Manuel en Marineke in VenetiŽ 2009 (practische infromatie te vinden in de links);
(vetgedrukte links
aanbevolen/plezierig bevonden/min of meer handige informatie)

Vrijdag 5 juni 2009
Om 11.40 arriveren we met de trein vanuit Verona in VenetiŽ. Het is een heel ontspannen reis geweest.
De toerit over de lange, lange brug is altijd weer boeiend; van het industriegebied in Mestre ineens de wijde lagune.
Na aankomst hebben we rustig de tijd voor een kopje koffie voordat Nicoletta ons om 12.30 uur afhaalt.
Het appartement ligt lekker Venetiaans onder een smal poortje door in een donker straatje. We zitten in het ghetto van VenetiŽ met Joodse bakkers, koosjere eethuisjes en mensen met keppeltjes.

station Verona

1e kunstwerk
Het ligt bovendien pal bij vaporettohalte Gugli
Het appartement ziet er zeer verzorgd uit.
We kunnen eigenlijk niets vinden dat ontbreekt.
Na het opfrissen snel de stad in en meteen het gevoel: "he lekker, we zijn er weer".
Niet helemaal onverdeeld plezierig is het die horden slenterende toeristen voor je te hebben waardoor je niet kunt opschieten, maar even buiten de stroom zijn er vele rustige straatjes en bij het water kalmeer je vanzelf.
We besluiten maar gauw een weekkaart voor de vaporetto te kopen en te gaan varen.
Wanneer we langs de Giardini (BiŽnnale terrein) varen, zien we al een grote drukte.
We besluiten even poolshoogte te gaan nemen.
Bij de ingang van het terrein horen we dat het nu alleen open is voor genodigden.
Dat blijken de pers en alle medewerkers (en natuurlijk ook de hotemetoten) te zijn.
We worden al wel overladen met allerlei papieren. We varen naar huis met de 42 over Canale Giudecca.
Thuis wat rusten en Marineke bekijkt de papieren al een beetje. Oei, wat is er weer veel te zien.

goederenvervoer

natuurlijk... gondels
Ze ontdekt dat er voordat het gewone publiek zondag mag toestromen, er in de stad al veel paviljoens open zijn of feestjes geven.
Dat is leuk voor morgen.
We lopen de wijk in om de supermarkt te zoeken die Nicoletta (samen met andere handige adressen) op een kaartje heeft aangegeven (wat een service).
Het is een wat verscholen liggende Billa (vergelijkbaar met de C 1000) met een enorm assortiment. We slaan wat lekkere dingen in voor vanavond en later. In het appartement eten we rustig, schrijven we en bewerkt Marineke de foto's op de laptop en natuurlijkÖ snuffelen in de papieren.
Zaterdag 6 juni
's Morgens komt Umberto, de man van Nicoletta, kijken of alles goed is en uiteraard, het geld innen. Hij is erg vriendelijk en spreekt vlot Engels, maar nog vlotter Frans. Een apparaat in de keuken dat we niet konden thuisbrengen blijkt een waterfilter te zijn voor echt lekker water.
Na zijn bezoek gaan we op weg naar de Frari-kerk. Daar blijkt een trouwpartij te zijn, we kunnen er niet in. Dan maar een andere keer.
We lopen door naar de Scuola Grande di San Rocco, ach die gaat pas veel later open.
De San Pantalon? Pas in de namiddag openÖ. !

courgettebloemen

dans van de bijen
Op de Campo Santa Margherita, een leuk pleintje met groente-, fruit-, en visstallen, voeren drie danseressen op een wat knullige manier de "dans van de bijen" op. Is dit een vooroefening voor wat later in de BiŽnnale?
Het ziet er niet uit al wordt het zelfs op video gezet.
In een theater bij het plein wordt een film vertoond van de Canadees Mark Lewis, die vooral lijkt te gaan over de bedrieglijkheid van "fake"achtergronden bij films.
De film duurt drie kwartier, we zitten helemaal alleen in de grote zaal.
We komen langs Palazzo Zenobio (boven is een hostel), waar een paar landen exposeren en een paar "losse" kunstenaars ook in het kader van de BiŽnnale.
We missen net de prosecco en een concert met werk van John CageÖ maar kunnen wel lekker rondkijken.
Heel boeiend is het werk van Atta Kim (Zuid Korea) met foto's en video's over tijdsverloop en verandering van dingen.
Er is een video van smeltend ijs. Het hele Parthenon dat langzaam vervalt. Prachtig.

