroemde Topkapidolk en zwaarden en tronen vol met goud en edelstenen.
De bibliotheek is niet open, maar wel het paviljoen met portretten van al de sultans. Leuk om de ontwikkeling te zien in de kleding die ze droegen en de steeds losser wordende vorm van poseren.


ontvangsthal

zee van Marmara
De zalen met heilige voorwerpen zoals de staf van Mozes, tanden en baardharen van Mohammed enz.mantel Mohammed vind ik heel interessant. Het roept een dubbel gevoel op van enerzijds ontzag voor de mensen die er gedreven in geloven en aan de andere kant het besef dat het meeste waarschijnlijk nep is.
In de 4e hof is het Bagadpaviljoen met prachtig blauw witte tegels een marmeren terras waar je zo mooi kunt uitkijken over Gouden Hoorn.
Natuurlijk wordt er voor en door iedereen een foto gemaakt op het Iftariyebalkon. Naast het restaurant kijk je prachtig uit over de zee van Marmara.
Daarna rijden we naar het vissersdorpje aan de Noordkant van Istanbul (ik heb de naam vergeten te noteren).
Er zijn nu veel meer mensen die niet meelunchen.
Ik wandel wat langs de kade, lees wat op een bankje en loop even het dorpje in.
Dan schepen we ons in voor de tocht over de Bosporus. Heerlijk.
Ik maak ontzettend veel (veel te veel) foto's van de mooie peperdure huizen en villa's, paleizen, scholen, parken en niet te vergeten de fascinerende bruggen.

heerlijke boottocht

mooie huizen

dure villa's

lange hangbrug

?gezonde rook?

Na het ditmaal echt slechte diner (beneden is een ramadanmaaltijd aan de gang, kennelijk wordt daarmee meer verdiend. De olie-en-azijnstelletjes zijn verdwenen, er is onvoldoende soep voor de hele groep, het hoofdgerecht is koud) gaan we op lichtjestoer….
Het is geen echte stadstoer. Volgens Mesut is het door de ramadan te druk in de binnenstad.
We gaan naar Tophane waar we waterpijp gaan lebberen (we krijgen wel ieder een eigen mondstuk). Doordat
het rookritueel zo lachwekkend is, verdwijnt mijn slechte humeur.
Nog een stukje rijden om naar het wijkje bij de Ortakömoskee net onder de eerste brug over de Bosporus te stoppen.

We zien hoe in kraampjes fantastische koude maaltijden gemaakt worden. Een grote gepofte aardappel opensnijden, de inhoud fijn pureren met kaas en dan van alles erop: rode kool, doperwtjes, allerlei salades met tot slot een heleboel mayonaise en tomatenketchup.
Verder zijn er winkeltjes met sieraden.
Het mooiste is wel het uitzicht over de Bosporus.
Inderdaad heel veel lichtjes.

Ortakömoskee
dinsdag 25 oktober

voor het
Dolmadahçepaleis
We zijn om negen uur weer als eersten present om het Dolmadahçepaleis te bezichtigen.
Ditmaal mag Mesut ons niet gidsen.
In no time worden we langs allerlei bijzonderheden geleid.
Het is erg frustrerend omdat we nergens echt even mogen rondkijken. Op een gegeven moment lopen er allemaal groepen door elkaar rond.

superschildwacht

Er zijn schitterende kristallen luchters, mooie ontvangstruimten, schilderijen, allerlei soorten kamers, badkamers waar we op een holletje doorheen moeten. Ik vind het echt geen vertoning.

