Manuel en Marineke op Faial van 15 t/m 19 september 2007

Desculpe não existe versão português,
but if you want to ask us something about our trip to São Miguel, São Jorge, Faial or Terceira,

mail to info@marineke.nl

Dag 12, zaterdag 15 september,
We steken vanaf Velas over naar het eiland Pico en doen daar twee havens aan. De laatste Madalena, ligt pal tegenover Horta op Faial. Het hotel waarin we verblijven blijkt pal aan de haven te liggen. Dat is gemakkelijk. Het is behoorlijk luxe (vier sterren).
We moeten even wachten tot de kamer klaar is. Manuel gaat lekker in de lounge zitten, terwijl Marineke haar elektronische post nakijkt. Ook de kamer is luxe; alles helemaal standaard, eigenlijk geen kraak of smaak aan. Marineke probeert de TV en valt midden in een portugees programma over Komrij. Dat geeft wel een speciaal gevoel.
We kijken uit op de zijmuren van de naastgelegen kerk,ook speciaal.

Gerrit Komrij op TV

lunchcafe
We gaan op zoek naar een eettentje en komen langs het toeristenbureau, waar we heel veel goede informatie krijgen. We struinen een eetcafé binnen. Het is er druk en we vragen of we mogen aanschuiven bij een ander echtpaar. Manuel denkt dat hij het gezicht kent. De man zegt dat hij in Nederland gewoond heeft… Oostzaan……. Manuel herkent een jeugdvriend… Jeugdherinneringen, een goed glas wijn en we spreken af voor morgenavond. Wat geweldig.
tegels

vis schoonmaken
We kopen kaartjes voor een walvistocht morgenvroeg, en laten ons informeren over autoverhuur. We zwerven nog wat langs de kade.
In de haven wordt weer vis schoongemaakt.
Opvallend zijn de "visitekaartjes" die iedereen die per jacht dit eiland bezoekt, verplicht achterlaat. Alle muren, muurtjes, stoepjes zijn voorzien van schilderingen.
We laten ons vertellen dat sommigen die dit eiland aan doen al lang van te voren iets bedenken en verf inslaan om maar een mooi plaatje te maken.

visitiekaartjes
We lopen ook even door de benedenstad op zoek naar de plek waa rvanavond een fadoconcert gegeven wordt.
Dat blijkt in het stadspark te zijn; in de muziektent.
Het park ziet er aardig uit en opnieuw zijn er weer van die prachtige majestueuze bomen.
Er zijn ook vijvertjes, waarin ditmaal bijzondere zwanen met zwarte hals en wit lijf, zwemmen. Bij een boom staat een mooi levensbeschouwelijk gedicht over wat de boom de mensen allemaal biedt van de wieg tot het graf.

zwaan

fadoavond
In het hotel rusten we nog wat uit en 's avonds wandelen we naar het stadspark. Vooraf eten we wat bij een plezierig café. We nemen spinaziesoep (Popeye-soup), een bifana en aangeklede hamburger.
Bij het park strijken we neer op een gezellig terras in de buurt van de muziektent waar straks het concert gegeven wordt.
Druk gepraat, gelach en ook gezang van mensen uit de buurt. Het zingen lijkt op een improvisatiewedstrijd tussen twee mannen. Helaas kunnen we niet verstaan wat ze grappen.
Als het concert begint, lopen we naar de muziektent toe.
Er staan stoelen opgesteld en een paar zijn leeg.

De zangeres is jong en gedreven. Ze wordt begeleid door twee gitaristen. Er is een aantal keren iets mis met het geluid (een zware brom) en er breken twee snaren. Vervelende pech en moeilijk voor de zangeres om geconcentreerd te blijven. Ze vraagt een paar maal een moment van rust.
Het wordt toch een goed concert.
Het geeft wel een bijzonder gevoel zo heerlijk in de open lucht in een mooi park naar zoiets te luisteren.
Er is een voor ons aparte sfeer; er wordt ontspannen wat rondgelopen, gekeuveld, op bankjes en stoelen gezeten en kinderen spelen gewoon voor het podium. Wat een prachtige avond.


gedreven

potvis

Dag 13, zondag 16 september
Vroeg op en een stevig ontbijt (buffet).
We lopen op ons gemak naar het "walvisbureautje".
Ook hier is er weer een aardig meisje dat een inleiding geeft.
Grotendeels in het Portugees voor een echtpaar uit Venezuela dat geen Engels spreekt en af en toe een samenvatting in het Engels of een antwoord op een vraag die we stellen.

