Manuel en Marineke op Gran Canaria
3 t/m 15 januari 2010


vliegveld door de sneeuwbubbels
Zondag 3 januari
Gisteren is er veel sneeuw gevallen en we waren een beetje benauwd of we met ons kleine autootje wel weg zouden komen. Maar er is gelukkig zelfs een sneeuwschuiver geweest zodat we met een gerust hart kunnen rijden.
In Duitsland is minder gestrooid en geschoven. Toch zijn we ruim op tijd in Weeze.
De luchthaven is relaxed, dat geldt ook voor het inchecken en de security.
Ryanair heeft geen besproken plaatsen.
Als je vooraan staat, heb je het voor het kiezen..
Het toestel is sober ingericht, maar niet oncomfortabel.
We hebben een kleine vertraging.
Marineke vermaakt zich met het fotograferen van (gesmolten) sneeuwbubbels die langs het raampje glijden.
Gran Canaria is lekker warm.
Bij de autoverhuur staat een rij. Het duurt even, maar de VW-Polo bevalt ons wel. Via de snelweg zijn we in ongeveer een half uur in Puerto Rico.
Daar is het even dwalen, maar met wat geluk en hulp komen we op de goede plek.

meer bubbels

zonsondergang vanaf het balkon
Een enorm complex, niet wat we echt ambiëren. Zelfs het vinden van ons appartement kost wat moeite omdat we de logica even missen. Echter, het blijkt een prima plekje. De inrichting is sober, maar voldoende. We eten een eenvoudige doch voedzame maaltijd in het bijbehorende restaurant. Iedereen is erg vriendelijk. Aan de bar zitten wat echtparen met een -in onze ogen- "Tormolinos uitstraling", weggeglipt uit een tekening van Peter van Straaten

Maandag 4 januari.
Mooi weer.
We zien de zon opkomen en hebben ruim uitzicht op zee.
We willen wat rondkijken en wat boodschappen doen.
Omdat Puerto Rico zo super toeristisch is, stappen we in de auto om meer naar het achterland te gaan.
Langs een mooie bochtige weg komen we eerst in Puerto de Mogan.
Ook hier is het erg druk, maar het doet veel vriendelijker aan.
Op de havenpier blijkt parkeerplek genoeg.
We komen ook weer de drie koningen tegen, hangend aan touwladddertjes aan bijvoorbeeld balkons.
Driekoningen is hier, zoals in heel Spanje een feest vergelijkbaar met Sinterklaas. Op 5 januari 's avonds worden de drie koningen (vaak nog op kamelen) in een kleurrijke optocht binnengehaald.
De kinderen krijgen cadeautjes en 6 januari is een vrije dag.

De (dorps)kerststallen en verdere kerstversieringen worden pas na deze dag opgeruimd.


drie koningen

yellow submarine
Terwijl we op een terras koffie drinken, zien we ineens een Yellow submarine opduiken.
Je kunt hier onderwaterexcursies maken om scheepswrakken en vissen te bekijken, grappig.
Een van de passagiers vertelt dat het de moeite waard was. Ach als we niets meer te doen hebben…
We rijden verder naar Mogan.
Onderweg een leuk plaatsje Molino a Viento (met een mooie witte windmolen).
Bij Mogan zien we een prachtige bougainville.
Het is nog wat vroeg, maar toch gaan we lunchen bij Casa Enrique. Zo'n anderhalf uur zitten we lekker op ons gemak nog een beetje uit te rusten van de vliegreis en de spanning die daaraan vooraf ging.
We gaan verder richting Presa de Niñas.
Via een smalle zeer bochtige weg klimmen we omhoog. Soms spannend i.v.m. tegenliggers.

Bougainville

uitizicht over de barranco
Het landschap (ruig af en toe onherbergzaam) en de uitzichten zijn ongelooflijk mooi.
We stoppen vaak om even rond te kijken.
Er liggen ook een paar bergmeren in dit maanlandschap.
Via San Bartolome en Fataga rijden we naar Maspalomas om daar weer de autoweg naar Puerto Rico te nemen.
We komen een supermarkt tegen en doen dus flink wat boodschappen.
Dan blijken we kennelijk ergens mis gereden te zijn. We kunnen de grote weg naar Puerto Rico niet vinden.
Na vermoeid zoeken, goed voor ons humeur, komen we eindelijk op de goede autovia.
Aha, maar in Puerto Rico zelf rijden we in een keer goed!
Marineke probeert te internetten met haar laptop.
De receptie geeft wel een wachtwoord, maar het werkt niet, morgen nog eens proberen.