Goed dat kost dus weinig tijd en zo hebben we voor de lunch nog ruimschoots de gelegenheid om de Chorakerk te bezichtigen.
Dit was eerst een klooster (grieks-orthodoks) en werd in 1081 een kerk.
De huidige kerk is van 1313 en heeft prachtige mozaïeken en Fresco's.
Het blijkt dat Mesut ook goed op de hoogte is van allerlei bijbelverhalen en er zelfs voor ons nog nieuwe anekdotes aan kan toevoegen.
Voor de lunch loop ik met een groepje rond de Süleymanmoskee (de anderen lunchen in de gaarkeuken, dat is overigens een heel goed restaurant bij de moskee).


moaziek


begraafplaats

We ontdekken het Suleymaniye Hammam van architect Sinan en worden zelfs uitgenodigd er een kijkje te nemen.
We eten een best smakelijk hapje in een eenvoudig eethuis.
In de Süleymanmoskee houdt Mesut een ware lezing. Eerst natuurlijk over wat hier allemaal te zien is. Daarna vertelt hij veel over de Islam en geeft zijn visie op het fundamentalisme. Als ik ga zitten (want dat kun je zo lekker in een moskee), doet bijna iedereen mij na en onze groep breidt gestaag uit. Mesut krijgt zeer veel toehoorders en er worden vragen gesteld. Ik vind het een leuke gebeurtenis, een spiritueel leerhuis.
We lopen nog even naar de begraafplaats en de mooie graftombe.
Op dat moment is er weer een oproep tot gebed.
Het is heel bijzonder om midden tussen de grafzerken te staan en rondom de oproepen te horen galmen.
Met een groepje gaan we theedrinken op het terras van het restaurant naast de kerk van Zeyrekhane. Het uitzicht is fantastisch.
Ik heb nog net even tijd om voor het eten in het internetcafé tegenover het hotel mijn hotmail te bekijken en op internet te zoeken naar het juiste adres van de Biënnale van Istanbul.
Het is wel wennen aan het Turkse toetsenbord. Een nerd helpt me en ik krijg lekkere cappuccino.
woensdag 26 oktober
Vandaag is het vooral winkeldag.
Eerst gaan we wat mopperend met Mesut mee naar een demonstratie (meer uitgebreid verkooppraatje) van tapijten. Ik vind dat dit niet bij een SRC reis hoort. Daarna bezoeken we de Grote Bazaar.
Dat is wel voor een uurtje want ik houd nu eenmaal niet zo van winkelen. Er zijn juwelen-, tapijten-, kleding-, antiek- en leerwinkeltjes.
Als de anderen gaan lunchen, loop ik lekker langs de kade, observeer het gedoe rond de veerboten en zeg zo af en toe "nee dank u" tegen de restaurant uitbaters onder de Galatabrug. Ik vind het heerlijk zo rond te slenteren en geniet van het sfeertje.

boekenbazaar

Gamlicaheuvel

Wanneer ik de anderen ga ophalen bij het stationsrestaurant (eindpunt Oriëntexpress), zie ik op een aanplakbiljet dat er vanavond Derwisjdansen zijn. Dat lijkt me wel wat.

We gaan met de bus via de Bosporusbrug naar het Aziatische deel van Istanbul.
Vanaf de Gamlicaheuvel hebben we een prachtig uitzicht over de stad. Veel meer mensen slenteren wat rond en een ouder "echt Turks" echtpaar (kleding hoofddoek) zit op een bankje te genieten van de namiddagzon. Het komt allemaal heel genoeglijk over.


bloedzuigers in pot

"nee dank u"

Daarna gaan we terug naar het oude gedeelte voor een bezoek aan de Egyptische bazaar.
Dit ligt me meer, heerlijke geuren van en van de koffiewinkel. Het gekwetter op de vogelmarkt (o jee, mag ik hier wel komen met die vogelgriepberichten…. blijkt dus al over te zijn), De plantenmarkt vind ik interessant en natuurlijk ook de bloedzuigers.
Ik koop kaas, jonge vijgen en superzachte dadels, heel bijzonder.
Wanneer we in de bus zitten op weg naar het hotel komen we in een file terecht en dat geeft mij de tijd Marrie te vragen of ze mee wil naar de Derwisjdansen.

