Het tweede deel van onze Canadareis, we begonnen in Yukon: 1 t/m 15 september
Manuel en Marineke in British Columbia
16 september -1 oktober 2009.
(overzicht kosten is onderaan te vinden)


Woensdag 16 september v
an Whitehorse (Yukon)
naar Vancouver en verder.
Kwart voor vijf op, oei.
Even wat eten en dan naar het vliegveld.
Het gaat sneller dan we dachten dus we zijn er heel vroeg. Inchecken, autosleutels afgeven en door de securety.
Manuel moet zich deze keer zo ongeveer uitkleden, het apparaat blijft maar piepen. Tenslotte wordt hij toch niet als terrorist aangemerkt en mag hij door. Het vliegtuig is goed vol en we vertrekken op tijd.


vreemd licht

boven Vancouver
Er is veel bewolking, maar zowel bij het opstijgen als het landen kunnen we de steden Whitehorse en Vancouver van boven bekijken.
We slapen ook nog even.
In Vancouver moeten we even zoeken naar de goede bagageband. De meeste mensen vliegen kennelijk verder want er zijn maar een paar koffers en tassen.
Ditmaal krijgen we van het autoverhuurbedrijf een Chrysler Cruiser; een heel prettige en goede auto; al vond de jongen van de garage 'm er maar ouderwets uitzien.
Op zoek naar de goede highway; er staan geen richtingaanwijzers en we rijden een beetje richting centrum, dat duurt ons te lang. We vragen bij een benzinepomp hoe de stad uit te komen: eerst nog een stuk doorrijden en dan rechtsaf, ook eeuwig doorrijden (veel stoplichten). Doit zou goed moeten zijn, maar wat duurt het lang...Nog maar weer eens vragen. Och we zitten nog steeds in de goede richting. Het duurt twee uur voordat we Vancouver uit zijn. Dan zitten we opeens op de Highway 1 op weg naar Hope.
wilde appels

bessen in Armstrong
Bij de Tim Hortons komen we bij met koffie en sandwiches.
Af en toe regent het, maar niet hevig.
We maken ergens op de 5 nog een stop.
In Meritt moeten we beslissen wat we verder doen.
Gaan we door naar Armstrong of blijven we hier?
Mede door het enigszins donkere weer ziet het droge landschap, er woestijnachtig en troosteloos uit.
Bovendien waait het behoorlijk waardoor ladingen zand verstoven worden. Bij het toeristenbureautje worden we hartelijk ontvangen en nadat gebleken is dat de openbare telefoon aan de straat niet op onze muntjes werkt, kunnen we daar bellen.
We krijgen koffie en raken in gesprek met twee Denen. Met name de echtgenoot wil graag van alles vergelijken. Volgens hem is Canada niet helemaal een paradijs, vooral wat betreft milieubewustzijn, papier- en houtverspilling, voeding.
Maar alles bij elkaar lijkt het ons hier toch goed verkeren. Dat beamen zij; ze wonen hier immers al jaren.
De highway vanaf hier is rustig en de omgeving wordt langzamerhand weer groener.
Bij deze weg zijn geen uitzichtpunten, hij is alleen maar om snel van de ene naar de andere plaats te kunnen gaan. Nou ja we hebben nu toch geen tijd voor foto's.

chichorei

luzerne
Niet ver voor Kelowna is een informatiecentrum waar we net voor sluitingstijd een ijsje kunnen bemachtigen en een praatje maken met de Hongaar die dit kantoor met winkeltje beheert.
Geweldig toch zo'n land met zoveel nationaliteiten.
Alleen de First Nation people vormen in bepaalde opzichten op sommige plekken nog een probleem.
Hopelijk is dit binnen afzienbare tijd opgelost.
Bij Kelowna schieten we niet op.
Het is spitsuur en er zijn veel stoplichten.
Een eindje verderop zijn ook nog wegwerkzaamheden.
Tegen de tijd dat we Armstrong naderen is het donker.
Oei, oom Bart en tante Ann wonen buiten.
We weten nog wel een heel klein beetje hoe we er moeten komen, maar waar is de afslag ook al weer? Zowel Manuel als Marineke zitten een beetje in de piepert (maar we zeggen het niet tegen elkaar).
Op goed geluk slaan we af. Dat blijkt niet helemaal te werken. Ah, daar loopt een mevrouw met dochter en hond. Warempel ze weet de Rashdale Road. Links, helemaal rechtdoor en dan kruis je 'm. Bij het kruispunt weten we niet links of rechts, weer op goed geluk, einden rijden door het donker, huisnummers???
Niet vaak te zien.

graanvelden

naambord
Dan… geluk!
Op een zeker moment zijn we bij het bord Leyenhorst. Opluchting.
Een warm onthaal door Bart en Ann en op dit late tijdstip ook nog een lekkere maaltijd. Gezellig bijkletsen over van alles en nog wat.
We wisselen veel uit: in de omgeving van Armstrong zijn heel veel boeren en dat is natuurlijk een belangrijk onderwerp.
Daarna naar ons luxe onderkomen in het basement. Lekker slapen in een goed bed.
Donderdag 17 september Armstrong.
Heerlijk geslapen.
Samen ontbijten met eieren van het huis, heerlijke meloen, goede koffie, lekker brood en zelfgebakken roggebrood.
Manuel hoeft de porridge niet, maar Marineke vindt het super. Bart moet de hele dag weg om zijn schoonzoon te helpen met het hooien.
We mogen een wasje draaien en we gaan er een luie dag van maken. We drinken lekker koffie op de veranda (deck) in het zonnetje.

waslijn (rondtrekker)

begraafplaats

Ann wijst erop dat de Nederlanders zoveel verkleinwoorden gebruiken en vanaf nu vallen die ons een tijdlang op).
Na wat schrijf en computerwerk gaan we een "ommetje" maken.
Dat wordt uiteindelijk een hele ronde, maar het weer is heerlijk en we vinden het interessant om de omgeving te bekijken.

Er is een begraafplaats (ook weer door vrijwilligers aangelegd) waar nog genoeg plek is.

Het glooiende land met bergen rondom, de boerderijen (alleen hier al wonen vier Nederlandse boeren), de fraaie, in onze ogen riante houten huizen.
Een ontspannen wandeling, perfect om bij te komen.
We laten ons steeds weer verrassen door een soort sprinkhanen. Als ze wegvliegen (en dan zijn ze razend snel) maken ze een apart snorrend (bijna zagend) geluid Dan pas zie je dat de binnenkant van de vleugels knalrood is.
Op het pad zijn ook een paar trage exemplaren. Marineke vraagt zich af of hier ook na een paringsritueel de dood snel toeslaat.


sprinkhaan-achtig
We zien een raadselachtig "bouwsel" van zwart gaas op palen.
Later horen we dat dit voor de ginseng is die daar geteeld wordt.

ginseng

hooivoorraad
Na de thee maken we ons een klein beetje verdienstelijk door onkruid te wieden in de moestuin. We eten weer lekker (goede jus) en hebben een rustige aangename avond.
Vrijdag 18 september Armstrong
Het is mooi weer.
We willen de buurt verder verkennen.
In Armstrong, dat groter is dan we dachten, is het even zoeken naar de toeristeninformatie.
Een vriendelijk meisje en veel folders.
We krijgen een kaartje met de route naar de Silver Starmountain bij Vernon.
We gaan een lange weg omhoog door mooi bebost gebied. Boven zijn mooie trails is ons gezegd.

Silverstar

silverstar skigebied
Als we helemaal aan het eind van deze Silverstar road zijn, belanden we tot onze verbazing in een kakelbont skiresort. Hotels, restaurants, cafés, skischool, skiliften en -hellingen.
Een beetje displaced eten we onze boterhammen op op een muurtje.
Ai, de trails zijn gesloten, ze worden opgeknapt. Het zomerseizoen is voorbij en nu net wordt de boel in orde gebracht voor de winter.
Een paar bewoners komen achter de hekken vandaan en wijzen ons op een gravelpad dat we wel veilig kunnen nemen, maar wel uitkijken voor beren.
We lopen een stukje, natuurlijk zijn de uitzichten vanaf de skipisten mooi. Ook 's zomers werken de liften (om op de hoger gelegen strails te komen), maar nu dus even niet.

maar nu niet

trails

en andere zaken

Ann vertelt later dat ze vroeger ook veel cross country geskied heeft.
Dat moet heerlijk zijn, als we zo de paden bekijken.

Soms zijn er best moeilijke stukken (om tussentijds te kunnen springen)


cross country

bus te koop
Toen we teleurgesteld (over de gesloten wandelpaden) op de parkeerplaats liepen, kregen we een tip over een trail beneden die naar een waterval leidt. Na een kopje koffie in dit (overigens niet dure, maar wel luxueuze) voor ons vervreemdende skigebied, gaan we bergafwaards.

