BRAZILIE: Fortaleza en rondreis door Ceara.

Met de Tap vlieg je eerst naar Lissabon. Soms is de aansluiting direct, maar wij moesten 6 uur wachten op de vlucht naar Fortaleza. Helemaal niet getreurd want het is best leuk om even Lissabon in te gaan. Wat wandelen in de smalle straatjes, een hapje eten of eventueel een specifieke bezienswaardigheid bezoeken. Daarna is het een zit van 7 uur met een maaltijd (afhankelijk van het tijdstip zelfs twee), een film en de mogelijkheid een dutje te doen. Ondanks dat we met vertraging op weg gaan, is de aankomst niet zo heel veel later dan verwacht. De bagage komt snel, maar het neemt wel enige tijd om door de douane te komen. Je krijgt een visumstempel en een inreis-formuliertje dat je goed moet bewaren. Een minibus staat klaar om ons in een half uur naar ons hotel te brengen.Onderweg maken we kennis met de vertegenwoordiger van onze reisorganisatie (Q international). Het hotel ligt aan het eind van de 7 kilometer lange boulevard, bij het vissershaventje. De kamers zijn behoorlijk en het restaurant plus een klein zwembad bevinden zich op de zevende verdieping.

straatjes Lissabon

hotel aan de boulevard
Het is heerlijk om 's avonds meteen een eindje langs de boulevard te kunnen lopen en verse kokosmelk te drinken.
Maandag lopen we gezellig keuvelend door de straat achter het hotel richting supermarkt om geld te pinnen.
Opeens wordt de tas (waarin alle papieren zitten) van Ida's schouder gerukt door een opgeschoten puber. Ida houdt het hengsel goed vast en de jongen sleurt haar mee over straat. Pas wanneer Jan en ik schreeuwend naar hem toelopen laat hij los.
Ida heeft akelige schaafwonden op haar knie en arm.
We horen later heel veel verhalen over berovingen.
Neem nooit opzichtige tassen mee, doe geen sieraden om, hang geen fototoestel op je buik.
Met de schrik nog in de benen lopen we terug over de (zogenaamd veiliger) boulevard.
Toch eerst maar een kluisje openen bij het hotel om de papieren en het geld in op te bergen.

We kopen een paar telefoonkaarten. Het is altijd een heel gedoe met het intoetsen van de vele nummers (inbelnummers, pincode, landscode en tenslotte het betreffende telefoonnumer), maar voor de rest is het toch prachtig dat het allemaal zo gemakkelijk kan. Er zijn hier heel veel telefoonpalen. We bellen Manuel in Holland om te vertellen dat alles goed is en we maken een eetafspraak met vriendinnen van Marja die hier in Fortaleza stage lopen.
We drinken kokosmelk en luieren lekker op het strand bij wat we inmiddels "ons" tentje noemen.
Vroeg in de avond gaan we naar het cultuurpaleis (Dragao do Mar).
De vriendinnen van Marja raden ons aan om met z'n tweeŽn een pizza grande te nemen, ook dan nog heb je meer dan genoegÖ..
Dinsdag na het zonnen gaan we naar het oude centrum om wat inkopen te doen; hangmatten, een doek en we kijken wat winkels. Achteraf wordt on verteld dat we in een "niet echt veilig" gebied waren; niets gemerkt. Natuurlijk liepen we er nu gewoontjes bij met onze plastic boodschappenzakken, ik voel me best op mijn gemak.