Zwemvest aan en de boot in. Het is er net zo een als op São Miguel, dus weer lekker stampen, en botten en billen kraken als we buitengaats zijn.
We varen een heel eind en dan: walvissen.
Een moeder met kind.
We komen dichterbij wel tot op een meter of 15.
Rustig dobberende potvissen die soms onder water gaan en dan weer boven komen en wat spuiten. Wat prachtig.

potvis

dolfijnen met stompe snuit
Een eind verder op een dolfijnenshow.
Het zijn flinke dolfijnen met wat potvisachtige hoofden.
Voor ons plezier, lijkt het, maken ze een paar mooie sprongen boven water. Wat zijn ze speels.
Onderweg zwenkt de boot opeens en we zien een grote school dolfijnen, ze zijn overal rond ons.
Ze zijn kleiner en zwart met een witte buik.
Ze duiken vlak voor de boot op springen en verdwijnen weer onder de boot door.
Later horen we dat de dolfijnen vandaag lui zijn, dat ze veel meer kunnen dartelen.
Wij vinden dit al heel geweldig.
Nadat we terug zijn, verkleden we ons even in het hotel en gaan naar de autoverhuur… niemand… terwijl ze toch afgesproken hadden er te zijn.
Marineke gaat naar de receptie van het hotel en vraagt om raad. Ze bellen even… Over 10 minuten is er iemand van het verhuurbedrijf…
Het regelen gaat snel en we kunnen de auto weer op het vliegveld inleveren (tijd afspreken!), dat is gemakkelijk.
We rijden eerst naar het ons bekende eettentje… dicht… of nee, net als we weglopen gaat het open.

botanische tuin

badderend roodborstje
We vragen de weg naar de botanische tuin.
Daar wordt heel ingewikkeld over gedaan.
Maar natuurlijk is het even snel op te lossen door ons even voor te rijden tot we de stad uit zijn. Wat aardig toch weer. Overigens blijkt toch niet echt ingewikkeld, gewoon het eenrichtingsverkeer volgen.
In de botanische tuin, even buiten de stad, wordt het voorlichtingsgebouwtje annex restaurantje, gerenoveerd. Er staan bij de inheemse planten en bomen overal keurig bordjes met de namen. Leuk om de namen van onder andere de verschillende (boom)heides en laurieren te bekijken.
Op een grasveldje rusten we wat uit.
Marineke spot een badderend roodborstje.
Wanneer we verder rijden zitten we voor we het weten op de weg naar de Caldeira. We genieten van het natuurschoon en fraaie uitzichten over stad en zee. Langs een terrein waar en motorcross gehouden wordt, bereiken we via een stijgende weg de Caldeira. Aan de ene kant een mooi uitzicht op de baai van Horta en het eiland en de berg Pico. Voor ons het magnifieke uitzicht op de Caldeira die in het late licht prachtige kleuren heeft.

en nu mooi maken

kadootje
Dan snel terug naar het hotel, voor de afspraak met onze nieuwe oude vrienden. Marineke krijgt een toefje met rozen kado.
Het wordt een gezellige avond.

oude vrienden

koffie.....
Dag 14, maandag 17 september.
Een beetje uitgeslapen. Om half tien rijden we met onze vrienden naar de Caldeira.
Onderweg drinken we koffie en bekijken een kerk die door de vulkaanuitbarsting van 50 jaar geleden enorm is beschadigd.
Hij wordt over een paar jaar weer gerestaureerd.
Binnen is het nu een spookachtig geheel.

verwoest
Alles is kapot en verruïneerd, tientallen duiven verblijven er prettig en deponeren ladingen duivenmest. Door naar de Caldeira, nog even samen genieten van het uitzichtpunt.
duivenpoep