Een bus te koop; leuke camper?

BX trail
Bij het begin van de trail vertelt een fervente (naar later blijkt) hardloper ons over de tocht heen en terug; wat we allemaal te zien krijgen. De wandeling is inderdaad heel mooi, door een prachtig bos en langs een romantische beek. Behoorlijk pittig klimmen af en toe.
BX trail

BX trail
Na de laatste hoge klim komen we bij de waterval.

De hardloper, die we al een paar keer tegenkwamen op zijn zoveelste heen en terugtocht -vliegt die man?- vertelt dat hij hier met zijn vrouw altijd met kerst komt, als de waterval veel groter is.

BX trail

BX trail

hardloper en waterval
Het is inderdaad een "nice spot" zoals hij zegt.
We hoeven ook niet meer al die trappen op, we kunnen onderlangs.
We lopen de mooie route terug en vermaken ons onderweg nog met eekhoorns en zien weer kwartels wegrennen.
De kopse kant van een boomstam zit prachtig onder de schimmel: een aardig kunstwerk.

Thuis bij Bart en Ann is het een drukte van belang.
Dochter Jill, met Bill en kinderen zijn op bezoek en blijven eten. Veel gepraat, veel lachen, veel gezelligheid.
We krijgen weer een tip over een wandeltocht voor morgen en nog wat hints voor het vervolg van onze reis.
Leuk.

schimmels

boekenover vogels
Zaterdag 19 september Armstrong
Het is regenachtig.
Na het ontbijt bladeren Bart en Manuel in twee hele mooie vogelboeken.
Het ene is een verzamelwerk over de vogels van Noord-Amerika, prachtig geïllustreerd en goede beschrijvingen.
Het andere is iets eenvoudiger, maar heeft er een klein apparaatje bij, waaruit je de bijbehorende vogelgeluiden kunt toveren.
We wieden nog even in de moestuin (waar Bart ons ophaalt en zegt dat het onkruid deze winter toch wel kapot vriest terwijl Ann vindt dat de wortels er ook wel uit mogen).
Na de koffie gaan we naar de Enderby Cliff Trail.
Bij het begin van de trail gaan we even verkeerd en lopen we over een privé-erf.
Een vriendelijke mevrouw vertelt dat dit vaker voorkomt en wijst ons de goede weg.

Onderweg foto's van een appel met wespen; net overvol Nederland met egoïsten die aan bod willen komen zegt Manuel.

wespen

kruisbeeld
Het pad is pittig, met lastig klimmen (en denken we straks lastig dalen) en loopt tot heel hoog.
Een kruisbeeld, dat kennen we nog niet zo van Canada, maar waarom niet. We hebben nog nooit zoveel kerkgenootschappen gezien als hier.
Heel in het begin zijn veel katholieken naar Canada gekomen en later, nadat het Brits werd, meer protestanten.
Verder natuurlijk allerlei mensen die vanwege hun godsdienst vervolgd werden.
Dus in welk plaatsje je ook rijdt, er zijn steeds veel verschillende kerken.

bere
n
Vanaf een klein plateau, al vrij hoog, hebben we een mooi uitzicht over Enderby, landerijen er omheen en de fraai kronkelende rivier.
Diep beneden zien we twee beren lekker grazen in een stukje bouwland (of grasland) aan de rand van een bos.

beren

beraadslagen
Het is nog niet het eindpunt en we gaan verder naar boven.
Na een onduidelijk splitsing (tja, een trail is niet zo goed aangegeven als een wandelpad in Nederland) loopt het pad op een geven moment vrij steil omhoog, langs een touw ter ondersteuning.

moeilijk begaanbaar

Hmmnnn
Eerst een appel eten
en dan beslissen verder of niet.
Manuel heeft het wel gezien, we weten bovendien niet hoe ver het nog is naar de top.
We gaan terug.

terug

Enderby Cliff trail
Wanneer we op ons eerste uitkijkpunt even pauzeren, ontmoeten we een leuk jong stel dat ons vertelt dat het, vanaf het touw nog maar 10 minuten tot boven is.
Beetje spijtig, maar we gaan niet meer terug; ander keertje (wordt vanaf nu onze leus, wanneer we leuke dingen zien, maar daar deze keer geen tijd voor hebben, of anderszins.)

Enderby Cliff trail

regenbui
We zien regenbuien langs komen en moeten zelf ook even schuilen.
Op de terugweg naar Armstrong komen we nog langs de permanente (in de zomer) vlooienmarkt.
Mensen (o.a. liefhebbers, gepensioneerden) kunnen hier een hokje/soort kamertje huren voor een maand of langer om allerlei opgescharrelde spulletjes te verkopen.
Het is er gezellig, maar er staan al een paar hutten (er zijn ook blokhutten) leeg: einde seizoen, men vertrekt naar warmere plaatsen of eigen woonplaats.
Bij Bart en Ann maken we kennis met de buurvrouw. Daarna genieten we van een echte Hollandse maaltijd: aardappels, bloemkool-met-een-papje, en vlees-met-jus. Heerlijk. Bijbellezing en wat bijpraten.
bessen

Kalamalka Lake
Zondag 20 september. Armstrong
Na ontbijt rijden we achter Bart en Ann naar de kerk in Vernon.
Het is de Canadian Reformed Church.
De sfeer is sober en de dienst evenzeer. Psalmen, gezangen, schriftlezing, preek, collecte, gebed, zegening. We kennen het nog van vroeger.
Na de dienst heerst er een gezellige sfeer.
Er zijn nogal wat mensen van Nederlandse afkomst. Iemand die ooit uit Zuidlaren kwam, spreekt Manuel aan.
Een paar vriendelijke vrouwen wijzen ons de weg naar Kalamalka Lake.


Ditmaal is het betaald parkeren op een vrij grote parkeerplaats. Er staan weer voorlichtingsborden; er zijn ratelslangen in dit vrij droge gebied. Natuurlijk ook andere gegevens over de flora en fauna hier.
Verschillende trails beginnen hier.
Ook voor moeilijk lopenden is hier een geasfalteerd pad dat naar een speelweide aan de rand van het meer gaat.

(n.b. de foto hiernaast is overgenomen van een informatiebord bij de entree)

ratelslangen

Kalamalka Lake
We eten een boterhammetje aan een van de picknicktafels langs het water.
Er zijn aardige baaien met plezierige strandjes.
Een eindje verderop voert iemand eendjes.
Even verderop houden ze al een middagdutje
Dit park met heuvels (en uitzichten) is begroeid met soms (hele oude) Ponderosa pijnbomen.

Kalamalka Lake picniack


siesta


zondagmiddagsfeertje

zondagmiddagbabbel

in de verte Vernon
We klimmen langs een heel steil "tussendoorpaadje" naar boven, waar we lekker een tijdje rusten in het heerlijke zonnetje met een prachtig uitzicht over het hele meer.
Verschillende mensen (gezinnen met kinderen en stellen, vrienden en vriendinnen) lopen ook hier naar toe en blijven even van het uitzicht genieten: een echt prachtig wandeldoel voor de zondagmiddag.
We wandelen over heel gemakkelijk begaanbaar pad terug.
Langs het pad staan cactussen. Het is hier inderdaad droog. Maar voor ratelslangen is het vandaag vast te druk.
Aanvankelijk wilden we helemaal naar het uitzichtpunt aan de andere kant van het park lopen, maar dat lijkt toch wel een stukje weg, dus we besluiten er met de auto heen te gaan.

cactus

appelboomgaard
We rijden door een vruchtbaar gebied met veel boomgaarden. We zien vooral veel appelbomen.
Op sommige plekken liggen veel appels op de grond; we nemen er een paar mee voor onderweg.
Inmiddels kunnen we genieten van het warme namiddaglicht, prachtig.

De parkeerplaats aan de andere kant van het park is gratis en het ziet er naar uit dat hier de meer actieve mensen komen.
Er staat een paardentrailer, er worden mountainbikes van een auto gehaald en er zijn mensen die het hele stuk hier naar toe fietsen.
Het wordt te laat om nog een flink stuk omhoog te lopen ("ander keertje"). We gaan terug naar Armstrong.


active fietsers

foto's kijken
's Avonds overleggen we over de route die we morgen zullen nemen.
Ann en Bart geven een paar goede adviezen over welke plaatsen en wegen de moeite waard zijn.

Maandag 21 september Armstrong-Nakusp
Ann geeft ons een tas mee met allerlei lekkere dingen voor onderweg en we nemen hartelijke afscheid; "tot volgend jaar dan maar".
Wie weet, we hebben er nu alweer zin in.
Dit prettige land nodigt uit tot vaak bezoeken.
We rijden dezelfde weg als vorig jaar, maar nu in een ander jaargetijde.
Het is nog steeds een prachtige route.
Eerst landelijk zoals bij Bart en Anne, daarna bergachtiger en mooi bebost.