mirador en huurauto

grote palmbladeren
Dinsdag 5 januari.
Prachtig weer, we zijn nog wat moe van gisteren.
Lekker ontbijten en koffie drinken op ons zonnige balkon.
Daarna doen we nog een paar boodschappen in het nabijgelegen winkelcentrum.
Bij de receptie krijgen we een lijstje met bustijden (we willen naar het strand lopen en later met de bus terug).
Het is een lage afdaling.
Het strand ziet eruit zoals een lekker-in-de-winter-naar-de-zon-strand eruit moet zien: mensen (bruin en dik) op lange rijen ligbedden naast elkaar (hoewel veel bedden onbezet zijn), een aaneenschakeling van strandeettenten, wat reclamevliegtuigjes, zonnebrandlucht vermengd met bier. We lopen maar wat.
Diverse uitbaters van eettentjes spreken ons aan "where are you from?"

playa de amadores

parachute-varen

Aha… uiteindelijk strijken we toch neer bij een tentje met Nederlandse vlaggetjes en Heineken bier; we leren het al aardig.
De ober spreekt goed Nederlands, lekker vertrouwd...... Eerst maar koffie. Nou dat blijkt ook Nederlands, geen lekkere espresso.
Marineke krijgt de Telegraaf van vandaag erbij, wat wil je nog meer....
Lekker ontspannen, wat over het strand koekeloeren, wat praten en wat zon vangen. Manuel oefent zijn Spaans op de ober. Marineke lost een Sudoku op.
We eten een uitgebreide sandwich, goed en goedkoop.

Dan wandelen we over de voetgangersboulevard naar het centrum en de haven.
Veerboten en andere attractieboten (dolfijnen, duiken, jetskiën, met een parachute achter een boot hangen)
De toeristeninformatie blijkt nog steeds dicht. (is íe überhaupt wel eens open?).
Omdat we rijkelijk gegeten hebben en wat lichaamsbeweging nodig hebben, besluiten we naar boven te lopen.
Wat boodschappen in het nabij gelegen winkelcentrum en natuurlijk kopen we een driekoningentaart.

bloeiende cactus

hibiscus
Marineke maakt nog wat foto's en probeert opnieuw te internetten.
Uiteindelijk komt de aap uit de mouw: de baas heeft de boel veranderd; de wi-fi werkt hier niet meer.
Natuurlijk kan er wel tegen betaling (duur) van de machines van het complex geinternet worden.

hart hibiscus

penne met paddestoelen
Manuel maakt een lekkere maaltijd met pasta, rode saus en paddestoelen en bij de koffie eten we een stukje taart (Marineke vindt de boon).
driekoningentaart

Arquinequin
Woensdag 6 januari.
Driekoningen, maar er is weinig van te merken (trouwens gisterenavond ook niet). Weer mooi weer.
Aanvankelijk willen we de bergen in, maar Marineke heeft last van haar voet. We gaan naar de haven van Arquinequin om de veerboot te pakken naar Puerto Mogan.
We kunnen direct door of in Puerto Rico uitstappen, daar aan kleine anderhalf uur wachten om dan verder te gaan met een speciale veerboot te nemen die ook dolfijnen zal gaan spotten.
In Puerto Rico drinken we koffie in een rustige gelegenheid, maar stappen daar weer op als de muziek harder gedraaid wordt (waarom moet toch altijd en overal "muziek" zijn?).

een ferry

baders en duiven

We wandelen nog wat rond over de boulevard langs de klippen tussen tussen Playa de Amadores en Puerto Rico. Diep beneden ons de zee. Enkelen wagen zich op de gladde rotsen.

De veerboot die ook dolfijnen "spot", heeft geen zitplaatsen op het bovendek. De zee is ruw.
Toch klimmen we
op het bovendek.
Manuel wat aarzelend omdat hij op slippers loopt en je boven geen houvast hebt. Op een kist met reddingsvesten kunnen we zitten en ons aan touwen vasthouden. Wel nodig want er staan een behoorlijke deining. We maken een gezellige babbel met twee Nederlandse medicijnenstudenten, een heel aardig jong stel.