Attakim
Mooi schilderwerk is er van de pas gestorven Armeense kunstenaar Gayane Khachaturian. Sprookjesachtige verbeeldingen in gedurfde maar erg mooie kleuren.

Gayane Khachaturian
Opvallend werk ook van Hannah Maybank die met acryl en latex op linnen bijzondere landschappen maakt. Sommig werk doet wat trucachtig aan, maar het meeste is wel aansprekend.
Marineke doet mee aan een bijzonder project gemaakt door Blast theory.
Via een mobiel telefoon wordt ze door de stad gestuurd en ondertussen wordt het leven van Ulrike Meinhof behandeld en moet Marineke nadenken over vragen die Ulrike ook aan zichzelf gesteld moet hebben. Heiligt het doel de middelen. Kun je je kinderen verlaten om voor een goed doel te gaan vechten? Het is allemaal in het Engels en daardoor soms wat moeilijk te volgen. Aan het eind wordt Marineke gevraagd of ze mee wil doen aan een interview (dat anderen die ook mee gaan doen dan weer te zien krijgen). De vragen gaan over wat voor Marineke de grootste waarde is (vrijheid voor iedereen) en hoe ver je mag gaan om dat te bereiken. De interviewer zorgt er wel voor dat de dilemma's goed naar voren komen. Een mooi project. Marineke praat nog wat na met degene die het opgezet hebben. Interessant. Tot slot krijgt ze een vrijkaart voor vandaag voor de BiŽnnale voor twee personen.
Dus op naar de Giardini, waar we eerst even een sandwich eten (duur hier) en daarna de landen paviljoens bekijken.
BelgiŽ is het eerste paviljoen dat we bezoeken. Jeff Geys (Quardra Medicinale) toont (foto's en gedroogde planten/kruiden die in de stad tussen stenen,asfalt enz. groeien. Het geeft een (typische Belgische?) indruk van humor en surrealisme.
In het Spaanse paviljoen is werk van Miquel Barcello: grote keramische kruiken, reliŽfs en schilderwerk. Het doet ons niet veel, behalve een enkel reliŽf en een aardig filmpje over zijn "wilde" werkwijze.

Miquel Barcello

Pepperstein
Zwitserland (Silvia Bšchli en Fabrice Gygi) vinden we minder interessant.
Van de zeven Russische kunstenaars treffen ons vooral de tekeningen van Pavel Pepperstein.
Eťn doorgaande absurde fantasie over de wereld van x jaar later, een volslagen "zot" genial brein dat soms aan Kamagurka doet denken.
Duitsland een verzameling "Ikea"-kasten, minimaal, duidend op de onpersoonlijkheid van onze kant-en-klaar aangeschafte levenssfeer? Aandachtstrekker is een opgezette kat op een van de kasten.
Hongarije (Peter Forcacs): videobewerkingen gewijd aan "het portret". Het murfen van Rembrandts zelfportretten en allerlei gewone mensen die Bill Viola-achtig langzaam veranderen. (dat is dan meteen ook de zwakte, want wie kan er op tegen Bill Viola?)
Ook intrigerende beelden van krijgsgevangenen uit WOII die opgemeten worden. Erg aangrijpend.

We gaan naar de overkant van het water.
BraziliŽ (Luiz Braga) heeft mooi fotowerk.