Highway 6

tanken en koffie
In Lundy zien we dat het hek om de school nog steeds met vissen versierd is. (zie verslag vorig jaar)
Het is nu duidelijk droger dan vorig jaar mei.
De golfbanen onderweg vallen ons nu op; zijn er zoveel bijgekomen?
We rijden een stuk langs de kronkelende Shuswap River, zien veel houtbedrijven en komen geregeld grote trucks vol boomstammen tegen.

trucks met hout
We snuffelen even rond bij een cafe-restaurant-museum-campground: The Goldpanner.
Er zijn hier jaarlijks wedstrijden in het zeven van goud uit het water.

speciale campground

kampioenschappen
Iets verder zien we een aankondiging van cabins: even kijken. We zijn benieuwd naar trails. We moeten een flink stuk het bos in rijden.
Een heel aardige man en vrouw vertellen ons dat ze net bezig zijn het seizoen af te sluiten, alles op te ruimen.
Ze zijn heel behulpzaam bij het uitleggen van een mooie wandelroute.
We noteren het emailadres. Je weet nooit, het is hier een mooie plek. Je zit hier echt "buiten".
Er schijnen hier nogal wat cougars (soort panter) rond te lopen.

aardige eigenaars

afslag Fiddlestick

uitleg hoe te rijden

helder water
Even verderop aan de Highway 6, is een mooi stuk groen ondiep water met plompen en andere waterplanten. Zo'n poeltje waar we gek op zijn.
Bij de veerpont over Arrow Lake moeten we even wachten.
In het water drijven veel boomstammen, klaar om verwerkt te worden.
De overtocht is weer plezierig met dit heerlijke weer en het mooie uitzicht over het meer.

Needles

langs kabels
Arrow Lake is lang en smal, wel meer dan 100 kilometer. De pont trekt zichzelf langs kabels naar de overkant.
veerpont
Op weg naar Nakusp zien we weer de nesten van de osprey-arenden op de elektriciteitspalen.
Sommige nesten zijn heel hoog, resultaat van meerdere jaren.
Hier en daar zien we lama's/alpaca's, die schijnen hier een tijdje op grote schaal gefokt te zijn, maar de markt is nu ingezakt.
In Nakusp betrekken we weer een kamer in Selkirk Inn. Nog steeds prima, comfortabel met lekkere bedden en alle normale comfort.

Arrow Lake

weinig water
We gaan weer naar de Hot Springs om een paar uurtjes in het warme water te dobberen.
De tocht erheen is mooi. Het valt ons op dat de rivier veel lager staat, vorig jaar was hij behoorlijk woest.

Het is vandaag rustig in de hot springs.
Hoewel er toch wel wat tenten en campers staan op de nabij gelegen campground.
Er zijn hier ook een paar mooie wandelroutes.
We doen nog even wat boodschappen in de supermarkt en eten bij een kennelijk zeer geliefde Italiaan, we moeten even wachten op een tafeltje.
We bestellen een kleine pizza, meer hebben we niet nodig want Anne verzorgde ons overdag immers met overheerlijke broodjes zalm. Het eten is inderdaad prima. Marineke gaat even naar de Bieb om te internetten en Manuel schrijft zijn verslag.


hot springs

Hihgway 31
Dinsdag 22 september Nakusp-Kaslo
De dag begint bijna traumatisch.
Marineke mist opeens haar paspoort.
Dat heeft ze altijd in haar fototas, want die gaat immers steeds mee. Maar daar zit het vanochtend niet meer in. We zien ons al uren verliezen op het politiebureau. In paniek doorzoeken we alles en het ligt.... op de grond in de auto.
Waarschijnlijk eruit gevallen toen ze eens snel een camera wilde pakken. Enorme mazzel dus, nu maar een andere "geheime" plek gezocht.
Tien pond lichter gaan we op weg.
Het is schitterend weer; een strak blauwe lucht en alleen langs de bergen in de verte wat wolkenslierten.
Bij de apotheek halen we neusspray. Prachtig weer voor de first day of the fall, zegt het meisje.
De rit naar New Denver en Kaslo is een van de mooiste die we tot nu toe gereden hebben.
Langs Summit Lake met weer stukken ondiep groen water en plompen, naar New Denver en Slocan Lake.
We zien opvallende paddestoelvormige cabins, mooi uitgevoerd. Bij navraag blijken ze behoorlijk duur te zijn. We gaan verder.

Highway 31

gewoon mooi
De weg slingert hoog en is schitterend: langs de blinkende rivier die voortglijdt over rotsen, soms steile wanden, witte berkenstammen…
We komen langs moerassige stukken: beverland en dammen.
Het ziet er af en toe geheimzinnig uit.
Water dat van de berg komt, wordt door duikers naar de rivier geleid zodat de weg niet overstroomt.
De fraaie route is niet met woorden en niet met foto's uit te drukken.

water

moerassig

beverland
Kaslo is een prachtig plaatsje, gelegen aan het Kootanay Lake. Het doet lieflijk en gezellig aan.
Blij dat we doorgereden zijn.
Bij het visitorcentrum, weer heel vriendelijk bejegend, horen we dat er in het hostel waarschijnlijk wel plek is. De telefoon wordt niet opgenomen. Pamela spreekt in en zegt dat het wel goed komt. We rijden er heen. Behalve een Spaanse gast is er niemand. Een briefje vertelt ons dat we maar een plekje moeten zoeken en dat er later op de dag wel iemand is.
We eten een paar "aangeklede" burgers in een aardig tentje en lopen de Vieuwpointtrail.

Kaslo

Vieuwpoint trail

Deze trail is betrekkelijk kort, maar behoorlijk steil.
Beneden ons zien we Kaslo liggen in de stralende zon.

In het bos zijn alweer paddestoelen, heerlijk fel oranje gekleurd. Ook hier wringen ze zich weer langs de wortels en omgevallen bomen omhoog.


best diep

Kaslo Rivertrail
Terug beneden, gaan we naar de Kaslo Rivertrail.
Eerst zitten we een tijdje op een bankje met uitzicht op de rivier.
Naast ons staat een jong boompje dat voorbijgangers water kunnen geven.
Een fles om met rivierwater te vullen staat ernaast.

Kaslo Rivertrail

beetje ruig
Deze trail is helemaal ontstaan uit vrijwilligerswerk en wordt nog steeds verder geperfectioneerd.
We lopen het eerste stuk tot de brug, gedoneerd door vele inwoners van Kaslo.

sponsorgeld

licht op mos
Op de reling van de brug zijn een heleboel (honderden) plaatjes aangebracht: voor 150 dollar mag je een naamplaatje op de leuning schroeven.
Langs de trail staan veel banken, vaak op mooie uitzichtpunten. Die banken zijn ook allemaal gedoneerd. Op elke bank staat van wie, en waarom.(ter herinnering aan zoon, dochter, de liefste oma of een zestigjarig huwelijk, of zelfs ter nagedachtenis van een hond).
Ik vind het een goed idee, net zo lief een bank op een mooi plaatsje als een grafsteen.

Het is een zeer goed begaanbaar pad langs de (zeker in het voorjaar) wilde rivier. Mooie doorkijkjes en op een meegekregen folder van het toeristenbureau lezen we over een oude pomp, flora, fauna, het ontstaan van de brug etc.
Vanaf de brug kunnen we een paar stroomversnellingen goed bekijken.
Terug in Kaslo pinnen we geld en kopen wat leefgoed in de supermarkt.
We zien wat aparte (alternatief uitgedoste) types lopen en we horen dat er hier nogal wat kunstenaars gevestigd zijn.


oude pomp

Kaslo
Eigenaar Darren (ziet er ook wat alternatief uit) van het hostel lijkt blij met onze komst, een paar dagen blijven is ook geen punt.
Ook dit hostel heeft weer een eigen karakter. Ditmaal zitten we in een familiale situatie. De jonge eigenaars/beheerders hebben twee kleine kinderen. De keukendeur staat gewoon open; er is nauwelijks scheiding tussen prive en het hostelgedeelte.
Het doet allemaal plezierig aan en het is er verder erg rustig.
We hebben weer een kamer voor ons alleen.
We maken een simpel maal met salade en ravioli en wandelen nog wat tot het donker wordt. Bij het meer is een mooi gelegen camping met gasten die er kennelijk lang(er) verblijven. Gezellige houtvuurtjes en barbecues. We drinken koffie in het hostel.
Woensdag 23 september Kaslo.
Het is opnieuw prachtig weer.
We ontbijten in de tuin van het hostel.
Bij het visitorcentre krijgen we een heleboel zeer praktische informatie over trails in de omgeving.
We kopen er ook wat mooie ansichtkaarten.
Eerst gaan we naar de Fletcher Falls; een korte maar mooie wandeling naar een waterval.
De wanden van het "tussendoor"pad zijn heel steil en er staat overal bordjes met "caution"!