Esther en Tom
Als we een flink eind op zee zijn, zien we inderdaad dolfijnen. Altijd weer een opgewekt gezicht om ze in de golven te zien spelen. Manuel raakt nog bijna zijn Alaska-petje kwijt dat afwaait.
Als hij het aangereikt krijgt van een buurjongen, glijdt hij zelf over dek, maar gelukkig gaat het goed en komt hij weer op de kist terecht.

dolfijnen vlakbij

vissershaven
Puerto Mogan heeft niet alleen een leuk haventje en een werfje. Vandaag is het daar erg rustig vanwege de feestdag.
het is ook verder een heel charmante plaats.
Heel veel bloemen, waaronder bougainvilles en hibiscussen.
Leuke straatjes, mooie doorkijkjes, gezellig aandoende restaurants.

straatje

In een ons aanbevolen restaurant aan de haven, eten we de vis van de dag: een grote zeevis die je zelf mag uitkiezen, met garnituur.
Heel erg lekker klaargemaakt, werkelijk smullen. Weliswaar iets duurder dan we gedacht hadden omdat de vis per gewicht gaat, maar het is het echt waard en het is "zondag".
Terug naar de aanlegplaats van de veerboot.
Er zijn veel mensen, maar we kunnen boven zitten en Esther en Tom zijn er ook weer.
Nog steeds veel wind en deining.


verse zeevis

maquette holwoningen
Donderdag 7 januari
We gaan naar kloof van Guaydeque.
De Guanches (vroegere bewoners) leefden hier in grotten.
(een grot ontstaat eerst als gasbel in de lavastroom, later wordt hij "blootgelegd"door erosie).
Overigens wonen ook nu nog een aantal Canarianen in grotwoningen die er van binnen heel comfortabel uitzien (inclusief satelliet TV).
Met wat misrijden en een omleiding vanwege werkzaamheden, komen we terecht in het informatiecentrum Guayadeque.

maquette grafkamer en mummies

Het geeft zoals zoveel van die centra, informatie over de landschappen, vulkanen, flora en fauna en de oorspronkelijke en huidige "holenmensen".
Marineke vindt vooral de maquettes leuk.
Hoewel ze veel boeken en boekjes hebben, zoeken we ook hier weer tevergeefs naar een boekje met wandelroutes en een goede grote kaart van het eiland.

Op weg naar het beginpunt van de wandeling komen we langs diverse grotwoningen.
Aan het eind van de weg zijn twee grotrestaurants.
Het wandelpad is goed begaanbaar soms steil met veel stenengruis.
De wisselende gezichten op de kloof zijn mooi, ook de planten en bloemen. Op sommige plaatsen is het vogelkoor overweldigend.
Naar een uur lopen, komt het pad uit op een asfaltweg.
We zien veel patrijzen, leuke vogels, vooral wanneer ze als nerveuze kippen voor ons uit rennen.

barranco de Guaydeque

patrijs
We lopen nog een stuk omhoog en worden onderweg aangeblaft door een groot aantal (aangelijnde of in hokken opgesloten) boze honden.
redelijk ruig
Verderop kijkt een geit (bok?) nieuwsgierig met zijn kop boven de deur van zijn hok. Nog een stuk hoger twijfelen of we verder zullen gaan.
Er komt een donkere lucht aan, we weten niet wat het weer zal doen. Maar misschien zijn we bijna bij de top en hebben dan uitzicht over de krater.. we zijn besluiteloos. Uiteindelijk gaan we toch terug.

bok

grotkerk
Op weg naar beneden zien we dat het weer reuze meevalt Tja...
Even een praatje met een paar Zwitsers die omhoog gaan. Later spreken we ze nog een keer.
Zij zijn ook Canarische-eilanden-fans, ongeveer op dezelfde manier als wij.
Op de terugweg kijken we even in het grotkerkje, dat nu open is. Mooi en stijlvol met een rots-preekstoel en een rotsbiechtstoel.
Vrijdag 8 januari.
Op weg naar San Bartolome.
Het is prachtig weer om te rijden, de uitzichten zijn schitterend, mede door de gunstige lichtval op dit tijdstip. Wat een grootse natuur, ruig woest en afwisselend. De bewolking zet niet door.
Onderweg drinken we heerlijke koffie (eindelijk goede espresso).

bij Roque Nublo

gezellig picknicken

Een Duits echtpaar heeft wel en goede kaart… in Duitsland gekocht.
Roque Nublo, een 90 meter hoge monoliet.
De wandeling er naar toe is af en toe lastig, maar grotendeels goed te doen. Manuel snapt niet hoe mensen op damesschoentjes of teenslippers de klim kunnen maken. Bijna boven, vlak voor het rotsplateau begint waarop de grote rots staat, stoppen veel mensen om van het uitzicht te genieten en even rond te hangen of een boterhammetje te eten. Het is er gezellig en naar alle kanten toe is het uitzicht buitengewoon mooi.


lavarotsen

Het is hier boven goed zonnen, af en toe denken we aan de kou in Nederland. Zal het goed gaan met het huis?