...en tegenover het haventje
Woensdag is de dag van het bezoek aan de stageplek van Marja. Het is een projekt in een achterstandsbuurt waar door middel van sport en spel geprobeerd wordt kinderen te socialiseren; om ze o.a. te leren samenwerken.

achteruitzicht hotel
Vandaag worden er groepen gevormd met allerlei leeftijden door elkaar (andere keren juist één leeftijdscategorie). Terwijl de ene groep geschminkt wordt, zingen de andere allerlei liedjes waarop ze stevigbewegen. Ze hebben heel veel plezier en de leider doet het geweldig leuk. Daarna moeten ze op het grote terrein allerlei behendigheidspelletjes uitvoeren. Vervolgens krijgen ze voorlichting. Deze keer gaat het over ziektes door vuil water, muggen enz.
Tot slot krijgen ze eten, het ruikt heerlijk.
De kinderen mogen meedoen aan dit projekt op voorwaarde dat ze 's ochtends naar school gaan. De ouders krijgen hiervoor subsidie om ze te weerhouden de kinderen de straat op te sturen om te bedelen of kinderarbeid te doen.
Donderdagochtend begint onze 8 daagse rondreis door de provincie Ceara waarin Fortaleza ligt.
noord Ceara


gids(r) en chauffeur
Dag 1: van Fortaleza naar Tiangua
Om een uur of acht worden we: Sander, Michiel, Ida, Jan en ik, opgehaald. Joost en Femke zitten al in het busje. Met Rob en Willemien erbij is ons ploegje compleet. Heerlijk zo'n kleine groep. Dit betekent dat we allemaal ruim kunnen zitten.
Onze gids is Wellington Franklin. Hij vertelt ons heel veel over het land en met name deze provincie. We merken dat hij echt een missie heeft. Het zal blijken dat hij het vaste programma plus nog heel veel meer aktiviteiten en informatie aan ons kwijt wil. BraziliŽ is echt het meest fijne land op de wereld en dat moeten we verder vertellenÖ Hij wil het ons steeds op een heel sympathieke wijze naar de zin maken, terwijl hij tegelijkertijd vasthoudt aan zijn voorgenomen plannen. Hij kent zo ongeveer alles en iedereen in deze provincie en spreekt Engels, Frans, Duits, een beetje Rusisch .Nederlands verstaat hij een beetje. Aan het eind van de reis zijn we het er allemaal over eens dat we een supergids en fijne chauffeur hebben gehad.

Het is heerlijk om buiten de stad te zijn. Een mooi groen landschap trekt voorbij. De endemische palmen leveren een soort boter waarvan lippenbeschermer wordt gemaakt. Windes met prachtige paarse bloemen slingeren zich om struiken, kleine dorpjes glijden voorbij. Loslopende geiten grazen langs de weg. Veel leer wordt in deze omgeving gelooid en verwerkt. Een energiecentrale, steenbakkerijen. De eerste stop is in Nascente, bij een net wegrestaurant waar je zelf je eten opschept en vervolgens laat wegen. Je krijgt een bonnetje en daarop worden ook de drankjes ingevuld. Voor ruim een Euro heb ik een heel bord vol met salade, verschillende soorten vlees, rijst, pasta. We bekijken plaatselijke koekjes, drankje en kazen en proeven een soort tapiocachips.
Een tam vogeltje springt van hand op hand en moet natuurlijk gefotografeerd worden.
De volgende stop is Apracizivel.
Wellington vertelt dat in het weekend hier de grootste textielmarkt van het hele land is. Van heinde en ver komen ook buitenlanders om hun handel te drijven. We kijken naar de rijen met honderden lege kramen (of zijn het er duizenden?). Jammer dat het geen weekend is.....


tam vogeltje

viscosa
In het historische stadje Viscosa rijdt de bus ons omhoog naar een kerkje met een groot Christusbeeld op het dak.
Wij lopen ontspannen de trap naar beneden (de omgekeerde pelgrimsroute) langs reliëfs over Christus.
We wandelen door het stadje. Bij een pleintje voor een standbeeld vertelt Wellington ons over goede initiatieve van een vroegere bewindsman.