herfstijiloos

Fletcher Falls
De waterval komt van heel hoog en loopt uit in een schuimende beek, die weer uistroomt in het meer. We scharrelen wat rond bij het meer, maken wat foto's een luieren daar een tijdje aangenaam.
Manuel strekt zich uit in de zon en Marineke amuseert zich met het maken van een sculptuur van stenen. Er zijn meer mensen die zich hiertoe gedreven voelden, waarschijnlijk uitgenodigd door de bijzondere structur, vorm en kleur van de stenen. Een aantal glinsteren als goud en zilver in de zon. Er zitten kennelijk mineralen in, of mica.

sculpturen

glinsterende stenen

sculptuurtje Marineke

Rivertrail
We lunchen aan het meer.
Daarna willen we naar Mount Buchanan, waar een toren bovenop staat en een spectaculair uitzicht beloofd wordt. Eerst een stukje Highway tot de afslag naar boven.
Dan komt er een gravelweg, maar er liggen zoveel grove steenbrokken dat we het voor ons en de auto niet plezierig achten.
Een 4wheeldrive zou beter zijn. We keren.
In plaats daarvan pakken we de Rivertrail die we gisteren tot halverwege liepen.
Na de brug zou het aanmerkelijk minder gemakkelijk lopen zijn, maar dat valt reuze mee.

herinneringsbordje

herinneringsbankje
Opnieuw genieten we van het zonlicht dat de rivier uitbundig doet schitteren. Het tweede deel is prachtig begroeid. Onderweg opnieuw vele bankjes die gewijd zijn aan overleden dierbaren. Die gewoonte moesten ze in Nederland maar overnemen. Het bos ziet er hier en daar ruig uit, met hele ladingen boomstammen die zijn omgevallen en van de berg naar beneden gerold zijn. Een mooie en boeiende trail.We doen wat boodschappen en schrijven onze kaarten in de tuin van het hostel.
Rivertrail

omgevallen boomstammen

andere begroeiing
Laat in de middag gaan we op weg naar de Meadow Creek, waar een zoetwaterzalm paait daarna sterft. De lange tocht naar de spawing channels van Meadow Creek is adembenemend.
De overstelpende lading indrukken wordt ons langzamerhand teveel vertellen we elkaar in de auto. Op deze route ook weer bergen, het grote bladstille meer, prachtige bossen.
Dit alles in het late namiddaglicht.

Highway 31

Highway 31

highway 31

Meadow Creek
Ter plekke weten we even niet wat we zien: miljoenen zalmen. Deze zalm heeft een rode kleur en is iets kleiner dan die we eerder zagen.
Soms zien stukken rivier helemaal rood van het zalmgewemel.
We zien ze zwoegen om tegen dammetjes en stroomversnellingen op te komen.

springen
Wat een levenskracht en wat een moeite en dat alles om weer naar hun geboorteplek te komen, zich voort te planten en te sterven. We zijn expres laat in de middag gegaan in de hoop beren te zien.
Het moet voor beren een koud kunstje zijn om hun buik vol te krijgen.

miljoenen

paaigebied
We lopen heerlijk te wandelen, wanneer we door een soort parkwacht ( twee jonge vrouwen) gemaand worden om in de auto te gaan.
Verderop is een grizzly gezien en het is hier behoorlijk eenzaam (we zijn de enigen die rondkijken). We mogen rondrijden, maar moeten in de auto blijven.
We hebben namelijk geen bearspray (die moeten we de volgende keer werkelijk aanschaffen).

in wriemelende scholen

de kanalen
De situatie hier is echter heel anders dan in Haines. De beekjes kronkelen erg en zijn onoverzichtelijk. Er zijn een heleboel paden, sommigen behoorlijk drassig. We rijden een stukje langs zo'n "spawning channel", maar zien de beer niet. Misschien is het nog te vroeg. Er zullen er ongetwijfeld meer komen.
kokanee dus

Highway 31 Zaans huisje

We besluiten toch om terug te gaan, ook omdat het nog een heel stuk (zo'n 40 kilometer) rijden is naar Kaslo over een nogal kronkelige weg en dat willen we niet in het donker doen.
Ach en de aanblik van de miljoenen zalmen is al zo'n belevenis.
Langs de highway zien we ineens een huis met een Zaans geveltje staan.

De boerderij heeft kennelijk een mengsel van bouwstijlen.

We drinken onderweg even koffie in een aardig restaurantje.
Buiten lopen de herten te grazen en verderop zien we toch nog een beer langs de kant van de weg.
In het laatste beetje licht is de rit nog schitterend.

Thuis maken we nog even een hapje en genieten na van deze geweldige dag.
Iemand die we onderweg ontmoette zei dat Kaslo werkelijk de beste plek was om te zijn.

hert

Ainswood Hot Springs
Donderdag 24 september Kaslo-Nelson
We besluiten vandaag door te gaan naar Creston of Nelson.
De weg naar Balfour is in ieder geval alweer erg mooi.
Bergen, Kootaney Lake, bossen, hier en daar aardige plaatsjes.
We kijken even bij Ainsworth Hot Springs, al ziet het er goed uit, we vinden de prijs net niet aantrekkelijk genoeg om even snel een bad te nemen.
Zo komt het dat we bij Balfour ongeveer een uur op de veerboot moeten wachten, maar we vervelen ons niet.

Balfour
Het zonnetje schijnt heerlijk en we drinken koffie op een terrasje met uitzicht op het meer. Er scharrelen wat eenden en blue birds, een fraaie zwerm Canadese ganzen vliegt over en in het heldere water zwemmen forse vissen.
Balfour
We verwonderen ons over de groeiende rijen auto's en vrachtauto's; dat kan toch nooit allemaal op die boot? Al koffie drinkend maken we een praatje met een Belg en zijn Canadese vriendin. Het gesprek wordt later op de boot voortgezet.
Balfour

veerboot
Ze raden ons een goed hostel in Nelson aan.
De auto's gaan inderdaad allemaal op de pont, inclusief de reusachtige truck met boomstammen en ander zwaar materiaal.
Het is een mooie overtocht; ongeveer 9 km varen.
Volgens de boekjes de langste veerbootroute ter wereld over een (in dit geval Kootanay)meer.

Balfour, Kotanaymeer

veerboot

Italiaans eten
De weg naar Creston bevalt ons ook weer.
Onderweg eten we verse gnocchi in tomatensaus in een eettentje aan het water, gedreven door twee Italiaanse dames. Het vult behoorlijk; hoeven we vanavond geen warm meer te eten. Een speels jong katje is blij met onze aandacht.

jong katje

Glass hous (flesjes balsem)
We stoppen nog even bij het Glass House; een geheel uit glazen balsemflessen opgetrokken gebouwencomplex.
De dame van de entree vertelt nog het een en ander over de bouwer en bewoners.
We vinden het net niet interessant genoeg om er verder tijd en geld aan te besteden.
Van buitenaf krijgen we al een goede indruk.
Vlak voor Creston verandert het landschap.
Het eind van het meer is moerassig en we komen in een dal vol akkerland en fruitteelt.
Hoewel het nog 120 km is, besluiten we toch door te rijden naar Nelson. Dat blijkt overigens vrij snel te gaan.

nabij Creston

pas Bridal Lake
De weg is veel minder bochtig.
We stoppen nog even bij Bridal Lake, waar de Oost en West Kootanays bij elkaar komen, vandaar de naam. Onderweg zien we steeds mensen fietsen. Ongelooflijk, al die heuvels op en af (dat laatste lijkt me natuurlijk wel leuk). Stel je eens voor in Nederland: fietsers op de snelweg; en ze krijgen hier ruim baan.
Nelson komt in eerste instantie, na onze laatste landelijk verblijfsplaats over als een vrij drukke plaats met stadse allures.
Achteraf valt dat natuurlijk reuze mee, al is er hier een universiteit en dat geeft toch een andere sfeer.
Het White House backpackers hostel waar we naar toe willen, is snel gevonden: een gerestaureerd Victoriaans herenhuis.
Er is plaats en er is een zeer goede private room. Alles ziet er prima uit. Een echte aanrader. De keuken is echt super voorzien en alles is perfect georganiseerd.