Onder aan de voet van het gevaarte blijven ook veel mensen even rusten.
Er zijn zelfs nog planten en bloemetjes te fotograferen.


Roque Nublo

We nemen de terugweg richting Telde, op sommige plaatsen een slecht wegdek.
Halverwege zitten we ineens in de wolken.
Er moeten fraaie uitzichten zijn, maar nu zien we alleen mist.
Iets lager doemen groepen bloeiende amandelbomen op.
Aan het begin van Telde rijden we door een bijna Afrikaans aandoende wijk, felgekleurde, maar armzalige huisjes, rare hekken en muurtjes, morsige erfjes. Authentiek en niet door het toerisme bevlekt.


bergbloemetjes

in de wolken

amandelbomen

duif
Zaterdag 9 januari.
Een flink deel van de dag brengen we luierend door. Rustig op het balkon in het zonnetje ontbijten. Marineke schrijft een briefje aan de manager over het niet functioneren van de wi-fi en de nonchalance waarmee daarop gereageerd wordt.
Manuel blijft op het balkon, voert en observeert de "huisduif" en Marineke installeert zich op een van de ligbedden bij het zwembad.
Rond een uur of drie gaan we richting duinen bij Maspalomas.
Het is in Puerto Rico inmiddels bewolkt.
Het beschermde duingebied is inderdaad bijzonder. Een uitgestrekt woestijnachtig landschap met soms hoge zandheuvels, hier en daar stugge begroeiing en een paar dieper liggende vochtige plekken.
In de verte is de hoge vuurtoren te zien.
We lopen hier op het meest zuidelijke stukje Europa, grappig idee. Hier en daar hebben de mensen met overal in het zand liggende keitjes figuren gelegd, teksten gemaakt en zelf mooie bouwsels geconstrueerd.
Een meisje is aan het vliegeren met een lange lijn met daaraan tientallen kleine vliegertjes.

duingebied Maspalomas

sculptuur

vliegerend meisje

duinen en bergen
We ploegen duinen op en af en lopen ook een stuk langs het strand.
Je kunt hier best een dag zoet brengen. Hier en daar liggen naturisten en er wordt zelfs een spelletje volleybal gespeeld door een aantal blote Duits sprekende mensen.
Marineke vindt het er onappetijtelijk uitzien. We struinen met onze voeten door het zeewater dat beslist niet koud is. We moeten binnenkort ook maar eens een bad in zee nemen.

voetletters
We zouden wel wat langer willen blijven, maar willen niet in het donker terug rijden.
In de supermarkt ligt een Telegraaf die schreeuwt dat het in Nederland "bar en boos"weer is, met afgesloten snelwegen een sneeuwjachten.

M+M
Zondag 10 januari
Bij het opstaan regent het stevig en de lucht is helemaal grijs.
We gaan naar het noorden, misschien is het daar nu mooi. De Jardin Canaria lijkt ons wel wat. Onderweg is het wisselend bewolkt, maar het regent (nog) niet.
De weg naar Jardin Canaria is goed aangegeven en er is goed te parkeren nu het zo rustig is.

plattegrond tuin

cactustuin
Het is een prachtige uitgestrekte tuin met allerlei afdelingen zoals een cactustuin, een laurierbos, een drakenboomparkje, een gebied met vijvertjes en nog veel meer.
Het museum is helaas gesloten, maar er zijn goede informatieve panelen. Alles is prachtig aangelegd en het is te zien dat de tuin al oud is, veel heel grote planten en struiken. Cactussen, laurierbomen en wilde olijven hebben onwaarschijnlijke afmetingen bereikt.

De cactustuin is een juweel op zich, we krijgen er maar niet genoeg van, al moeten we vaak schuilen onder een cactus, ja, ja... of een reuzeficus.
(Onderweg hebben we gemerkt dat alle bars dicht zijn, alleen de officiële restaurants zijn open; d
us schuilen in de bar tegenover de tuin lukt ook niet).
Er schijnen wel duizend soorten cactussen en succulenten te staan. De een is nog mooier dan de ander, sommige fraai bloeiend andere verbazingwekkend van vorm en grootte.
We zien tussen een bepaald soort cactus enorme drie- dimensionale spinnewebben. De spin heeft in het midden een koker gebouwd.