Christusbeeld op de
Egleja do Cair


reliefs

Hij wijst ons op een balkon waarvoor vroeger de jongemannen serenades brachten. We lopen langs patio's met veel bloemen, een school om tenslotte uit te komen bij een huis waar likeur gestookt wordt. Via een ruimte met een fornuis en allemaal potten komen we in de woonkamer terecht.
Alfredo Miranda snijdt en bespeelt fluitjes en beheert een winkelje. Zijn vrouw maakt de likeuren en jams


serenadebalkon

likeurproeven

Terwijl wij aan de meest exotische likeurs nippen fluit Alfredo deuntjes. Het wordt een gezellige boel. De vrolijke uitstalling verleidt ons tot aankoop. Het kost allemaal een schijntje (1 tot drie euro). Thuis blijkt het fluitje prima gestemd en ook de gelei bijzonder lekker.
Ik zie wat keramiek en vraag er iets over. Dan krijgen we een hele familiegeschiedenis te horen. Het ontroert ons.


fluitende Alfredo Miranda

Serra Grange, ons hotel in Tiangua is perfect.
Leuke kamers rond een zwembad dat natuurlijk meteen uitgeprobeerd moet worden. Ook hier gewone stopcontacten om batterijen op te laden. Er is deze keer geen TV op de kamer, maar daar hebben we toch geen tijd voor. De internetcomputer in het kantoortje is wat traag.
Het diner- en het ontbijtbuffet zijn prima. Ik kick weer helemaal op alle vruchten en vruchtensappen. Ik ben gek op het eten hier.
Het hotel heeft een eigen vruchtenboomgaard en kruidentuin.
Natuurlijk bekende vruchten zoals ananas, sinaasappel, citroen en mandarijn, maar ook enorme passievruchten en tja, vruchten met namen die ik niet zo snel kon onthouden.

dag 2 omgeving Tiangua
De volgende ochtend gaan we eerst naar de markt. Wat is dat toch altijd weer leuk. We worden een tijdje "losgelaten" en ik loop langs de kraampjes met fruit, groenten, vlees, meel en kleren.

markt

motortaxi's

Nadat we nog even een blik in een kerk geworpen hebben, gaan we naar het natuurpark Umbajara. De kabelbaan die ons naar de grotten moet brengen is stuk. We bewonderen wel het uitzicht en maken vervolgens een prachtige wandeling door het bos naar verschillende watervallen. We staan onder de klaterende douche, zwemmen in de poel, maken een stortvloed aan foto's en genieten.


handel

watervallen

bloem

jungle

suikerrietbuffels

Onderweg naar nog meer watervallen komen we bij een suikerfabriekje. Riet gaat door een pers, het sap wordt gekookt (het vuur gestookt met de geplette stengels) en in mallen gegoten om als suikerbroden te stollen.
Daarna hobbelen we met een truck over een af en toe bijna onbegaanbaar pad naar het park Floresta Ecologica; een mooie tocht waarbij we kleine nederzettingen passeren.


suikerwater

in de truck
Midden in de jungle ligt een restaurant met daarbij een rustruimte met hangmatten. Het buffet geeft weer de keuze uit heerlijke gerechten en veel fruit. Opnieuw bezoeken we watervallen en daarna mogen het oudste en het jongste lid van de groep een boom planten. De boom is dezelfde als die op de Braziliaanse vlag staat. De namen worden genoteerd in een boek. Er staan al zo'n 200 bomen.
kleine nederzettingen

boomplant

Op de terugweg gaan we nog even op bezoek bij een tapiocafabriekje. Maniok wordt gemalen, geperst en dan verhit. Uit het meel is van alles te maken.
Nog even een bezoek aan de fruitboomgaard (pomar) van het hotel.
We eten ons vol in een barbequerestaurant.
Ze komen met spiezen langs, je prikt met je vork in een stuk vlees en het wordt voor je afgesneden
.


maniok drogen

dag 3 van Tiangua naar Parnaiba

sete cidades

Eerst rijden we naar het nationale park Sete Cidades. We wandelen langs groepen heel oude steenklompen met een prachtig verweerde huid.
Op sommigen staan rots-tekeningen. Verder zijn er veel legenden geweven rondom deze kolossen.
Omdat ik ontdekt heb dat een wit T-shirt het in de warmte 't beste doet, koop ik er eentje van dit nationale park, met mooie en vrolijke krabbels erop.