hostel Nelson

brug bij Nelson
Nelson, de plaats waar je volgens velen naar toe moét, maakt ons niet echt laaiend enthousiast.
Kennelijk waren onze verwachtingen te hoog gespannen.
Ach het is er beslist aangenaam, er wordt veel gerestaureerd en het is daardoor nostalgischer en ook interessanter dan de meeste plaatsen met hun gebouwen als neergeplempte blokken.
Nelson ligt ook leuk tegen een berg aan.
Maar "te gek" of "vet goed", vinden we het niet.
We lopen door de hoofdstraat met bankgebouwen en winkels en zien veel hippieachtige figuren en zaakjes die "alternatief" of semi-oosters aandoen. We kijken even bij het meer.
Er liggen veel motorbootjes en speedboten bij de steigers en een groot appartementencomplex voor toeristen, zoals er zoveel zijn in Europa.
De vakantiegangers worden hier (in onze ogen) netjes opgeborgen.
(ach, misschien zijn we wat moe van de lange dag en daardoor wat negatief)

blauwe spar

bakken met allerlei kruidenierswaren
We doen boodschappen bij een supermarkt vlak bij ons hostel.
Leuk weer die bakken waar je van alles uit kunt scheppen; van cruesli tot paarse vruchtensuiker.
Manuel maakt salade en Marineke internet en kletst met een paar andere gasten.

bakken met allerlei


grote keukentafel

Ditmaal is het merendeel van de gasten jong. Van "braaf" (iemand die een stage voor zijn architectuurstudie doet) tot meer alternatief.
In ieder geval zitten er ook een paar op het terras te blowen.
De keuken is ruim en goed geoutilleerd.
Aan de enorm grote tafel is het goed eten en kletsen.
Alles staat netjes in de kastjes en aan een andere hoge tafel, waar je je eten klaar kunt maken (snijden etc) staan nu vijf mensen een klein beetje te pimpelen. Ondertussen wordt er ook van alles klaargemaakt. Er wordt afscheid genomen van de (seizoens-) personeelsleden. Af en toe komt er een hapje (en een drankje) in de richting van de grote tafel.
Deze "drukte" is alles bij elkaar een heel verschil met de rust van de afgelopen dagen.

zaagbek
Toch is het heel gemoedelijk.
Aan de voorkant is een veranda en achter dus een terras.
Verder natuurlijk een huiskamer met banken en fauteuils.
Opnieuw een opmerking over onze "wereldstekker" (stekker met een heleboel soorten pootjes, geschikt voor stopcontacten over de hele wereld).
Zoveel mogelijkheden: of hij ook geschikt is voor Mars.
Vrijdag 25 september Nelson
We staan vandaag op tijd op en gaan een makkelijke trail lopen over een pad waar vroeger een spoorlijn lag. De beheerder van het hostel zegt dat er ergens (na een km of vier) een paadje naar beneden loopt waarlangs je bij een strandje kunt komen dat op een andere manier niet bereikbaar is. Het klinkt aantrekkelijk. Het pad is inderdaad "easy" maar, zoals we vaker meemaken, veel langer dan je denkt. Voortdurend moeten we constateren dat we het paadje weer niet zien. Maar goed het is een mooie rustige wandeling, waar echter geen eind aan komt.

oude spoorweg/brug

keienstrandje
Af en toe hebben we van boven af een mooi uitzicht op Nelson en het meer. Het weer is goed.
We passeren een paar houten bruggen, die canyons overspannen.
De eerste heeft nog restanten van de oude spoorbrug. (Je krijgt zo een beeld van die ouderwetse hoge spoorbruggen die in Westerns met trein en al in elkaar storten). De anderen zijn gerestaureerd.
Na een kilometer of acht zien we eindelijk iets wat op "het" paadje naar beneden lijkt.
We dalen voorzichtig af en kruisen de nieuwe spoorlijn.
Dan nog even verder afzakken, door struikgewas en geboomte en we komen bij een keienstrandje aan het meer.
Hier kunnen we het echt wel even uithouden.
We picknicken en genieten een tijdlang van de rust, het uitzicht, de zon.
Er zwemmen eenden en zaagbekken; een osprey lijkt een vis te vangen en een vlinder is gek op Marineke's teen.
Tegen de tijd dat we terug moeten, lopen we nog een klein stukje verder langs het water en komen zowaar bij een echt zandstrandje! Mooie plek, hadden we eerder moeten zien.

teen vlinder

rommeltje
Nog iets verderop liggen allerlei spullen die mensen hebben achtergelaten: slaapzakken, kleren, kookgerei, tandenborstel… Er zijn een soort holen in het zand gemaakt, afgedekt met takken. Zwervers? Kampeerders? Het lijkt alsof alles in grote haast is achtergelaten. Opgepakt? Komen ze terug? Leuk voor onze fantasie. Net wanneer we weer boven zijn, zien we een bootje landen. Twee mannen slepen van alles het strand op. We kunnen verder fantaseren... De terugtocht valt ons niet mee. Het is een heel stuk warmer dan vanochtend en de zon brandt in ons gezicht. Het wordt "kilometers vreten".
Bij de auto kunnen we ons laven aan water en vruchtensap.
Op de veranda van het hostel soest Manuel wat in een luie stoel, terwijl Marineke met haar foto's in de weer is.
Aan het eind van de middag rijden we nog even naar Kokanee Provincial Park. Het ziet er goed uit. Prima voor dagrecreatie. Er zijn aardige trails en alweer een spawning channel.
Op de terugweg kleurt de avondhemel prachtig, met bijzondere wolkenvegen.
Aan de grote tafel praten we een lange tijd met een student (econonie én exacte wetenschappen) die deze zomer veel bosbranden heeft helpen blussen. Volgende week fietst hij even naar Vancouver (700 km) voor een familiefeestje, daarna vliegt hij terug naar Ontario, waar hij studeert.

avondrood

energiecentrale
Zaterdag 26 september Nelson-Grand Forks
Het is weer stralend weer.
We rijden rustig aan naar Grand Forks, dat is maar zo'n 100 kilometer verder.
Het is rustig en -het wordt saai om steeds te zeggen- mooi onderweg.
We stoppen even om te kijken naar een energiecentrale.

Bij Castlegar is het museumdorp van de Doukhobors is nog niet open.
Doukhobor zijn Russische pacifisten uit de 19e eeuw, die uit hun land verdreven, zich hier in het zuiden van BC hebben gevestigd en het land hebben bewerkt.
Er zijn in het openluchtmuseum o.a.oorspronkelijke huizen, werkplaatsen en gereedschappen te zien.
De Doukhobor werden eerst in Canada met rust gelaten, maar toen ze in de eerste wereldoorlog niet mee wilden vechten (vanwege hun geloof), werden ze ook in Canada vervolgd en gevangen gezet en moesten ze hun leefwijze aan Canadese normen aanpassen. (Ze woonden bijvoorbeeld in collectieven)

Zuckerberg

schilderkamertje Zuckerberg
Even buiten Castlegar is een schiereilandje, vroeger eigendom van Zuckerberg, ook een Duokhobor.
Hij heeft hierop eigenhandig voor zichzelf een zeer sprookjesachtig huisje gebouwd en woonde daar alleen. Zijn vrouw wilde in de stad Castlegar wonen -had daar een eigen zaak- en kwam alleen af en toe op bezoek.
Het huisje (woonkamer, keukentje, trap, slaapkamer en schilderkamer) is nu een museum.
Je bereikt het via een suspension bridge, ooit door militairen aangelegd. Hè eindelijk lopen we eens over zo'n rug zonder dat we een enorm bedrag hoeven te betalen (eerdere in de buurt van Vancouver leiden naar pretparken met navenante entreeprijzen).
suspension bridge

Nancy Green Park

We halen koffie bij Tim Horton's en drinken die op in Het Nancy Green provinciaal park. Dat officieel ook al gesloten is, maar wel we nog best lekker bij het water kunnen zitten. De parkeerplaats is leeg, en daardoor valt een ouderwetse handpomp des te meer op. Manuel laat zien hoe je het beste kan pompen.
natuurlijk is ook hier weer een trail, maar voor "een ander keertje".

We genieten tijdens de verdere tocht weer van de natuur, uitzichten (er zijn een paar passen).
Bij Christina Lake gaan we naar het provinciale park en verpozen een lange tijd aan het strandje.
Het is weer weekend, dus er zijn meer bezoekers, vooral gezinnen.
Het meer is mooi, voor doorzetters nog warm genoeg om in te zwemmen.

Het is leuk om naar een gropeje tieners te kijken. Ze zijn niet schreeuwerig, of stoerdoenerig, maar gewoon aardig.


volleybal
's Zomers zal het hier best druk zijn, getuige ook het aantal plaatsen op het grote parkeerterrein dat nu vrijwel leeg is.
We lunchen aan een picknicktafel en liggen even lekker lui in de zon.