Peter Forgacs

Egypte
Egypte is weer in stijl. Er zijn boeiende beelden van riet ook goede grote schilderijen.
Voor het Roemeense paviljoen staat een rij, we raken in gesprek met een Victoria Lu (creative director van het museum van eigentijdse kunst in Sjanghai) die zich opwindt over de inefficiŽntie. We krijgen haar kaartje. Binnen zien we een aantal video's over agressie, o.a. een animatie van Cyprian Muresan over een bijeenkomst van honden die het zat zijn dat mensen hen negatief bejegenen, terwijl deze mensen elkaar de verschrikkelijkste dingen aandoen. (dog is omgekeerd god en de leider is MaddogÖ goddam).
Griekenland (Lucas Samaras ) heeft een opvallende "spiegelzaal", die een grote diepte naar beneden suggereert. Leuk voor experimentele foto's, maar ook al eens eerder gezien.
Uruguay: heeft o.a. een dubbelvideo van een komiek die allerlei dieren- en vogelgeluiden imiteert in de richting van zijn evenbeeld.
VenetiŽ heeft een prachtige expositie van glas in de meest uiteenlopende vormen. Een visitekaartje van Murano, verademend.

Venetie tuin

tatoobenen

We hebben nog niet alles gezien en gaan morgen terug.
Het is spitsuur, de boten zijn vol. Marineke vindt de tatoobenen van een van de passagiers ook wel kunstzinnig.
Het is hoog water (aqua alta) dat betekent waden als we naar ons appartement willen.
Daarom gaan we eerst maar ergens wat eten, misschien zakt het water snel., Een bekend restaurantje in de toeristenstraat. Niet slecht maar minder vriendelijke bediening. Een aardig gesprekje met een Duitse oma en haar kleinkind vergoedt iets.
Dan: de broek opstropen, schoenen en sokken uit en waden over de kade.
Dit hoort ook bij VenetiŽ.
Het gangetje naar het appartement is droog. We schrijven en lezen nog wat.

Zondag 7 juli.
Bij de Joodse bakker halen we een halve Rabbijnenkoek en we stappen op bij Gugli om naar de Giardini te gaan.
Oei, we zijn te laat weggegaan.
We moeten een kaartje kopen en er staat een enorme rij. Vervelend, maar ook gezellig.
Natuurlijk raken we in gesprek met andere BiŽnnale bezoekers.
Frankrijk: De hele ruimte bestaat uit een redelijk gecompliceerde kruisvormige kooi met zilveren staven, esthetisch.
Aan het eind van de "gangen" wappert achter de tralies in een grote zwarte ruimte een zwartzilveren, zijden vlag in het donker. Simpel, maar heel indrukwekkend beeld waar je van alles mee kunt. Zo moet het, zou je haast zeggen.

Claude LťvÍque

"makelaar"
ScandinaviŽ: de Noorse paviljoenen werken ditmaal samen.
Voor het gebouw een vijver met een natuurgetrouw lijk erin.
Binnen suggestieve landschapsschilderingen, een vitrine met broekjes, foto's van naakte mannen, een tafel met een verhaal, een badkamer met bomen, alles esthetisch in de ruimte gezet.
Hiermee verbonden is de "Real Estate" in het Deense paviljoen
We krijgen hier een rondleiding door een "huis-te-koop" in de persoon van een vrouwelijke makelaar, die uitstekend acteert met de juiste professionele afstandelijke vriendelijkheid en het huis vol onvolkomenheden als super geweldig aanprijst. In het huis van deze "gebroken" familie is het ene bizarre detail na het andere te zien. Heerlijk humoristisch.
Engeland toont een film van Steve Mc Queen. Commentaar van Marineke: een paar aardige beelden. Te lang. Commentaar van Manuel: vervelend en niets voor de BiŽnnale, geen vernieuwing.
De Verenigde Staten is vertegenwoordigd met Bruce Nauman, het neonwerk, weliswaar niet eerder gezien, kennen we wel.
Marineke vindt de verzameling handen wel interessant.
Een fontein met mensenhoofden en video's o.a. over gevilde dieren.
Ach eigenlijk ook niet echt vernieuwend al kreeg vde VS wel de prijs voor het beste paviljoen.

Bruce Nauman

Th Saraceno
Israel: Raffi Levi met tekenachtige schilderijen en een video van een schilder die een klavecimbel beschildert, waartoe?
Nederland: Fiona Tan. Videobeelden uit allerlei landen. Mooi gedaan, maar verder?