rotstekeningen
Moe van het wandelen rusten we lekker uit in de bus die ons naar het stadje Parnaiba brengt. We rijden een paar uur rijden en moeten de provinciegrens over tot aan de Rio Parnaiba.

dag 4 rondtocht per boot over de delto de Rio Parnaiba

onderweg
huisdier
landkaart in de boot

onderweg

Op de barco Guara varen we heel luxe door de delta. Onderweg zien we mensen kleding wassen, bootjes, vlotten, cowboys, huisjes en heel veel groen. Onze eerste stop is ilha Canarias waar we over de zandweg door het dorpje wandelen.
Ida deelt fluitjes uit. De kinderen zijn er verzot op. Willemien wordt belaagd door een aapje. De gids plukt vitaminerijke rode vruchten. We zien een heel gek huisdiertje.

Een varken luiert in de zon.

Voor Ida's schaafwonden koop ik een crème die een kruidenvrouwtje gemaakt heeft.

Verder met de boot en een stop om rijstaanplant te bekijken, te zwemmen in de zee op een eindeloos strand (ilha do Poldos).


ilha Canarias

varkensleven

bloemen

mangrove

koks

Aan boord smullen we van een heerlijke maaltijd.
We vangen krabben door tussen de mangrove-wortels in de modder te graven. Ik leer hoe ik ze moet vasthouden zonder gebeten te worden.
Onderweg via de Igarape zien we apen, vogels, leguanen en (een glimp van) krokedillen.
Na de zoveelste heerlijke zwempartij aan een morro branco (hoge zandduin) gaan we huiswaarts.


kombuis

achter de boot

Willemien heeft haar board meegenomen. Ze mag proberen te waterskieën. De boot kan net niet hard genoeg, maar het is natuurlijk even leuk om in een band achter de boot te hangen...
In de Porto da Status staat het busje weer klaar en we rijden over de grote brug Parnaiba weer binnen.
Daar snoepen van een superijsje dat je zelf mag samenstellen uit diverse soorten vructenijs. Betalen naar gewicht!


voor het hotel

dag 5 van Parnaiba naar Jericoacoara

lago do portinho


siesta

buggy op pontje

Een paar mensen moeten pinnen. Bij de bank staan drie inmense rijen. Het is uitkeringsdag voor de bejaarden. De bank heeft speciale mensen in dienst om de ouderen te helpen. Omdat het wel een tijdje zal duren, ga ik op zoek naar een tas voor mijn kadootjes/souvenirs Normaal koop ik eigenlijk nooit iets, maar hier zijn zoveel leuke dingen.
Ik vind een handige en mooie tas.
Onderweg stoppen we even bij een groot binnenmeer waar veel Brazilianen het weekend doorbrengen. Op een bord staat dat er geen varkens mogen zwemmen. (vergeten te fotograferen).
In Camocin is het besproken restaurant gesloten, maar het alternatief, vlak bij het haventje is ook leuk.

We zien hoe grote ijsblokken in een bootje worden gesjouwd.
We nemen de "pont" over de rio Coreau. Aan de overkant staan de buggy's klaar om ons 60 km door de duinen te vervoeren.
We moeten nog een paar maal over een riviertje en een meer gezet worden.


camocin

rio Coreau

zonsondergang in Jeri

Dag 6. Buggytour

buggy

tropische bui

Via een mooie tocht de door duinen met soms spectaculaire steile afdalingen, verschillende fotostops, gaan we naar Lagoa do Paradiso.
Luieren, zwemmen en lekker eten.
We wachten even tot de tropische regenbui voorbij is en gaan verder naar het Lago Azul.
Het water is weer heerlijk.
Op de terugweg even naar het dorpje Prea (hier woont onze buggychauffeur) met op het dorpsplein een kleine tribune (uitstekend voor het maken van een groepsfoto) en openlucht televisie. Daarna maken we een kleine excusie over de Serrote (kleine berg) om de zonsondergang door de pedra furada te beleven. Terwijl we wachten heeft Wellington de gelegenheid veel te vertellen. Ditmaal heeft hij een echt groot gehoor, want ook andere zonsondergangkijkers zijn geïnteresseerd.