Christina Lake

Bert Borch keramiek
In Grand Forks krijgen we in het toeristenbureau uitvoerige inlichting over slaapplaatsen, Russische restaurants (uiteraard) wandelingen, tentoonstellingen, noem maar op.
In het gebouw is keramiek en papierkunst te zien. Marineke vindt het interessant, maar vrij traditioneel.
Het aanbevolen motel heeft geen plek meer (we hebben te lang bij het toeristenbureau gekletst).

Riverside motel
Dan maar naar het naastgelegen Riverside motel, overigens met de "lowest price".
Daar is voor ons nog wel een huisje. Niets mis mee.
Ach niet helemaal nieuw, maar schoon en verder van alles voorzien. Inderdaad, in dit motel komen de "werklui", ook niets mis mee.

Beneden bij de rivier staat een picknicktafel. Daar eten we onze salade. Daarna wordt het te donker en te fris. We maken nog een avondwandeling langs de rivier, over een nieuw aangelegd wandelpad en terug langs de huizen van de wijk (altijd leuk om te zien hoe mensen wonen). Op sommige grasvelden lopen herten, gewoon tussen de huizen. Wanneer we weer in het motel zijn, wijst onze buurman ons erop dat ze ook hier lopen. Mooi toch.

bij het motel

slakkenhopen
Zondag 27 september Grand Forks
Op aanraden van de motelmevrouw rijden we een stuk over de Granby Road.
Onderweg passeren we grote slakkenhopen. Deze zijn overgebleven van de grootste kopersmelterij ooit in het vroegere British Empire.
Vroeger werden uit "oer", dit is metaalhoudende grond in grote smelterijen metalen gesmolten, voornamelijk koper, maar ook wat zilver.
Het restant (de slakken) werd op grote hopen in de omgeving van grand Forks gestort.
Momenteel worden deze slakken hergebruikt. Bijvoorbeeld bij zandstralen, in het asfalt voor de weg of de bitumen voor het dak.
Het landschap is hier wat ruiger en rotsachtiger.
De weg volgt de kronkels van de Granby river; een van de drie rivieren die in Grand Forks bij elkaar komen (vandaar de naam).

slakken

kalkoenen
Opeens steekt een groepje kalkoenen de weg over, grappig.
Af en toe is zien we alleen maar steenmassa's; op sommige plekken staat de rivier bijna droog,
Bij de Hummingbird Bridge staat een schoolbus.
Een groep kinderen is bij de rivier aan het experimenteren met de drijfkracht van zelfgevouwen papieren bootjes.
De stroming is hier grillig.
De kinderen zijn van een af andere (kerkelijke?) club en hebben in een groepsverblijf dichtbij geslapen.
De slaapzakken en slaapmatjes liggen achterin de bus.

schoolbus

fuut een papieren bootje
Een fuut trekt zich niets van de kinderdrukte aan en blijft rustig midden op het water dobberen.
Dit is kennelijk zijn visplekje, alhoewel de vissen zich even niet laten zien.
Als de jeugd weg is hebben we een lekker rustig zandstrandje voor onszelf.
We zonnen een tijdje, verbazen ons over de fuut die gewoon niks doet (hoeft hij geen vis te vangen, houdt hij ook zondag?) en eten ons boterhammetje.

Granby River

middagdutje
Vlak voor we weer verder gaan komt een uit Grand Forks afkomstige meneer een praatje maken.
Hij woont er al een tijd, maar komt oorspronkelijk uit Vernon; is blij dat hij daar weg is. Zo'n grote stad, al die drukte en criminaliteit! Tja, alles is betrekkelijk.

Granby River

zondagsrust
We rijden een stukje verder en zien een groepje koeien ook al zondagsrust houden.
Ze liggen gemoedelijk rond een boom.
We keren want we hebben geen zin om zo ver te rijden en willen paadje zoeken dat ons naar de rivier kan voeren.
Aanvankelijk lukt het niet (te steil of teveel struiken) maar dan is er super mooi paadje met op een moeilijker begaanbaar stukje zelfs een railinkje én een gedenksteen voor moeder. Kennelijk een plekje waar deze vrouw graag vertoefde. Het ontroert Marineke een beetje, vooral als ze ziet hoe idyllisch het er is.
gedenksteen

mooi plekje

Een heerlijk rustig plekje aan de rivier, die ook nog eens heel mooi is. Heerlijk zitten liggen, luieren, wat rondkuieren, naar kleine en grote vissen kijken, zilverkleurige torretjes die over het water lopen.....
Kortom genieten van een zomerse dag aan een prachtige rivier. Het water is glashelder en koud.

luieren en kijken
Ook hier glinsteren kleine deeltje op de bodem.
Marineke krijgt een aanval van goudkoorts.
Een paar glanzende korreltjes moeten mee.

zilveren torretjes
We vervolgen onze oorspronkelijke weg tot we weer bij Grand Forks aankomen. We kijken ook nog even waar het B&B ligt dat het meisje van het toeristenbureau ons ook aanraadde.
Het ligt schitterend en ziet uit over een mooi stuk land, maar wel wat afgelegen; "ander keertje"?
In de velden rondom lopen herten.

hert

reiger
Bij een stil vennetje poseert een reiger en een kiekendief jaagt laag bij de grond.
Manuel heeft 'm prachtig in de kijker.

kiekendief

Russisch eten
Terug bij het motel (de bedden zijn opgemaakt en er is schoongemaakt) gaan we naar het restaurant aan de overkant om Russisch te eten. Iets wat je hier schijnt te moeten doen in deze Doukhoborstreek.
Het eten is niet slecht, maar ook niet verrassend. In ieder geval zitten we vol. Dat wel.
Maandag 28 september. Grand Forks-Keremeos
Op tijd op, inpakken en wegwezen. We rijden even langs de fabriek waar ze de slakken verwerken. Wanneer Marineke een paar foto's maakt, komt een beveiligingsman naar buiten met de vraag of we niet spioneren. Het proces is geheim. Hij mag de gemaakte foto's met alle plezier zien. Alles is OK natuurlijk en we maken nog een gezellig praatje. Het bedrijf is een onderdeel van Rockwool (isolatiemateriaal) en heeft ook een vestiging in Holland.

verwerking slakken

hinkepoot
Bij de fabriek struinen ook herten; een moeder met jong. De moeder hinkt behoorlijk, heeft een ongelukkige poot.
Vandaar misschien op dit troosteloze fabrieksgebied.
We zien weer een voorraad boomstammen liggen.

houtvoorraad
We gaan verder richting Osoyoos.
Onderweg bij een rest-area, liggend aan een klein meertje, spreken we even met een oudere man die zijn bootje met fluistermotor vanaf zijn pick-up te water laat en op regenboogforellen gaat vissen.
Doet hij elke dag.

fluisterbootje

Rock Creek, elektriciteits palen

We rijden door Greenwood en Midway, sympathiek aandoende plaatsjes. In Rock Creek pauzeren we bij een leuk koffietentje en eten een muffin en een "mountainpeak".

Marineke, in haar beroepsverdwazing, constateert dat het keramieken beeldje wel heel onprofessioneel gemaakt is: klein rondom beton, dat moet wel knappen.


mountainpiek


keramiek???

Wat verderop staan allerlei beelden van dieren langs de weg. Bij een beeld van een "oermens" stoppen we even.
Het blijkt allemaal te gaan om een "urbanisation" te gaan een project met woningen in en afgeschermde buitenwijk.
Er liggen zelfs CD's met uitleg en plaatjes over het project, die je zomaar kunt meenemen.

oermens

beneden Osoyoos
Vlak voor Osoyoos bij een mooi uitkijkpunt over deze plaats, kletsen we een tijdje met een jong stel uit Saskatchewan, ze zijn hier op vakantie en hebben net een grote doos druiven gekocht waarvan we mogen meesmullen.
In Osoyoos gaan we nog even langs het Desert Centre waar we vorig jaar ook waren. Toen zagen we aardige souvenirs. Ditmaal is er niet veel meer: einde seizoen immers.

Highway 3 farm

alpaca's

Elks motel
Voorbij Osoyoos weer alpaca's en natuurlijk het Spotted lake. Het meer -een soort heilige plaats voor de Indianen, met allemaal (mooi gekleurde) mineralen, nu helemaal gekristalliseerd tot een zoutvlakte. Het is hier een landbouw gebied met vooral wijnbouw een fruitteelt. Het is oogsttijd en er staan stalletjes langs de weg. In Keremeos, kunnen we terecht in het Elks motel, dat vorig jaar vol was, vanwege een muziekfestival. Het is goed geoutilleerd, heeft een heel plezierige beheerder en is betaalbaar.
Bij het visitorcentre halen we wat informatie over de streek. We gaan even naar de Red Bridge, een van de twee nog resterende "covered" bridges in Canada.
Deze vroegere spoorbrug was helemaal met hout betimmerd tegen de weersinvloeden zodat het metalen skelet niet aangetast zou worden.
Inmiddels is het een brug waarover auto's en ander verkeer gaan. Het hout is inmiddels vervangen door kunststof.