Hoofdpaviljoen. Heel veel te zien, dus maar een keuze gemaakt.
Een draadconstructie van Th. Saraceno. Een soort planetarium-spinneweb, al eerder vertoont, maar wel mooi.

Grappig; overal in de hoeken staan houten stokken van A. Cadere.

Mooie schilderijen, groot in diverse techniek van Anju Dodiya.

Fantasierijk: Allerlei kleine draaiende plateaus met de meest uiteenlopende voorwerpen die op de muur een sprookjes-achtig schaduwspel geven van Hans Peter Veldmann.



HP Veldman

Nathalie Djurberg

Ambivalent: van Nathalie Djurberg een plantentuin van grote keramische planten met daartussenin video's met sadistisch erotische en antiklerikale toespelingen. Enz. enz.

Het geheel maakt een wat brave indruk met veel kunst die "schon da gewesen" is. Maar zoals meerderen met ons denken: het heeft wellicht ook te maken met het thema van deze BiŽnnale: Making Worlds

We nemen de boot naar huis, frissen ons wat op en maken een rondje met lijn 42, via Fondamenta Novo naar Murano met alle aanlegplaatsen en weer terug. Lekker anderhalf uur varen op het water bij heerlijk weer.
Bij de Billa doen we nog wat boodschappen en we eten thuis een hapje.

boottocht

Lygia Pape
Maandag 8 juni
We staan op tijd op al zijn we nog moe. Vandaag is het de Arsenale. Het is prachtig warm en zonnig weer, lekker om er met de boor heen te varen.
De entree is erg mooi met een installatie van Lygia Pape, met bundels schaars verlichte draden.

Er is weer ontzettend veel te zien, daarom maar weer een keuze.

Van Michelangelo Pistoletto een ruimte met gebarsten spiegels, simpel, maar indrukwekkend enÖ natuurlijk weer heerlijk voor amateurfotografen om in te spelen.

M.Pistoletto
Van
Hector Zamora
een video met Zeppelins boven Venetie

Zamora

Aleksandra Mir heeft een miljoen ansichtkaarten laten drukken met daarop afbeeldingen van honderd plaatsen overal ter wereld, die te maken hebben met water. Daarbij is het woord Venezia afgedrukt. De kaarten zijn gratis en natuurlijk wordt er hevig gegraaid. Wij ook om op te sturen naar bekenden en ondertussen hebben we van andere BiŽnnalegangers ook al zo'n "kunst" kaart ontvangen.
Yona Friedman heeft honderden dozen opgehangen.
Moshekwa Langa heeft een mooie verstilde installatie gemaakt van weefspoelen en andere voorwerpen die samen een soort van landschap vormen.
Madelon Vriesendorp heeft een ruimte gemaakt waarbij de bezoekers objecten mogen verplaatsen, leuk


Mir en Friedman

Over graaien gesproken: Anawana Haloba, een kraampje met blikken waarin snoepjes uit derde wereld landen opgeborgen zijn. Als je het deksel optilt hoor je een zin (kon ik niet verstaan). Alles is met zorg gekozen en verwijst naar de dubbele moraal van de G8 landen met betrekking tot hulpverlening en vrije handel.
Marjetica Potrc geeft haar visie op o.a. de ecologische en economische crisis, explosie van mega steden.


Marjetica Potrc

Simone Berti heeft goede grafische tekeningen.
Goshka Macuga een bijzonder weefsel met portretten van wereldleiders ook Obama staat er al in en eh.. JP Balkenende, wordt hij toch nog tot kunst?
Jan HŚfstrŲm met uitgezaagde figuren over de hele wand
Pascale Marthine Tayou, "human Being" met paalhutten, video's een installatie die een hal vult in een positieve benadering van een ontwikkelingsland.
Paul Chan een "silhouet-video" met trillende , kruipende, copulerende, mensen.
Tian Tian Wang schilderijen van brandende huizen
Sara Ramo maakte een (minimal) video met een rollende bal en is hiermee een stuk rustiger dan in eerder werk.