paradijsmeer

pedra furada

dag 7 rustdag


jerihotel
Jericoacoara is een klein toeristendorp. Het hotel ligt aan het strand. Leuke kamers en we hebben een
hangmat voor de deur.
Het vuilnis wordt opgehaald met een kar.

vuilniskar

's Ochtends komen de vissersbootjes binnen en de vis wordt zo vanuit de bootjes verhandeld.
In het dorp is een snelle internetverbinding.


Dag 8 terug naar Fortaleza


restaurant met winkeltje

Vandaag gaan we eerst met een bus-truck naar Gijoca de Jercoacoara. Het is een mooie tocht. Op het pad is veel rood zand aangebracht. Dat maakt het duinzand wat steviger, zodat er auto's met 4-wheeldrive over kunnen gaan. Onderweg komen we veel vee tegen: varkens, koeien, geiten, kippen, van alles loopt over de weg. Er zijn mooie boormgaarden en huisjes (soms mooi, soms vervallen) staan her een der verspreid onder de bomen. Een idyllisch geheel.
De bus wacht ons op en dan is het kilometers maken.
De tussenstop is weer bij een weeg-restaurant.

Er is een winkeltje bij met allerlei eetdingen varierend van fruit tot sauzen. Ik neem een fles met pepersaus mee. In Holland blijkt het heel lekker en erg pittig te zijn.
Tot slot brengen we Rob en Willemien naar hun hotel. Dat ligt een stukje voor Fortaleza; een klein eindje om. Leuk om dat ook even te kunnen zien.
Moe maar zeer voldaan installeren we ons weer in ons eerste hotel.


Extra dag: excursie naar Moro Branco

groep
We hebben een heel leuke groep en zijn zo tevreden over de rondreis dat we graag nog een excursie maken. Eerst laat Wellington ons nog even het Aquapark zien en dan gaan gaan we richting het plaatsje Morro Branco.
Het busje stopt bij een prachtig gelegen hotel en daarna gaan we weer met buggy's verder.
Van de vele kleuren zand worden prachtige souvenirs gemaakt

vanuit luxe hotel

gekleurd zand

kleurrijk
kleuren.....

Wellington brengt ons bij een kraampje waar je een eigen voorstelling of gewenste naam in het zand kan laten gieten. Zoals overal is de behen-digheid bij dit soort kunst-nijverheid geweldig. Ik heb niet het gevoel dat we als toeristen overal naar toe gesleept worden. Het is meer zo dat Wellington enthousiast en trots pro-dukten van zijn land laat zien. Hij vertelt ook in welke plaats je bepaalde dingen goedkoop kunt vinden, waar iets origineel is en waar niet.
We wandelen daarna door het natuurgebied dat bestaat uit veelkleurige zandrotsen (nou ja rotsen; het is meer stijf zand, een beetje zoals woestijnrozen). Ongelooflijk hoeveel verschillende kleuren zand als er bestaan. In het felle zonlicht knetteren ze me soms tegemoet.
Er is ook een bronnetje waaruit het zuivere (drinkbare, zoete) duinwater omhoog welt.

We zwemmen in de zee en dan in een zoet meer. Daar drinken we kokos-melk en er is zelfs een telefoon op het strand.
Dan terug naar het luxe hotel/restaurant
waar de bus staat.
Een welkoms drank en heerlijk eten.


kantklossen
drinkwater telefoon

De laatste dagen in Fortaleza brengen we door met wandelen, aan het strand zitten/lezen en met het doen van inkopen (voor mij een korte broek, jurkje, bikini). De terugreis verloopt voorspoedig. Brazilie mag van mij vaker.