Red Bridge

Keremeos rivier
Beneden aan de voet van de brug aan de oever van de rivier, vangen we nog wat zon totdat er wat wolken komen.
We ontmoeten daar een vrouw die veel foto's maakt (nu van schaduwen en structuren), waarvan ze kaarten maakt en die ze verkoopt.
Ze is opgegroeid in Californië en op jeugdige leeftijd naar Vancouver verhuisd. Ze reist rond met een camper/busje Ze vindt BC de mooiste plek op aarde en elke vakantie hier moet tenminste vier maanden duren.

fruithandel
Dit weekend is het in Keremeos feest (overigens de eerste in een serie oogstfeesten).
De vruchtbare dalen met hun boomgaarden (appels peren,kersen abrikozen, en niet te vergeten druiven; groentenkwekerijen met diverse soorten sla, bonen, uien, komkommers, veel soorten knoflook en heel veel pompoenen, leveren daartoe aanleiding. Biologisch is in. In de stalletjes langs de weg zie je hoe mooi het fruit is. We gaan de fruitstallen bekijken.
pepers

pompoenen
We worden overweldigd door de reusachtige hoeveelheid pompoenen in letterlijk allerlei soorten, maten en kleuren. Verder allerlei fruit, groenten, jams, siropen, teveel om op te noemen. We wisten niet dat er 27 verschillende soorten knoflook zijn, allemaal verschillende smaken. En dan al die pepers; een waar kleurenfestijn.
We kunnen het niet nalaten om wat mee te nemen (jam, siroop) naar huis. Dat wordt sjouwen. Voor onze motelkamer (meestal staan er stoelen of bankjes voor je kamer) eten we in het inmiddels teruggekomen zonnetje de overheerlijke kersen. Daarna wandelen we Keremeos in. Twee minuten voor sluitingstijd bemachtigen we in de supermarkt nog wat melk en yoghurt voor het ontbijt.
Daarna gaan we eten bij "The Ranch" het gezellige eettentje waar we vorig jaar bediend werden door een Hollandse.

honing

ook Keremeos
Nu treffen we haar man, die haar vanavond vervangt.
Hij is de bakken in de supermarkt en maakt bijvoorbeeld de "kroankels" (zie verslag vorig jaar).
Hij vindt het heel leuk dat we teruggekomen zijn. Het bevalt hem nog steeds heel goed in Canada.
Zijn vrouw verwacht weer een baby, er zijn wat complicaties, niet ernstig gelukkig, maar daarom springt hij af en toe voor haar in. We geven hem ons e-mailadres, want je weet immers nooit… we eten eenvoudig en goed voor weinig geld.
Dinsdag 29 september Keremeos
Manuel is vandaag 70 jaar.
Nooit gedacht dit hier in Keremeos te vieren.
Wie weet eigenlijki waar dat ligt?
Via e-mail ontvangt hij een boel felicitaties; wat geweldig dat de collega's, familie en vrienden er aan dachten.
We blijven nog een dag hier en dan is het afgelopen met de vakantie.
Dat geeft heel gemengde gevoelens; wat nerveus voor de terugreis, wat weemoedig over het verlaten van dit prachtige land, wat nieuwsgierig hoe het thuis allemaal zal zijn en wat opziend tegen de drukte die weer gaat komen. Maar het overheersende gevoel is toch wel dat dit een heel erg mooie reis is geweest waarbij we ontzettend veel indrukken opdeden.

versierd oud

Ashnola campground
Er is ander weer op komst. De lucht is nog helder maar er staat een stevige, koude wind.
We gaan over de Red Bridge op zoek naar het Cathedral Provincial Park.
De weg is weer een beetje onduidelijk voor ons.
Bij de Ashnola Campgroud, op Indiaans gebied, kijken we rond.
Er is nu geen levende ziel, maar in het seizoen moet het er bij tijden wel behoorlijk druk zijn.
Er is een groot tribune-achtig theater, waarschijnlijk worden hier Pow wows gehouden. In ieder geval is het geschikt voor grote (dans)bijeenkomsten.
Op een administratie en een toiletgebouw zijn een paar muurschilderingen die verwijzen naar het "rijke indiaanse verleden".
Verderop vertelt een jongeman ons dat we de weg verder kunnen vervolgen. Maar we kunnen niet helemaal tot de top met de auto, we moeten dan een flink eind klimmen. Nou voorlopig kunnen we gewoon nog een stuk verder rijden.

muurschildering

Manuel 70
Er zijn diverse kleine campgrounds.
Bij een ervan zetten we de auto neer.
Het is een mooi plekje aan de zelfs nu nog behoorlijk wilde rivier.
We lopen lekker over de gravelweg, langs het riviertje -eigenlijk een continue waterval- om van de ook hier weer imponerend mooie natuur te genieten.

Catherdral PP

stenen tussen wortels

gevallen boom

ruig

poepdozen

Bij de campgrounds ook steeds weer nette poepdozen.
Je kunt er rustig gebruik van maken. Ze worden regelmatig gecontroleerd en er is altijd papier,

soms ook antiseptische gel.

Meestal staan er campgrounds ook picknicktafels.


binnen

versieringen in poepdoos
We zien een heleboel sporen van hoefdieren, naar ons idee van moose. In elk geval grote dieren met gespeten hoeven. Er liggen ook overal "droppings" die in de verte aan koeienpoep doen denken, maar er toch anders uitzien. Ook op de campgrounds, waar je gemakkelijk naar de rivier kunt, liggen deze flatsen. We denken dus dat ze daar drinken. We hopen op een ontmoeting, maar deze wens wordt niet vervuld. Waarschijnlijk kijken ze van bovenaf naar ons, rustverstoorders. Ze zijn nogal schuw.

hoeven
moose
sporen

drops
Het weer wordt steeds herfstiger, meer (donkere) wolken en de wind blijft koud.
Terug bij de plek waar de auto staat en waar we lunchen, zien we een waterspreeuw.
Dat is een mooi verjaarscadeautje.
De waterspreeuw is druk aan het scharrelen, soms snel door het water rennend, soms onder water lopend en soms zelfs duikend. Geweldig.

lunchplekje

langs de rivier


waterspreeuw


ranches

Op de terugweg rijden we langs ranches met paarden.
Een van de weiden is kennelijk gereserveerd voor bejaarde paarden. Er komt een merrie op ons af voor een liefkozing.

Daarna brengen we een bezoekje aan de grist Mill; een oude watermolen voor het malen van graan.
De molen is eind 19e eeuw gebouwd.

Voor die tijd werd het meel aangevoerd uit de staat Washington in de VS.
De malerij zelf is nu gesloten, maar we krijgen een goede indruk.
Er ligt een mooie tuin omheen, van waaruit we naar boven kunnen lopen.

graanmolen

appelbomen
Daar zien we een appelboomgaardje met prachtig kleurende appels van lichtgroen tot dieprood.
Binnen een afrastering lopen weer lama's.
Wat een prachtige ogen hebben die dieren.

lama's

pompoeneveld
Verder een veld met talloze pompoenen.
Een bijzonder gezicht.
Al die oranje bollen voor een dreigende lucht en een daardoor ook dreigende donkere berg.
Moeilijk om de sfeer op een foto vast te leggen.

dreigende lucht

oude kar
Overal op het erf, ook beneden staan restanten van oude landbouwmachines, soms bijna onherkenbaar, of in ieder geval ons onbekend.
Mislukte werkstukken van Tinguely zegt Manuel.
We doneren wat voor de tuin en rijden terug.
Thuis eten we taart die we bij de Crowns Nest Bakery kochten en beginnen al een beetje met het inpakken.
We willen eten bij de Thai, maar die is op dinsdag dicht. Dan maar weer naar The ranch.
Eigenlijk wel net zo leuk, want dit is het eethuis voor mensen uit de buurt. We voelen ons zeer op ons gemak, mede door de prettige bediening en eten weer een eenvoudige doch voedzame maaltijd.
Een opgezette raccoon (wasbeer), een van de vele opgezette dieren hier, kijkt ons het eten bijna uit de mond.
Omdat Manuel jarig is, staat hij zichzelf een biertje toe.

raccoon

beaver pond trail
Woensdag 30 september, Keremeos-Hope
Het weer valt eigenlijk mee na de sombere verwachtingen.
Het is bewolkt met veel wind, maar het regent niet. De Hw 3 naar Hope is mooier dan we ons herinneren.
Waren we vorig jaar misschien erg moe?
In ieder geval rijden we relaxed langs de rivier en de mooie bergen. In Princeton doen we bij de Field (zo'n alles-winkel, beetje Zeeman-achtig) nog wat inkopen.
We drinken koffie in een restaurantje waarvan de bedienende mevrouw ons vertelt hoe heerlijk het is om in Princeton te leven.
Het valt ons op dat bijna alle mensen die we spreken zo enorm tevreden zijn met waar ze wonen en wat ze hebben. Goed zo.
De Highway loopt door het Manning Park, een prachtig en gevarieerd natuurgebied.
Onderweg lopen we een heel kort trailje rond een Beaver Pond, een moerassig gebiedje waar bevers, muskusratten en andere beesten zich thuis voelen.

sneeuw

paddestoelen
Op de achtergrond zijn de sparren hoog op de bergen al weer besneeuwd; het begint al weer een klein beetje op een kerstkaart te lijken.