Tayou


Elagina & Makarevich

en nog heel veel meer......
Een leuk buitengebeuren is een installatie van Att Poomtangon.
Je kunt water laten sproeien op plantjes door te "steppen"
Manuel geniet heel erg van Grazia Toderi hij kijkt lang naar de verschuivende lichtjes van een stad bij nacht, of is het een sterrenhemel?
Marineke heeft wat extra tijd nodig om het werk van Elagina &Makarevich te bekijken (verwijzing naar Tatlin).
Ander ruimtelijk werk van Huang Yong Ping opgeblazen voorwerpen refereren aan spirituele en aardse vormen
Spannend is het werk van Chu Yun. Een installatie in een donkere kamer waar allerlei huishoudelijke apparaten staan en alleen hun stand bye lichtjes uitstralen

Verder is er nog het Italiaanse Paviljoen.
Dat is heel zeker de moeite waard.
Mooi werk van Valerio Berruti, Bertozzi & Casoni, Giacomo Costa, Aron Demetz, Marco Lodola en nog een aantal anderen.
Veel groot en divers werk: schilderijen, kleurige installaties, foto's, glitter-eenhorrn met microfoons, houten beelden.

Buiten is nog een beeldenpark met sculturen van Miranda July en "reddingboten van Tamara Grcic.

Buiten ligt ook een bootje waarmee we naar de overkant kunnen varen.


Aron Demetz

Jan Fabre

Bij de Arsenale Novissimo is een expositie van werk van Jan Fabre. In de hallen is het heel warm nu de zon er zo op schijnt, maar het werk is boeiend. Het betreft allerlei installaties, sommige heel groot zoals een enorm hoofd waarop een man van normale afmeting (zelfportret?) in de hersenpan aan het spitten is.
Verder is er aan deze kade een hal van Abu Dhabi met een paar interessante video's (ook erg warm en je kunt nergens zitten)
Inmiddels is Manuel zo moe geworden dat hij terugvaart naar huis. Marineke verzamelt nog wat energie en bekijkt o.a nog de presentatie van de Rietveld akademie (gaat wel), Unconditional Love een all round video van een groep Russen, (erg chemisch) en the Fear Society met een paar mooie werken van diverse kunstenaars.

Dinsdag 9 juni. Vandaag gaan we naar de middeleeuwse basiliek op het eiland Torcello.
Een aardige Vaporetto-medewerker (vapporetista, vapporetone?) legt ons de handigste overstap uit. Het weer is nog zonnig, al zijn er rondom onweersachtige formaties. We zien wel.
Zoals altijd is het varen over de lagune een genot.
Boeiende stukken moerasland met veel watervogels en op kleine eilandjes ruines van gebouwen.
Het kanaal langs Mazzorbo met zijn begroeiing aan de ene kant en de oude huizen aan de andere kant heeft ook een aparte sfeer.

zandzakken en watervogels

dames bestuderen gids
Je moet het vooral bij zomerse hitte meemaken, warmer dan nu, maar we zijn wel blij met deze temperatuur, zo ben je niet zo gauw bekaf.
We stappen over op Burano naar Torcello.
Op dit eiland, vrijwel verlaten op wat restaurants na en de grote basiliek natuurlijk, hebben ooit meer mensen gewoond dan in VenetiŽ.
Op de boot zien we een mooi stel oudere (Engelse?) dames de gids en kaart bestuderen.
Ze bereiden zich goed voor op het bezoek aan Torcello.
Na een kopje koffie bij een aardige mevrouw in een kiosk, gaan we de kerk bekijken.
Eerst de kleine kerk, waar heel veel prachtige bloemstukken staan; restanten van een bruiloft.
De basiliek (n.b. op deze website scrollen voor afbeeldingen) is versierd met wonderbaarlijk mooie mozaÔeken. Het doet denken aan de San Vitale in Ravenna. De middeleeuwse handwerkslieden dwingen ons weer diep respect af.
Terug op Burano eten we bij een goedkoop (uitziend) tentje wat niet al te warm voedsel; nou ja we hebben wat binnen.

basiliek en bijgebouwen

Seduction of the sign S Helena

Manuel blijft aan een tafeltje zitten schrijven terwijl Marineke rondloopt en wat foto's maakt (voor de zoveelste keer van het kleurrijke Burano.
We gaan naar Sant' Elena, waar het in het park heerlijk rustig is.
Manuel doet een siŽsta op het gras en Marineke gaat naar een aan de BiŽnnale aanverwante tentoonstelling (Seduction into the Sign) op het terrein naast de kerk. Een samenwerkingsproject van vijf vrouwelijke kunstenaars met verschillende symbolen en tekens.