Daarna gaan onze vrienden naar beneden wandelen en wij proberen de kraterrand te ronden. Dat moet in een paar uur mogelijk zijn.
Het is een heel mooie tocht over de rand van de krater, niet overal even gemakkelijk en gevaarloos, al was ons gesuggereerd dat het ene makkie zou zijn.


door de hortensia's

uitzichten op ander eilanden
We genieten van de uitzichten. Het is helder genoeg om zowel Pico, Sao Jorge en Graciosa te zien liggen.
krater

hoog punt
Op een hoog punt op ongeveer de helft praten we met een bijzonder aardig jong Nederlands stel.
Vanaf dit punt komt er een gevaarlijk stuk en Manuel ziet dit niet meer zo zitten. Wij gaan terug, de anderen verder.
Geeft niet, het is nog steeds mooi en wat is er spannender om op de terugweg langs koeien te moeten die op het smalle pad liggen te herkauwen.
Heel lief staat de jongste koe op zodat we er langs kunnen. Vrijwel gelijktijdig met de jonge mensen zijn we weer op de parkeerplaats. We horen dat het moeilijke stuk niet zo lang was, maar dat er toch nog wel een aardige klim en afdaling is geweest. Ook zij hebben koeien op hun pad getroffen.
Inmiddels wordt het druk op dit uitzichtpunt en we besluiten nog even naar de nieuwe vulkaan in Capellinios te gaan, die 50 jaar geleden is ontstaan en zoveel schade aanrichtte. We nemen de aangegeven weg, maar het blijkt niet de gemakkelijkste. Eeen eindeloze rit over een gruisweg met stenen en kuilen.

koeien op ons pad

vulkaaneiland

Bij de vulkaan ontmoeten we het jonge stel opnieuw en we wandelen gezamenlijk rond.
Het gebied is vervreemdend, een soort maanlandschap en desolaat.
Er staat dat je op moet passen omdat er aardverschuizingen kunnen optreden, maar er is toch een soort pad en dan komen we op een nog eenzamer stukje.


pad
Weer prachtige kleuren van verschillende gesteentes in de rotsen. Op een gegeven moment ontdekt Manuel dat het hol klinkt, als hij een steen opwerpt. Dat voelt eng. Later horen we dat dit komt omdat we op as lopen, dit is nog niet ingeklonken en daarom klinkt het hol.
We rijden terug naar het hotel en maken ons gereed voor de eetafspraak met onze vrienden. Het restaurantje dat ze uitgekozen hebben, is gezellig en heeft uitstekend eten.

desolaat
Dag 15, dinsdag 18 september,
Vandaag willen we een rondje om het eiland rijden.
Faial is niet groot, dus dat moet kunnen.
Bij Praia do Almoxarife dalen we af naar de kust.
We komen terecht bij een heel verlaten kustplaatsje met een kerkje en muziektentje ervoor. Het doet heel surrealistisch aan.
Onderweg zien we weer mooie planten, en veel roze bloemen die we voor het gemak maar herfsttijloos noemen omdat ze daarop lijken en we er nog steeds de naam niet van weten.

herfsttijloos

We graven een knol uit om mee te nemen, wie weet.


spoelplaats

salie
Bij een waterpunt met grote slang zien we waar die voor dient: hier worden melkkarren en bussen schoongespoten.
Wanneer we koffie drinken in een aardig cafeetje annex supermarkt, moet de melk eerst uit de supermarkt gehaald worden.
We slaan af om naar een vuurtoren te gaan, maar komen weer terecht op zo'n akelig paadje. Die laten we dus maar rechts liggen, wel zijn er natuurlijk weer bloemen te fotograferen.
Bij Porto do Salão zien we een nette camping. Er staat één tentje. Verderop staat een art-deco-achtige kerk; helaas dicht.