3D spinnenweb

bijzondere palm

Langs allerlei paadjes en trappen klimmen we helemaal naar boven waar we, toch wel een beetje verregend in een restaurant koffie drinken.
Dit restaurant heeft een prachtig uitzicht over het park. Je kunt hier ook lekker eten en de prijzen zien er redelijk uit.


enorme yucca

drakenboombloed

drakenbloedbomen

dracenavruchten
Wanneer we naar beneden lopen is het weer iets beter, het regent niet meer. We zien steeds nieuwe dingen.
Er is een bron, omgevormd tot monument voor bekende onderzoekers die hier gewerkt hebben.
Aan ieder is een plaquette en een waterspuwer gewijd. Een van de belangrijkste botanisten is ook nog eens in brons afgebeeld.
Het doet alles weldadig en rustgevend aan.

richtingaanwijzer


botanicus (levensgroot)

Na deze bron gewijd aan de geleerde botanici, lopen we nog langs vijvers, het gedeelte met strand flora en fauna. Met moeite nemen we afscheid van deze paradijselijke tuin.


waterspugertje

Bandama
We rijden nog even door naar de Caldera van Bandama; een van de grootste kraters ter wereld.
De naam Bandama schijnt een verbastering te zijn van Van Damme, een Nederlander die hier in de 17e eeuw, als wijnhandelaar een eigen perserij is begonnen op de bodem van de krater.
Langs de mooie binnenweg rijden we via Telde naar de snelweg en dan richting huis.
We eten een simpele goede en zeer goedkope maaltijd bij de Chinees in het winkelcentrum. We struinen daar nog even verder rond.
Veel welbespraakte obers en winkeliers trachten ons binnen te lokken. Marineke laat zich informeren over camera's. Ze zijn hier spotgoedkoop. Maar ja, de garantie, hoe zit het daarmee? Nog even over nadenken. Thuis wacht de "betaalcomputer" die weer ergernissen oplevert.

klokjesplant

presa de Soria
Maandag 11 januari
Vandaag is het schitterend weer.
Naar Soria via Arguineguin.
Prachtig, niet te beschrijven landschap.
Ruig woest groots.
Maandag zagen we het stuwmeer van Soria al op een afstand liggen.
In Soria, vlak bij de dam is een aardig café restaurant waar we op het terrasje lekkere koffie drinken.
Vlak na ons wordt een tiental jeeps uitgeladen.
Oef, wat een boel mensen die de rust bederven.
Omdat ze onze auto ingebouwd hebben, kunnen we ook niet eens weg, dus wachten maar.
Marineke gaat een eindje wandelen en ziet een groep schapen met schaapherder.
Manuel gaat ook nog even bij de dam kijken en dan vertrekken de stoere jeeps.
Gelukkig gaan ze de andere kant op.
Wij gaan nog heel even door tot waar de weg ophoudt. Wat een natuur.
Dan keren wij ook om en gaan richting Tejeda.

schapen

presas de Soria



einde van de weg

ruig

presa de Ninas

snacktentje
Het is weer genieten van de route, een zeer smalle bochtige weg tot Presa de Ninas (te smal om te stoppen voor foto's).
Bij de recreatieplek aan een uitloper van het stuwmeer rijdt de jeepsafari net weer weg.
Het ijs- en snacktentje is nog open.
Wij nemen een hamburger en een broodje kip. We eten die aan de waterkant op, heerlijk.

helicopter
In de verte is ineens nogal wat activiteit, een helikopter komt aanvliegen, blijft hangen en komt na een rondje opnieuw hangen.
helder water

We denken dat er mogelijk een ongeluk gebeurd is.
Niet zo verwonderlijk op deze smalle bochtige wegen, waar sommige mensen te hard rijden.
De weg slingert verder richting Tejeda.
Bizarre rotsformaties en schitterende vergezichten.
Bij de afslag naar Roque Bentaiga stoppen we even.


Roque Bentaiga
Marineke maakt wat foto's van een schapenfarm en Manuel verwent twee paarden en een pony met wat gras dat hij uit de berm plukt.