Mesut reageert alert, vraagt voor ons na of er inderdaad vanavond een voorstelling is en vertelt terloops dat deze dansen in de toekomst verboden zullen worden. Geweldig.. samen stappen we uit en halen kaartjes.
We zwerven langs de kade, eten een broodje vis, net gevangen en vers gerookt op de boot.
We lopen nog even onder en bovenlangs de Galatabrug en zijn nog ruimschoots op tijd om voor de voorstelling het toelichtende kopietje te lezen.
Even zijn we wat sceptisch, zou het erg religieus zijn? Wanneer we in de rij staan om naar binnen te gaan zien we heel veel "westerse" mensen en horen we verschillende talen. Er zijn dus veel toeristen.


verse vis

derwisjdansers
Een klein orkest speelt eerst een stuk.
Opvallend dat er een meisje meespeelt.
Ik vind de muziek wel boeiend een beetje meditatief.
Daarna komen de dansers. Eerst is er een heel ritueel waarbij er vachten neergelegd worden waarop ze knielen. Dan begint de dans. Ze begroeten elkaar en gaan draaien. Ik verwonder me erover dat de dansers niet straalmisselijk worden. Het zal inderdaad wel een soort extase zijn?
We lopen terug naar ons hotel, drinken nog even een kopje thee en eten een ongelooflijk groot stuk cake bij de patisserie waar we steeds langskomen als we naar de Fahtimoskee gaan.
donderdag 27 oktober

Eerst worden we -weer vind ik het maar niets- meegenomen naar een goud-en zilververkoop. Het is in het gebouw van de vrouwengevangenis. Daar horen we dus eigenlijk helemaal niets over. Omdat ik weinig voel voor die verkooppraatjes ga ik met een paar anderen naar het terras op het dak. Dat is wel leuk want we hebben een mooi overzicht over de oude wijk.
Dan ga ik naar de WC en ontdek de ingang naar de echte vrouwengevangenis. Deze blijkt vrij toegankelijk. Met nog twee anderen bekijk ik de kale gevangenisruimte en de kleine omloop waar de vrouwen kennelijk mochten luchten. Allemaal niet erg prettig vroeger.

Een toelichting is nergens te vinden.

De groep gaat nu naar het archelogisch museum en de cisternen.
Ik ga naar de Biënnale. Die is aan de overkant in Beyoglu. Eerst de Galatenbrug over en dan naar de Tünel. Dat is leuk. Een oud station en een kort metrolijntje naar boven. Er is maar een halte. Bovenaan zie ik op een terras een aantal mensen met een grote camera aan de gang. Wanneer ik vraag wat ze aan het doen zijn vertellen ze me dat ze een commercial aan het opnemen zijn. Ze kunnen me ook wel vertellen waar de Biënnale is: in het huis schuin tegenover. Helaas, kaartjes moet ik op een ander adres halen. Eerst loop ik er straal voorbij. Ik had gelezen dat het een paars geverfd gebouw zou zijn, maar van dit gebouw (appartementen van Deniz Palas) blijken alleen de kozijnen roze. De kaartjes zijn er nog niet. Die komen pas om 11 uur, maar ik mag al wel vast rondkijken. Er zijn kunstenaars die met (schijnbaar) oude technieken die traditionele thema's al dan niet vernieuwend benaderen.

Paulina Olowska, fragment tapijt

Silke Otto-Knap, gouche en waterverf op doek

Maar er is ook videokunst varierend van serieus, humoristisch tot maatschappij-kritisch of esthetisch.
Bijzonder is de installatie van Khalil Rabag met allemaal gepolijste schijven en andere bijzondere stukken (stronken enstammen) van de olijboom. Het is een onderdeel van het project Palestina voor de Palestijnen. De olijfboom wordt hierbij gezien als een soort "museum voor de geest".
Ook Michael Blum maakte een installatie waarbij hij een kamer inrichtte als eerbetoon aan Saiye Behaar. Er zijn allerlei gewone huis- en studiekamervoorwerpen in te zien.
Weer een heel andere benadering is een appartementje waar de kunstenares commentaar geeft op de kale ruimte
zoiets als: tegen deze muur zou mijn roze schemerlampje goed staan en als je hier naar buiten kijkt zie je een wel heel lelijke muur, of dit keukentje is wel heel er smal voor... enz.