Bij Lightning Lake herinneren we ons de vele grondeekhoorns die we vorig jaar zagen toen we nog zo weinig wisten over BC en vooral over het NIET voeren van dieren (we gaven stukjes brood aan de grondeekhoorns). Je moet wildlife niet laten wennen aan (eten van) mensen. Zeker de beren niet, want dan verandert hun gedrag en worden ze gevaarlijk.
Een korte wandeling -Twenty minute lake- laat veel variatie in paddestoelen zien een ook een mooie spiegeling in het water.

Bij het fraaie informatiecentrum in het Manning Park Resort, krijgen we informatiemateriaal over de cabins en kamers en de trails. Voor "een ander keertje'.

spiegeling

raaf

Een paar raven kijken ons nieuwsgierig en kritisch aan; hopen ze op iets eetbaars?




Manuel vindt een stuk schors en keert het om: duidelijk aangetast door allerlei beestjes. Een zo grote boom geveld door zulke kleine wezentjes.


voorzijde

achterzijde

gigantisch hoog
Bij Sumalco Grove lopen we door een bos met oeroude, soms gigantische bomen. Manuel voelt zich een zuigeling tussen deze reuzen. Langs het pad ook hier weer veel bordjes met informatie.
En… bij de rivier zien we weer een waterspreeuw.

enorme bomen

waterspreeuw zwemt
Hij komt heel dichtbij, trekt zich niets aan van ons en struint de oever en het water af op zoek naar eten. Soms loopt hij door het water, we zien hem een paar keer duiken en pijlsnel een visje vangen.

toilet maken
Dan gaat hij even pauzeren en uitgebreid zijn toilet verzorgen (misschien moet er na dat geduik nieuw vet over de veertjes?)
toilet maken
Precies volgens planning zijn we om vier uur in Hope.
Op ons gevoel vinden we het Windsor motel weer.
Er is weer een kamer vrij, zelfs dezelfde als vorig jaar.
De Chinese eigenaar vertelt dat hij uitziet naar zijn pensioen, dan kan hij verhuizen naar zijn kinderen in Vancouver.
Bij de toeristeninformatie krijgen we aanwijzingen hoe we het beste naar het vliegveld kunnen rijden.
Ze geven ons ook nog een wandeltip voor morgenochtend.
Bij de Chinees eten (ook weer een plaatselijke dorpspomp, ditmaal van senioren) we lekker en veel; we kunnen nog wat meenemen voor het ontbijt.

winsormotel

chinees ontbijt

Donderdag 1 oktober, Hope-Gasselte
Bij opstaan is het redelijk weer.
Marineke neemt wat foto's van de (in onze ogen) bijzondere lamp, die aan- (in drie lichtsterktes) en uitgaat als je 'm alleen maar licht aanraakt.
Makkelijk, hoef je 's nachts niet te zoeken naar het knopje.
In de magnetron warmen we het restant van de Chinese maaltijd van gisteren, smaakt prima.
Samen met lekkere yoghurt voldoende voor een aantal uren.
Onze koffers zijn behoorlijk vol, benieuwd wat ze wegen.


tastlamp

zalmen
We gaan nog even zalmen kijken, in de nabije rivier.
Er zijn er ook hier heel veel; levende en dode.

Het blijft imposant om te zien hoe ze de stroomversnellingen opzwemmen…

dood

stroomversnelling
en het zelfs af en toe gewoon niet halen; terugdrijven en opnieuw proberen, of het maar laten en op een stil plekje blijven staan.
De vrouwtjes die zichzelf omhoog werpen om de eitjes los te laten komen.
Het blijft een wonder die zalmtrek.
Pas als je het zelf ziet, onderga de grootsheid van dit fenomeen.
We drinken nog een kopje koffie bij de Chinees en dan moeten we toch echt op weg naar Vancouver.
Onderweg is het regen en nog eens regen. Alleen het laatste stuk is wat beter.
We kopen van ons laatste Canadese geld bij een benzinepomp nog wat beef jerky om weg te geven.
We rijden zowaar in een keer goed naar het vliegveld (het is vanaf deze kant trouwens ook prima aangegeven) en zijn er dus ruim op tijd.
Geen probleem bij het inleveren van de auto.
Bij het inchecken staat een enorme rij, maar het gaat redelijk vlot.
We komen en schrijven nog een bedankkaart voor Bart en Ann en gaan naar de security check. Ditmaal hebben we allebei last van allerlei piepjes, geen idee waar ze vandaan komen. Maar ook hier worden we uiteindelijk goedgekeurd. We kijken nog even bij het aquarium en dan kunnen we vrijwel meteen het vliegtuig in en we vertrekken op tijd (17.20 uur) bye bye Canada.

Aquarium Vancouver
De vlucht naar Londen valt ons erg lang. We zitten helemaal achterin en hebben veel last van geloop en geklets bij de pantry.
Om 10 uur arriveren we in Londen (inclusief tijdverschil) en moeten we zeven uur wachten.
Het vliegtuig naar Amsterdam gaat om 16.05 uur. Het is slopend.
Gebroken komen we op Schiphol aan.
De bagage laat ook op zich wachten.
De trein gaat gelukkig op tijd, maar we zijn zo moe dat we een vergissing maken bij het overstappen in Hilversum.

Londen

Heathrow
Dus extra lang wachten op het koude perron.
Hierdoor missen we in Assen weer de aansluiting met de bus.
Hartstikke fijn dat Andrijana ons in Gieten op komt halen, we hadden niet meer mee gekund in het minibusje naar Gasselte, dat zat al vol met jongelui. Die moesten ook al lang wachten omdat 's avonds de gewone bus naar Stadskanaal niet rijdt.
Om kwart voor elf 's avonds zijn we thuis, meer dan 26 uur onderweg.
Het huis ziet er prima uit.
Kranten en post netjes op stapels, de planten staan er piekfijn bij.
In de kas nog volop tomaatjes waarvan we nog wel een maand kunnen smullen.
Manuel warmt kapucijners op en versiert ze met vruchten, smaakt prima.
Naar bed en... de volgende ochtend tussen 5 en 6 uur weer wakker; helemaal ontregeld. Maar dat geeft niet het is zaterdag en we kunnen rustig aandoen en dromerig terug denken aan al het moois dat we gezien hebben.

Aquarium Vancouver

KOSTEN

via bank
supermarkten € 127,29
via Visa entree musea, cadeautjes, benzine en logies € 792,70
autohuur* Aloma vliegveld Vanvouver € 436,80
vlucht** Amsterdam-Vancouver-Whitehorse € 2080
Whitehorse-Vancouver
Vancover-Londen-Amsterdam
totaal BC € 1356,79
totaal Yukon (Yukon en Alaska) € 1995,24
totaal voor Manuel en Marineke samen (31 dagen) € 5432,03
* geregeld via Travel Clever; was weer prima
** Deze keer vlogen we met Air Canada.
Ik had wat moeite met boeken omdat ik via BC naar Whitehorse wilde.
Weer via Travel Clever geboekt, maar het was niet mogelijk je eigen zitplaats aan te geven.
Daardoor zaten we twee maal echt beroerd. Ook de aansluiting op de weg terug was slecht.
In Whitehorse kwamen we er achter dat Condor beter en goedkoper is.
(voor ons een goede mogelijkheid omdat we niet ver van Bremen wonen)
Die vloog rechtsreeks via Calgary.
"ander keertje" dus.
Overigens zag ik dat Condor in 2010 jaar waarschijnlijk via Alaska vliegt, ook een leuke optie.

HANDIGE SITES:

http://www.britishcolumbia.com
http://www.ourbc.com
http://uk.britishcolumbia.travel/en-CA/default.htm
http://www.bctravel.com/
http://www.pc.gc.ca/eng/index.aspx