Cruz de Tejada
Bij Cruz de Tejeda drinken we weer een kopje koffie en vermaken ons met het bekijken van andere toeristen die uit de bus - foto maken - in de bus gaan.
toeristen bij het kruis

tafereeltje
Het kruis is mooi nep oud. Er scharrelen wat hanen, kippen en een hond rond. Verder zijn er marktkraampjes met streekproducten en een vier sterren hotel. We dalen de - uiteraard - bochtige weg af richting San Mateo en via Telde naar de snelweg. In de buurt van Puerto Rico is het ineens helemaal bewolkt, maar als we na ven wat boodschappen gedaan te hebben uit de supermarkt komen, is het weer stralend. Wat een land.

Dinsdag 12 januari
Via Mogan rijden we, uiteraard langs een weg vol bochten, versmallingen en uitzichten naar San Nocolas. Opvallend zijn de fruitgaarden hier: tomaten, papaja's, bananen, citrusvruchten.
De meeste met gaas bedekt, net zoals de bananen op La Palma.
We drinken koffie in een gezellig tentje midden in het plaatsje en vinden zowaar een boekhandel om eindelijk een wat betere kaart van het eiland te kunnen hanteren.


turquiose berg

vanuit de diepte geslingerd

stuwmeer
We dubben enorm wat we verder doen: de spectaculaire weg langs de kust, of de smalle bochtige weg naar het hoogst gelegen stadje van dit eiland.
We kiezen voor het laatste, vooral omdat het onbewolkt is. De weg is duizelingwekkend en mooi. Af en toe zeer smal en bijna de hele tijd heel erg bochtig. Af en toe bijna eng. We passeren een aantal stuwmeren. Artenara is de hoogst gelegen plaats op Gran Canaria. Bij het bereiken ervan voelen we een zekere opluchting..pfft…. ook wel een lichte teleurstelling.
Het plaatsje ligt erg mooi, maar zo super bijzonder als in de boekjes staat?

Artenara

specht
Wanneer we de auto parkeren hoort Marineke geklop van een specht. Dat is leuk. Hij is bezig in een boom een hol te hakken. Het haksel gooit hij naar buiten en soms kun je zijn kopje zien.
We lopen wat rond en ook hier is weer, ondanks de bordjes het toeristenbureau niet te vinden. Bij een bar-restaurantje bestellen we iets kleins om te eten. Tapas een goed idee? Prima met lekker sinaasappelsap erbij. Canarische aardappels, ham, kaas, tortilla, knoflookbrood, lekker allemaal. Alleen de rekening doet niet denken aan "iets kleins". Het geeft ons een bekocht gevoel. Nou ja dit schijn je toch in ieder geval een keer tijdens je vakantie te moeten meemaken.

Christusbeeld
We gaan nog verder omhoog naar de "grotkerk". Heel sober.
Er zijn geen stoelen, de mensen moeten op stenen banken langs de kant zitten. Op het plafond groeien planten.
Atrenara is ook bekend van het grote Christusbeeld (vrgl. Rio de Janero)

grotkerk

loslopende varkens
We zijn van plan om verder te gaan naar Firgas, maar onderweg krijgt Marineke de inval om naar Galdar te rijden.
Onderweg loslopende varkens bewaakt door een hondje, of zijn ze zelf zo slim om van de weg te blijven?

De oude hoofdstad heeft een grot waar schilderingen in gemaakt zijn door de Guanches.
De grot en de opgravingen liggen midden in Galdar.
De weg er naar toe is goed aangegeven en het lukt ons om aan een aardig pleintje vlak bij het museumcomplex te parkeren.
Om de grot heen liggen allemaal restanten en gerestaureerde delen van Guanchenhuizen.
Het geheel is overdekt en de verschillende ruines zijn via loopbruggen te bereiken. Heel mooi gedaan.
Er zijn informatieve video's, waarvan een in 3D.

museum Galdar

Parque Arqueológico de la Cueva Pintada
Deze gaat over het verzet van de Guanchen tegen de Spanjaarden. Het is als overal. De arrogantie van de "christelijke, beschaafde" landen tegenover de "wilden".
Ook ditmaal met een bloedige strijd, moord, plundering, verkrachting en slavernij en uiteindelijk totale onderwerping. Schande! In elk geval is het heel instructief verbeeld.
Manuel geniet enorm van de grottekeningen. Ze zijn geometrisch en het vermoeden is dat ze tijdsindelingen aangeven. Je mag ze maar even bekijken omdat ze beschermd worden tegen licht en vocht. Ze zijn immers 900 jaar oud.
We hebben geluk dat we ze kunnen zien. Ze zijn jaren niet getoond.