Van Servet Kocygit is de installatie waarbij een veger van mensenhaar (vrouwenhaar met een gouddraad erdoorheen) steeds maar door een paar kamers rondgetrokken wordt aan een draad. Voor mij hoeft daar dan verder geen commentaar bij. Ik vind dit gewoon erg sterk. Ik moet denken aan werk dat ik eerder in de Biënnale in Venetie zag. Daar was een hele grote zware steen opgehangen aan een paar vrouwenvlechten waardoorheen rode linten geweven waren (ik had associaties met vlechten van een vrouw tijdens een bruiloft).
Heel erg grappig vond ik de videoopnamen die gemaakt werden in een cafe. Vier vrouwen liepen naar binnen en dronken daar wat. De video laat de reaties zien van de aanwezige mannen. Het is immers in Turkije raar als vrouwen naar een cafe gaan.
Al met al ben ik
verrast door optimisme, gevarieerdheid en toegankelijkheid.
De Biënnale vind plaats in meerder gebouwen. Leuk om uit te zoeken aan de hand van een utistekend (bijgeleverd) plattegrondje kaartje door de stad te lopen.


Servet Kocygit, installatie

I hate you

blauwe geweven lappen
In Antrepo (havengebouw) is ook veel te zien. Bijvoorbeeld textielwerk zoals dit ambivalente bericht (linksboven) in de zachte hartvormige kussentjes. Ik vind dit eigenlijk een beetje nep.
Het andere (rechtsboven) vind ik wel mooi, maar weinig vernieuwend.
Apart vind ik het werk van iemand waarvan ik de naam niet weet.
Hij/zij heeft de de afgebladderde muur gebruikt. Stukjes stuckwerk hebben losgelaten en hij heeft dat verwerkt tot een groot patroon dat de hele muur versiert.
In dit gebouw zijn verschillende foto's en video's te zien die maatschappelijke (wan)toestanden aan de kaak stellen. Ook is er een presentatie van studenten van de kunstakademie (niet zo indrukwekkend of misschien snap ik het wel niet; ze hebben geprobeerd een soort filosofie over kunst uit te beelden).
Ondertussen begin ik moe te worden en loop wat door de straatje in rde richting van de Unkapibrug. Ondertussen kom ik nog langs de oude tabaksopslagplaats. Daar is ook weer veel interessants te zien.

bewerkt kapot stuckwerk

Jan Jong Kwan zwevende stad
Een aantal maquettes van Jan Jong Kwan en anderen over een "zwevende stad".
Een ontroerende video van Johanna Billing over een koortje dat "its a Magical World" zingt.
Een komische video van Ahmet Ogut laat zien hoe je met behulp van stukken karton een gewone auto het aanzien geeft van een politieauto of een taxi.
(sombody else's car).
Een animatie- filmpje van Tintin Wulia over het het ontstaan en verval van een stad.
Op zolder is er een bijzondere installatie met oude luidsprekers (geluidsinstallatie) van Pavel Buchler.
Teksten uit het werk van Kafka worden voorgelezen door een computerstem. Ze gaan over burocratie en de controlesystemen daarvan en de falende poging daar in te passen daarvan.
Heel apart omdat dit dus allemaal heel mechanisch is, maar getoond wordt binnen het sfeertje van een oude zolder.

Ik bezoek nog andere gebouwen en kom ook werk tegen dat ik niet waardeer. Maar dat hoort erbij. Alles bij elkaar ben ik ontzettend blij dat ik deze Biënnale kon bezoeken.