Bollen met een melkwitte vloeistof erin willen gefotografeerd worden.
Verder een opstelling met plexiglas bakken met zand, een installatie van trottoirbanden en een bewegende vorm in het water; een bol die opgebouwd wordt uit schijven en later weer in het water verdwijnt. Een houten stekelvarkenachtige vorm kijkt toe. In een aardig cafť dat aan het park ligt, met een bijzonder aardige kroegbaas, drinken we koude koffie en een biertje.

M E Novello

Woojung Chum
Manuel schrijft nog wat en Marineke loopt terug langs een aantal exposities: The library van Woojung Chum spreekt haar bijzonder aan het is heel subtiel en tegelijkertijd geraffineerd werk. In het paviljoen van AustaliŽ ontmoet ze iemand die helemaal weg is van ÖÖ omdat het van suiker gemaakt is. Het pecckham paviljoen is nog niet echt ingericht en dan is het 18.00 uur: sluitingstijd. Morgen verder.
Woensdag 10 juni
Na een wat trage start hebben we dan toch de vaporetto naar San Giorgio.
We bekijken eerst de basilica di San Giorgio Maggiore en gaan dan naar de presentatie van Peter Greenaway. Van het enorme en prachtige schilderij van Veronese over de bruiloft te Kana heeft hij een foto-video-licht en geluidspresentatie gemaakt.
De figuren op het schilderij worden sprekend opgevoerd, o.a. over de vraag of de water-wijn-happening nu een goocheltruc was, gewoon bedrog, een PR stunt of wat dan ook.

Le nozze di Cana

Peter Greenaway
Leuk is het gesprek tussen een paar culinaire wijnkenners die vinden dat de truc wel wat eerder had mogen plaatsvinden. Ondanks deze grap-achtige dialogen blijf je een religieus-plechtig gevoel houden, ook door de onwereldse effecten die Greenaway toepast. Niet goed in woorden te beschrijven, maar heel mooi.
Op dit eiland is tevens een tentoonstelling van John Wesley. Vreemd absurde schilderijen in strakke coulorfield of hard-edge stijl, met een bijzonder soort humor (Marineke is er iets minder gecharmeerd van).
Er is ook een fotoserie te zien van Matthias Schaller in het zwembad: allemaal foto's van kerkelijke hoogwaardigheidbekleders bij hun bureaus, de kamers stuk voor stuk rijk voorzien van voorwerpen of afbeeldingen op katholiek gebied. Mooi idee.
matthias maakt veel series.

Matthias Schalle

Via S Zaccaria met de boot terug en verder naar San Servolo. Dezelfde deftige rust en fraaie gebouwen en tuinen die we ons van twee jaar geleden herinneren. Op een beschaduwd bankje eten we eerst wat.
Dan naar de kunst (het eiland profileert zich als eiland van de kunst): uit de islamitische landen onder de titel Emerge, ways of worldmaking. Uiteenlopende presentaties die je hier en daar stevig aan het denken kunnen zetten over ons beeld van de islam.
In de tuin staan bronzen beelden van Piergiorgio Colombara en installaties van Enrico Bennetto.

In een andere ruimte een aantal schilderstukken in het kader van Save the poetry. Komt nu een beetje vreemd over.