Het is inmiddels laat geworden.

Parque Arqueológico de la Cueva Pintada

file in tunnel Las Palmas
Het gidsmeisje geeft ons nog mooie folders over het eiland en een adres in Agaete waar we echt mooi en rustig kunnen verblijven.
Onthouden dus.
Via de snelweg naar Las Palmas, de grote hoofdstad met meer dan 490.000 inwoners. Daar komen we terecht in de spitsfile. Dan is het verder doortuffen naar het zuiden. Ondertussen kunnen we genieten van een prachtige avondhemel.
Woensdag 13 januari
Net voor Morgan is een windmolen.
Het plaatsje is ernaar genoemd (Molino a Viento).
Op het moment dat we erlangs rijden zijn ze net bezig de kerstverlichting uit de wieken te halen.
In Puerto de la Aldea, het havenplaatsen bij San Nicolas drinken we koffie en we bekijken het haventje en de enorme verlaten picknickplaats.

windmolen

Puerto de la Aldea, havengebouw

picknickplaats

mirador de Balcon
Het is nu zeer rustig. De kustweg richting Agaete is inderdaad kronkelig en mooi. Bij het mirador de Balcon zien we goed hoe hoog de kliffen zijn. Manuel speurt naar bijzondere zeevogels.
mis gegaan
In Puerto de las Nieves (niet wit van sneeuw, maar van zout) zien we de veerboot naar Tenerife vertrekken.
Het is een leuk plaatsje.
Het toeristenbureau is hier eens wel open; veel informatie.
We strijken neer bij een restaurantje om vis te eten. De ober rent heel hard rond. Het duurt overigens lang voordat we onze vis krijgen. Niet slecht, maar ook niet geweldig. De prijs is overigens ook redelijk.

veerboot vertrek

visnetten drogen op het dak

Puerto de las Nieves

Firgas waterstraat
We rijden naar Firgas, de waterstad.
Het overgrote deel van het bronwater dat op dit eiland wordt genuttigd, komt hier vandaan.
Er is een heel mooie waterloop aangelegd, trapsgewijs, met aan de zijkant fraai betegelde banken.
De tegeltableuas geven die kenmerkende gebouwen van de verschillende grotere steden weer.
Erboven, ook in tegels wapenschilden van deze Gran Canarische steden.Een andere waterloop geeft alle Canarische eilanden weer.

betegelde banken

wapenschild
Boven een begrafeniswinkel is een balkon, honden kijken huin baasje na die weggaat.
In een winkel van sinkel vinden we eindelijk een wegenkaart die we wilden hebben. Hierop staan ook de wegennummers aangegeven. We gaan al bijna naar huis, nou ja voor een ander keertje…
In een taartjeswinkel drinken we heerlijke koffie en eten we een gebakje. Verbluffend goedkoop deze keer.

nakijken baasje

balkonnen in Teror

Teror is een vriendelijk plaatsje ondanks de naam. Het is vooral bekend om de vele (klassieke) bakonnetjes.
Op een binnenplein staat een grote drakenbloedboom.
Ook op de binnenplaats van het stadhuis staat er een, uit de 18e eeuw.


drakenbloedboom

kathedraal en boom
We bewonderen de balkonnetjes en werpen even een blik in de kerk.
altaar

kathedraal Arucas
Verder naar Arucas, bekend om zijn rum (met honing vooral) en zijn kathedraal. Deze is gebouwd uit blauwsteen door een leerling van Gaudi. Hij doet in de verte denken aan de Sagrada Familia. Hij is imposant en al van grote afstand te zien. Omdat het al na vijven is (het tijdstip waarop hij volgens het boekje dichtgaat) rijden we door, helaas.
op tegeltableau

Donderdag 14 januari
Het is bewolkt, het lijkt een goede dag om naar de dierentuin te gaan. De receptionist weet hoe we moeten rijden. Heel simpel en het staat duidelijk aangegeven. Nou ja opnieuw spelen we het klaar een andere route te nemen. Palmitos Park ligt een behoorlijk stuk de barranco in. Onderweg komen we nog langs andere parken, waaronder een bananenpark (Manuel weet niet zo goed wat hij zich daarbij moet voorstellen, zoveel is daar toch niet aan te zien?)
De ingang van het Palmitos park ziet er mooi uit.
De toegangsprijs is daar ook naar.
Aan het begin een ruimte met stokstaartjes, er is een heel oud mannetje bij.