Paval Buchler Kafka door oude Marconi luidsprekers

aquaduct
Tegen zes uur loop ik zeer moe en zeer voldaan terug naar het hotel. Nu over de Unkapibrug.
Zo loop je recht tegen het gerestaureerd aquaduct van Valens of Bozdogan aan.
Het is gebouwd in 325 ter overbrugging van de ruimte tussen de 3e en 4e heuvel. Er is door de aanleg van het Beyazitplein nog 600 van de 1000 meter over.
Bij teruglopen denk ik binnendoor te kunnen en raak verdwaald in Koerdische wijk, ik kom steeds terecht in een doodlopend steegje. Aardige schooljongetjes wijzen de weg.
Vrijdag 28 oktober.
Vandaag een makkie: we gaan weer varen. Met de veerpont naar het vierde prinseneiland Büyükada.
De tocht over het water vind ik weer heerlijk.
Er zijn kennelijk veel huizen gesloten. Het blijkt dat rijke Turken (en dat zijn er dus nogal wat, dat wist ik niet) hier hun tweede huis hebben waar ze 's zomers wonen. Onderweg zien we steeds meer Turkse vlaggen hangen. Morgen is het de grote Turkse feestdag, herdenking Ataturk.
We drinken koffie of dikke zoete melk met kruiden en kaneel. Daarna maken we een rit met een koets (ons paard loopt mank, oei oei).

eindpunt stion in Azie

even rondkijken

4 personen per koetsje
We stoppen even bij een bos waarin de paarden loslopen. Mesut belt mobiel over de volgende groep die hij zondag en maandag gidst. Terug van het tochtje met de koets, zie ik in de verte een gedoetje met schoolkinderen en een muziekcorps, er komt ook nog een muziekcorps van militairen aan. Wanneer ik er naar toeloop zie ik dat het op een plein is bij een standbeeld van Ataturk.  

kransen
Het blijkt dat er om 13.00 uur een ceremonie is waarbij allemaal kransen bij het standbeeld gelegd gaan worden. Later wanneer we met de boot terug gaan zie ik hetzelfde muziekcorps en militairen op een ander eiland. Kennelijk moeten ze vandaag de eilanden af en "doen" ze morgen andere delen van Istanbul. Ditmaal lunch ik mee; ik heb duur voor deze excursie betaald. Daarna wandel ik langs het water; over het prachtige pad dat rond het eiland loopt..
Er zijn verschillende haventjes met eigen karakter (verschillende soorten goederen, jachthaventjes).
Een Kleurige groenteboot legt aan en ik zie een cafeetje op het water.
Een jong stel op de fiets vraagt me een foto van ze te maken. Ze komen uit Libanon en vertellen me dat ik daar beslist eens naar toe moet gaan.
Terug loop ik door een mooie laan en ik ben het met Mesut eens dat het hier mooi wonen is.
Grappig vind ik het aanleggen van nieuwe riolering.
Er zijn wel graafmachines, maar het zand wordt afgevoerd met paard en wagen.
Zoals alles hier verder met paard en wagen gaat. Geen busstation, maar station van paardenkarretjes. Ruikt toch wel aangenamer.
Het diner 's avonds valt slecht. Ik denk dat ik zo misselijk ben door de vettige lauwe kaaskroketten.

alles met paard en wagen
zaterdag 29 oktober
Omdat ik nog niet in de Fahtimoskee geweest ben, neem ik nu de kans waar. Je kunt er vrij in rondlopen en ik zie veel vrouwen met hoofddoek en lange jurk vergezeld van een gids of leidster.
Ik neem de tijd om even rustig te zitten en te mijmeren.

Daarna ga ik weer naar de Koerdische wijk. De winkeltjes zijn nog lang niet allemaal open. Wanneer ik vraag naar een klein beetje pistachenootjes (alles gaat hier in kilo's), wil de man helemaal geen geld aannemen. Ik vraag dan ook nog een handje walnoten en kan dan een halve Lira aan hem kwijt.
In het hotel doe ik dit voorraadje in de koffer en dan is het met z'n alles wachten op de bus en Mesut. De laatste blijkt in het verkeer vast te zitten (druk vanwege de feestdag), maar Mehmet laat ons alvast in de bus en na vijf minuten is onze vertrouwde gids er om ons uitgeleide te doen op het vliegveld.
Het was een leuke reis.