Verder een expositie a gift to Marco Polo met diverse kunstenaars uit Shanghai met bijvoorbeeld een eindeloze rij minuscule poppetjes.
De rij verdeeld in maanden en jaren. We verlaten dit heerlijke eiland en gaan weer terug naar de stad. We lopen vanaf Zaccaria een rondje

IL Caos

tanden

Eerst het paviljoen van Marokko, schilderijen in een combinatie van ruimtelijk en vlak, die soms aan Kitai doen denken. Ook doeken met grote tanden. De tentoonstellong vindt plaats in een mooie kerk: Chiesa di Santa Maria delle Pieta
Ierland apart Noord met video's van Susan Mac Willilam en Zuid o.a een leuk filmpje (dubbelprojectie) van het slijpen van een potlood gecombineerd met stadsgezichten.


Marokko
Veel plezier hebben we bij Danger Museum.
Hier hangen grote schilderijen als pastiches op vroegere kunst van Rembrandt tot Warhol. In elk doek ontdekken we een gaatje. Een suppoost legt ons uit dat daar een camera achter zit en jawel, beneden zien we onszelf als kijker geprojecteerd. Lachen en meteen een persiflage op verborgen camera's.

De monumentale schilderijen van Philippe Pastor (Monaco) spreken Manuel niet zo aan. Een ruimtelijk werk met verbrarde houten boomstammen kan Marineke nog net waarderen. Overigens is het verhaal erbij mooi.

Danger Museum

Macao
Onder de titel Divergence zien we bij Macao landschapsschilderijen met "lovertjes" en met glasbouwseltjes een 3D voorstelling van de verbreiding van internet in Europa.
Bij Hongkong voelt Manuel zich geflest. Met de boot naar huis, even frisse kleren aan en een eenvoudig hapje eten in de stad. Marineke bezoekt het internetcafť en Manuel schrijft.
Donderdag 11 juni
Met de boot naar de kerk van San Stae met mooie schilderingen en een beroemd crucifix waar de Zwitserse kunstenaares Gygi werk heeft. Met in ons hoofd nog de prachtige projecties van Pippilotti Rist, valt de sobere conceptuele benadering van Gygi koud op ons dak.
Als je in de catalogus meer van haar werk ziet, ga je wel zeggen: o ja, typisch Gygi, maar tochÖ.
Helaas is het naastgelegen paviljoen nog dicht, dus gaan we nu door naar de Basilica di Santa Maria Gloriosa dei Frari.

Gygi

doorkijkje
Een leuke wandeling door smalle steegjes, langs mooie stille watertjes en mooie doorkijkjes.

En ja, de kerk is open. Het klooster en de tuin met werk van Artivigo zijn vrij toegankelijk.
De Frarikerk is een wonder van overdaad (hoe te rijmen met de Franciscaners?); de moeite waard om te bezoeken. We nemen ruim de tijd om al het moois te bewonderen (foto's nemen mag weer niet, vandaar de binnenplaats)

klooster Frari

Instituto Veneto di Scienze
Marineke vindt het leuk dat er van Alviti Vertigo koppen te zien zijn.

Hierna gaan we naar de expositie Glass-stress in het Instituto Veneto di Scienze, Lettere ed Arti, een schitterend gebouw met prachtig beschilderde wanden die we ons nog van de vorige keer herinneren.

alviti vertigo
De expositie bestaat uit werk van heel veel kunstenaars met grote namen: Arp, Man Ray, Robert Rauschenberg, Arman, Louise Bourgois e.v.a. Mooi is hier en daar een combinatie met reusachtige Venetiaanse kroonluchters. Opvallend is ook een 3D animatie ((Hye Rim Lee) van allemaal glasfiguren waaronder dildo's en een draak.

In het Luxemburgse paviljoen zien we "Collisions" een pessimistische wereld in (blauwe) videobeelden. Op zich goed gedaan, maar je wordt er niet blij van. Het beeld van een wanhopig worstelende kever blijft ons bij (goede website om te bekijken).

Glass Stress

Miha Strukelj

Het SloveniŽ paviljoen heeft o.a. mooie heel fijne tekeningetjes.

Estland toont een indrukwekkende video genomen tijdens de rellen rondom de zgn. bronzen Russische soldaat. De kunstenares
(Kristina Norman) maakte een gouden replica (te zien op de tentoonstelling) waarbij omstanders bloemen plantten en dat werd door de autoriteiten en politie niet gewaardeerd.