oud en jong

Pablo schildert
Natuurlijk is er in het begin een flitsapparaat voor de obligate foto met papagaaien.
We lopen snel door.
De eerste papagaaienshow is net begonnen. Dat is altijd lachen, ook hier weer.
Je kunt je altijd vragen stellen bij dit soort leren van kunstjes aan dieren, maar de vogels zijn zo intelligent en hebben er zelf kennelijk ook een soort van plezier in.
Overigens heeft Manuel zelfs een collega schilder onder de papagaaien (hij heet natuurlijk Pablo).
De herhaling van de show, een uur later bezoeken we ook.

Pablo's schilderij

orchideeënkas
De rest van de dierentuin is wat betreft dierenaanbod niet spectaculair, maar wel erg mooi aangelegd.
vlinderkas
Bijzonder zijn de orchideeënkas en de vlindertuin.
Ook het aquarium mag er wezen. We zien dat ook een dolfinarium wordt aangelegd.
We bezoeken de roofvogelshow, ook een vast item in dierentuinen op deze eilanden.
Altijd weer spectaculair om te zien.
De kleinere roofvogels maken stuntvluchten over de hoofden van de toeschouwers heen, zitten op petten.

roofvogelshow

bald eagle
Verder zijn vooral de hoge vluchten, van met name de Amerikaanse adelaar, door de barranco prachtig om te zien. Een van de adelaars heeft kennelijk weinig zin om terug te komen (of is dit ook weer een spelletje).
Hun optreden wordt na een half uur gevolgd door een show met exotische vogels (ook allemaal weer in vrije vlucht), met onder andere papagaaien, parkieten, ibissen, ooievaars, lepelaars en zelfs een kookaburra, die hier niet lacht (waarom hij bekend staat), maar als een vis aan een hengel met voedsel bungelt.

exotenshow

kookaburra

ibissen en ooievaar

donkere kop
Na de shows gunnen we ons tijd om de rest van het park op ons gemak te bekijken.
Het valt ons op dat er vooral veel vogels zijn.
Triest is dat er ook veel dieren in hun eentje zijn, bijvoorbeeld 1 kangoeroe, oerang oetang, maar ook 1 toekan en nog een paar vogels die we nog nooit eerder gezien hebben.

ooievaar

zwarte baard
Goed, veel met zwarte kop dus

De hokken zijn soms wat klein, maar verder worden de dieren goed verzorgd.

zwarte kop

schoenfetisjist
In grote kooi met vrije vogelvlucht is een grote hoederachtige vogel, die een schoenfetisjist blijkt. Eerst knabbelt hij aan de schoenen van een Scandinavische meneer, daarna maakt hij de veters van Manuels schoenen los. Het is een heel lief dier en laat zich graag langdurig aaien. Hij/zij is ook in zijn eentje, misschien dat hij daarom toenadering zoekt.
Al met al een heel leuke dag in de dierentuin. Overigens laten we de foto's die van ons gemaakt zijn maar hangen.
Tijdens het voederen van de "huisduif", zien we de zon mooi ondergaan.
In het winkelcentrum eten we een dim-sum-maaltijd bij een Chinees. Niet duur, snel je bord vol en goed eten.


aaibaar

zonneterras bij het zwembad
Vrijdag 15 januari.
Onze laatste dag brengen we volstrekt luierend door, deels op het balkon, deel op het zonneterras bij het zwembad. Het is licht bewolkt en dat is maar goed ook want anders zouden we alsnog verbranden. Nu krijgen we lekker gekleurde koppen. We eten voor de laatste keer in het appartement want we hebben geen zin om weg te gaan. Manuel tovert nog wat lekkers met de laatste restjes en daarna is het pakken geblazen. We hebben nog helemaal geen zin om terug naar Nederland te gaan.
Zaterdag 16 januari
De reis verloopt vlot, hoewel het altijd weer vermoeiend is. Gelukkig geen vertragingen of andere narigheden.
Het temperatuurverschil is enorm.
In Weeze worden we met een ijzige wind zowat het vliegveld afgeblazen. Gelukkig staat de auto niet in een dik pak sneeuw en hij start meteen. Om een uur of acht zijn we thuis. Alles bij elkaar zijn we toch een etmaal onderweg geweest. Manuel kookt kapucijners met rookworst dat is goed eten bij de kou.

in de rij voor de gate