art deco kerk

lunch
In Praia do Noite nuttigen we ons middagmaal. Samen met de boeren eten we het menu van de dag: varkenskluif met worst, kool, zoete en gewone aardappelen, wortel. Biertjes, ijsje koffie erbij. Dat alles voor twaalf euro, Daar kun je het zelf echt niet voor doen.
picknickplaats

strandrust
Bij Baia da Ribeira das Cabras gaat Manuel even pootje baden, niet meer dan dat want de zee trekt behoorlijk. Het is hier leuk naar vogels kijken. Vandaar gaan we naar Reserva Florestal, een park met zoals gewoonlijk veel picknickplaatsen, een hertenkampje en aardige paadjes door laurierbossen. we maken een kleine wandeling.
strandloper

Ribeira das Cabras
We zien daar onze gids van de walvisexcursie weer terug. Hij maakt nu een jeepexcursie. Het is nu uitgestorven zegt hij, maar in het weekend kun je over de hoofden lopen.
paadje in park

Ponta do Verdouro

dood krabbetje

Bij Ponta do Verdouro, een aardig badplaatsje, is het ook uitgestorven. Tussen de zwarte rotsen glippen hagedissen en erop liggen dode roze krabbetjes. Voormalige meeuwenbuit?
In een bar naast het vliegveld even koffie gedronken.
Op de terugweg gaan we langs Porto Pim, in de kleine baai met fort, ligt net voor voor Horta.


porto Pim en Horta
We rijden ook even omhoog naar het uitzichtpunt. Daar staat ook een kerkje. Hier ontmoeten we een heel aardig echtpaar. Kennelijk moeten ze even hun hart luchten; ze hebben net gehoord dat hun twaalfjarige kleinzoon verongelukt is; van de rotsen af de zee in. We vinden het verschrikkelijk en zijn erg onder de indruk. En dan plukt de man nog een bloem en geeft die aan Marineke.
Wat een lieve ongelukkige mensen.

bloem speciaal
dag 16, woensdag 19 september
We kunnen rustig aan doen. Marineke maakt de laatste internet minuten op en daarna gaan we naar het plaatselijk museum. De collectie is zeer uiteenlopend: van oude piano's tot moderne kunst. Er is ook een goede verzameling oude religieuze kunst; met een paar mooie houten beelden. Trekpleister van het museum is een bijzondere collectie miniaturen met eindeloos geduld gesneden uit merg van de vijgenboom. Wat een werk, wat een toewijding.

Euclides da Silveira Rosa

in het echt
Allemaal gemaakt door Euclides da Silveira Rosa die hier op Faial geboren is en later emigreerde naar Brazilië; hij werkte er duizenden uren aan.Terecht uniek in de wereld.
We lopen nog even de naastliggende grote kerk binnen en kopen postzegels bij het postkantoor en versturen de kaarten.
Daarna is het inpakken en rustig naar het vliegveld gaan met uitstapjes onderweg.

grote kathedraal

klein kerkje
Manuel heeft in zijn hoofd dat Santa Barbara een heel mooie kerk heeft, maar de wegwijzer volgend en in het dorpje vragend, is er niets in die trant te zien.
Later blijkt die kerk wel te bestaan maar op een ander eiland. Daarom gaan we maar naar een klein kerkje dat we eerder zagen op de weg naar de Caldeira.
Nu heeft Marineke de afstand niet goed ingeschat, het blijkt iets verder dan gedacht, maar ook dat is geen probleem want we hebben tijd genoeg.
Het ligt er nog steeds even leuk en we zien dat er kunstnijverheidsproducten verkocht worden. Goed voor een verjaardagscadeautje.

schaap

Morro do Castelo Branco
Tijdens een vroege lunch is de dagschotel tonijnmoot. Lekker pittig. We zakken af naar Morro do Castelo Branco, een grote uit zee oprijzende rots. Een boer die aan het bosmaaien is, heeft pecht met zijn maaier. We geven hem een lift naar boven, naar het dorp. Obrigado, de nada. Op het vliegveld leveren we de auto in. De vlucht is verschoven: een uur later en heeft dan ook nog vertraging.
Gelukkig is boven een lekker zonnig terras waar het goed wachten is. De vertraging van een half uur wordt ingelopen met een kwartier.

naar Terceira