We komen ook langs een galerie waar we werk zien van een vrouw die de vorige keer op de BiŽnnale was voor GeorgiŽ. Bijzondere schilderingen realistisch, maar bizar in entourage.
Iran (oa. Iraj Eskandari) biedt schilderijen die gebaseerd lijken op Persopolis-reliefs. Verder zijn er zwarte mythologisch aandoende beelden, o.a. van vogelwezens.
Cyprus toont een interview met een palmplanter en twee gevelde palmen.

ex Georgie

Tadei

In de kerk van San Samuele toont Maria Luisa Tadei uiteenlopende installaties boeiend is vooral een ruimte met een poort waarbij de gewijzigde Dante uitspraak "Schep hoop als je hier naar binnen gaat". Achter de poort liggen glazen kiezels bovenop lampen die telkens verschillende kleurnuances geven. Sprookjesachtig. Daarachter kun je via een sleutelgat kijken in een witte ruimte (hemel?).

Marineke laat Manuel even mediteren en gaat ondertussen naar Portugal.
Deze keer een heleboel video's rondom "lucht", niet echt vernieuwend.

We lopen nog even langs Gabon, waar de verkeersborden ons opvallen. Met de boot gaan we naar Piazzale Roma om te kijken hoe we morgen met de bus naar het vliegveld kunnen gaan. Het drukke verkeer boezemt meteen weer afschuw in, gauw weer terug naar de autoloze stad. Eten, papieren sorteren en inpakkenÖ..
Owanto Gabon

San Germania en Santa Lucia
Vrijdag 12 juni
Ontbijten, verder inpakken, een briefje voor Umberto en Nicoletto achterlaten en onze bagage wegbrengen naar het depot op Piazzala Roma.
Het is nog vroeg en het is er niet druk.
We lopen terug naar de stad, eerst naar het paviljoen van Thailand. Dat valt tegen, daar waar het vorige keer een oase van rust was met meditatief werk, vertelt het nu over het (nep) paradijs geschapen in de reklamewereld.
We lopen door naar de kerk van San Germania en Santa Lucia, waar we steeds langskwamen en die we nu toch wel even willen bekijken.

Manuel strijkt neer op een terrasje terwijl Marineke nog even een paar paviljoens bezoekt. Nieuw Zeeland toont groot werk van Judi Millar.
IJsland is zoals meestal weer interessant. Ditmaal met video's die op elkaar aansluiten. Muzikanten spelen een oneindige melodie in oneindige sneeuwvlakten/ besneeuwde bossen. Singapore is bekroond. Marineke vindt het wel interessant, maar niet super bijzonder.


IJsland

Kazachstan
Kazachstan (vroeger deels in het paviljoen van Centraal Azie, maar nu ook een eigen paviljoen) in de Chiesa di San Leonardo, heeft werk van verschillende kunstenaars (geen documentatie op internet te vinden). Een aantal borduurt voort op kunstnijverheid. Het wekt vertedering op. Marineke koopt een T-shirt om ze te steunen.
Dan is het tijd om naar de bus te gaan die ons naar het vliegveld brengt. De reis naar huis verloopt voorspoedig, prachtige aansluitingen totÖ vlakbij huis. We blijven steken in Gieten, waar het minibusje naar Gasselte/ Stadskanaal vol is. Wij blijven met onze bagage en twee vrouwen met kinderen en kinderwagen op de stoep staan.
Uiteindelijk wordt dit hele zaakje in een taxi gepropt zoals in een ontwikkelingsland gebeurt.
MaarÖ we worden wel netjes voor ons huis afgezet.

Kazachstan

 

vaporetto weekkaart 50 pp € 100,-.
appartement 7 nachten € 400,-
Biennale ticket volwassene € 18,-
65 + € 15,-
tickets Frari en Glass Stress € 40,-
eten en drinken ongeveer € 30 per dag € 210,
trein Verona- Venetie € 32
vliegtuig Venetie - Amsterdam   € 141,-      
trein Amsterdam - Assen, € 27,20
bus Assen - Gasselte € 10,-